Adhyaya 223

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பார்த்தா! அதன் பின் ஒரு க்ரோச தூரத்தில் ‘வாசவ’ எனும் மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது. அதை வசுக்கள் அங்கே நிறுவி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அங்கே தங்கினர்.

Verse 2

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टाविमे पुरा

தரா, துருவன், சோமன், ஆபன், அனிலன், அனலன், பிரத்யூஷன், பிரபாசன்—இவர்கள் எட்டுப் பேரும் பழங்காலத்தில் ‘வசுக்கள்’ எனப் புகழப்பட்டனர்.

Verse 3

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः

பாரதா! பித்ரு சாபத்தால் துன்புற்று கர்ப்பவாசம் (மறுபிறப்பு) பெற நியமிக்கப்பட்ட அந்த வசுக்கள் நர்மதையின் தீர்த்தத்தை அடைந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி தவம் செய்தனர்.

Verse 4

आराधयन्तः परमं भवानीपतिमव्यम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः

அரசேந்திரனே! பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அழிவற்ற பரம பவானீபதியை ஆராதித்ததால் இறுதியில் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தான்।

Verse 5

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस्त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे

அவர் நேரில் தோன்றி அவர்கள் விரும்பிய சிறந்த வரத்தை அளித்தார். பின்னர் வசுக்கள் தங்கள் பெயரால் அந்த மகேஸ்வரனை நிறுவினர்; சங்கரன் திருப்தியடைந்தபோது அவர்கள் ஆகாயத்தில் புகுந்து புறப்பட்டனர்।

Verse 6

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात्प्रयत्नतः

அதன்பின் அந்த தீர்த்தம் ‘வாசவ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. மகாராஜனே! அத்தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் சிவனை வழிபடுபவன், கிடைக்கும் காணிக்கைகளால் முயன்று தீபதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ

சுக்லபட்சத்தின் அந்த அஷ்டமியன்று—அல்லது இயன்ற அளவு தினமும்—அவன் சிவசன்னிதியில் எட்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு ஒப்பான புண்ணியப் பயனை அடைவான்।

Verse 8

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस्तथापि वा

அதன்பின் அவன் சிவாலயத்தை அடைந்து, இனி கர்ப்பவாசம் (மறுபிறப்பு) காணான். மலர்களாலோ, தளிர்களாலோ, கனிகளாலோ, தானியங்களாலோ அர்ப்பணித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 9

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात्क्वचित् । सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ஈசான தேவனை வழிபடுகிறவன் எந்நாளும் துன்பநிலைக்கு ஆளாகான். எல்லாச் சோகங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 10

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते

கௌந்தேயா! வாசவேஸ்வரத்தில் ஒருநாளேனும் தங்குபவன் பாபக் குவியலை நீக்கி, சூரியனைப் போல ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்வான்.

Verse 11

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद्वासांसि दक्षिणाम्

பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளித்து, தக்ஷிணையாக ஆடைகளையும் தானம் செய்ய வேண்டும்.