Adhyaya 225

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेदलिकातीर्थमुत्तमम् । अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்: அங்கிருந்து ஒரு குரோச தொலைவில் உள்ள சிறந்த அலிகா தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அலிகா என்ற பெயருடைய ஒரு கந்தர்வப் பெண் இருந்தாள்; அவள் தீய நடத்தை மற்றும் வஞ்சக எண்ணம் கொண்டவள்.

Verse 2

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता

அவள் சித்ரசேனனின் பேத்தி ஆவாள். அவள் வித்யானந்த முனிவரிடம் சென்று, அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தாள், அவரும் அவளை ஏற்றுக்கொண்டார்; அவள் பத்து ஆண்டுகள் அவருடன் வாழ்ந்தாள்.

Verse 3

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम्

ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக, உறங்கிக்கொண்டிருந்த தன் கணவனை அவள் கொன்றாள்; பின்னர் சென்று தன் தந்தை ரத்னவல்லபரிடம் அதைத் தெரிவித்தாள்.

Verse 4

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम्

ஓ அரசே! தாய் தந்தையரால் கைவிடப்பட்டவளும், பலரால் இகழப்பட்டவளுமான அவளிடம், 'நீ கருவைக் கொன்றவள், நீ கணவனைக் கொன்றவள், உன் முகத்தைக் காட்டாதே' என்று கூறப்பட்டது.

Verse 5

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज

'ஓ பிராமணனைக் கொன்றவளே! மகா பாவியே! இங்கிருந்து செல். நீ கைவிடப்பட்டவள், இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறு.'

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । इति दुःखान्विता मूढा ताभ्यां निर्भर्त्सिता सती । तनुं त्यक्तुं मनश्चक्रे प्राप्य तीर्थान्तरं क्वचित्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு துயரால் வாட்டமுற்று, மயக்கமடைந்து, அவர்களிருவராலும் கடுமையாக கண்டிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண், எங்கோ வேறொரு தீர்த்தத்தை அடைந்து உடலைத் துறக்க மனத்தில் தீர்மானித்தாள்।

Verse 7

संपृच्छ्यमाना तीर्थानि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । श्रुत्वा पापहरं तीर्थं रेवासागरसङ्गमे

யுதிஷ்டிரா! அவள் பிராமணர்களிடம் தீர்த்தங்களைப் பற்றி விசாரித்தபோது, ரேவா (நர்மதா) மற்றும் கடல் சங்கமத்தில் உள்ள பாபநாசக தீர்த்தத்தின் புகழை கேட்டாள்।

Verse 8

तत्र पार्थ तपश्चक्रे निराहारा जितव्रता । कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराकमहासांतपनादिभिः

பார்த்தா! அங்கே அவள் உணவின்றி இருந்து, விரதங்களில் உறுதியாக, க்ருச்ச்ர, அதிக்ருச்ச்ர, பாராக, மஹாசாந்தபன முதலிய கடுமையான நியமங்களால் தவம் செய்தாள்।

Verse 9

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैः कर्शयामास वै तनुम् । एवं वर्षशतं सार्द्धं व्यतीतं तपसा नृप

சாந்திராயணமும் பிரஹ்மகூர்ச்சமும் போன்ற விரதங்களால் அவள் உண்மையாகவே தன் உடலை மெலிவாக்கினாள். அரசே! இவ்வாறு தவத்தால் நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றன।

Verse 10

तस्या विशुद्धिमिच्छन्त्याः शिवध्यानार्चनादिभिः । ततः कतिपयाहोभिस्तस्या ज्ञात्वा हठं परम् । परितुष्टः शिवः प्राह पार्वत्या परिचोदितः

சிவ தியானம், அர்ச்சனை முதலியவற்றால் தூய்மை நாடிய அவளின் விஷயத்தில், சில நாட்களிலேயே அவளின் மிகுந்த உறுதியான தவத்தை அறிந்து, பார்வதியின் தூண்டுதலால் மகிழ்ந்த சிவன் உரைத்தான்।

Verse 11

ईश्वर उवाच । पुत्रि मा साहसं कार्षीः शुद्धदेहासि साम्प्रतम् । तुष्टोऽहं तपसा तेऽद्य वरं वरय वाञ्छितम्

ஈசுவரன் கூறினார்—மகளே, இத்தகைய துணிச்சலைச் செய்யாதே; இப்போது உன் உடல் தூய்மையடைந்தது. இன்று உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்—நீ விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 12

अलिकोवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यद्यहं मता । नानापापाग्नितप्ताया देहि शुद्धिं परां मम

அலிகா கூறினாள்—தேவேசா, நீர் மகிழ்ந்து என்னை வரத்திற்குத் தகுதியானவளென கருதினால், பல பாவங்களின் தீயால் சுட்ட எனக்கு உன்னதத் தூய்மையை அருள்வாயாக।

Verse 13

त्वं मे नाथो ह्यनाथायास्त्वमेव जगतां गुरुः । दीनानाथसमुद्धर्ता शरण्यः सर्वदेहिनाम्

நீர் எனக்கு நாதன்; நான் ஆதரவற்றவள். நீரே உலகங்களின் குரு. ஏழைகளும் ஆதரவற்றவர்களும் உயர்வடையச் செய்பவர்; எல்லா உடலுடையோருக்கும் சரணமாய் இருப்பவர் நீரே।

Verse 14

ईश्वर उवाच । त्वं भद्रे शुद्धदेहासि मा किंचिदनुशोचिथाः । स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां ततः स्वर्गमेष्यसि

ஈசுவரன் கூறினார்—பத்ரே, உன் உடல் தூய்மையானது; சிறிதும் வருந்தாதே. இங்கே என்னை உன் பெயரால் நிறுவு; அதன் பின் நீ சொர்க்கத்தை அடைவாய்।

Verse 15

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत । अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम्

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவேசன் அங்கேயே மறைந்தான். பின்னர் அலிகாவும் பக்தியுடன் நீராடி சங்கரனை நிறுவினாள்।

Verse 16

दत्त्वा दानं च विप्रेभ्यो लोकमाप महोत्कटम् । पितरं च समासाद्य मातरं च युधिष्ठिर

பிராமணர்களுக்கு தானம் அளித்து அவள் மிகச் சிறந்த, உயர்ந்த உலகத்தை அடைந்தாள்; அங்கே, ஓ யுதிஷ்டிரா, தந்தையையும் தாயையும் கூடச் சந்தித்தாள்।

Verse 17

तैश्च संमानिता प्रीत्या बन्धुभिः सालिका ततः । विमानवरमारूढा दिव्यमालान्विता नृप

அந்த உறவினர்களால் அன்புடன் மதிக்கப்பட்ட சாலிகை, ஓ அரசே, தெய்வ மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த விமானத்தில் ஏறினாள்।

Verse 18

गौरीलोकमनुप्राप्तसखित्वेऽद्यापि मोदते । ततः प्रभृति तत्पार्थ विख्यातमलिकेश्वरम्

கௌரியின் உலகில் நட்புறவைப் பெற்று அவன் இன்றும் மகிழ்கிறான். ஆகவே, ஓ பார்த்தா, அந்நாளிலிருந்து இத்தலம் ‘அலிகேஸ்வர’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु या नारी पुरुषो वा युधिष्ठिर । स्नात्वा सम्पूजयेद्भक्त्या महादेवमुमायुतम्

அந்த தீர்த்தத்தில், ஓ யுதிஷ்டிரா, பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—நீராடி உமையுடன் கூடிய மகாதேவரை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 20

स पापैर्विविधैर्मुक्तो लोकमाप्नोति शांकरम् । मानसं वाचिकं पापं कायिकं यत्पुरा कृतम्

அவன் பலவகை பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு சங்கரரின் உலகை அடைகிறான். முன்பு மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றால் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் அழிகின்றன।

Verse 21

सर्वं तद्विलयं याति भोजयित्वा द्विजान्सदा । दीपं दत्त्वा च देवाग्रे न रोगैः परिभूयते

எப்போதும் இருபிறப்பாளர்களுக்கு அன்னம் அளிப்பவனின் எல்லாப் பாவமும் கரைந்து போகும். மேலும் தேவன் முன் தீபம் அர்ப்பணித்தால் அவன் நோய்களால் ஒருபோதும் அடக்கப்படான்.

Verse 22

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च । दत्त्वा देवाय राजेन्द्र शाक्रं लोकमवाप्नुयात्

அரசேந்திரனே! தேவனுக்கு தூபப் பாத்திரம், (மாதிரி) விமானம், மணி, மேலும் கலசம் ஆகியவற்றை தானமாக அளித்தால், அவன் சக்ரன் (இந்திரன்) உலகை அடைவான்.