Adhyaya 222

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेत्तिलादं तीर्थमुत्तमम् । तिलप्राशनकृद्यत्र जाबालिः शुद्धिमाप्तवान्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் ஒரு குரோச தூரத்தில் உள்ள ‘திலாத’ எனும் சிறந்த தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு எள்ளை உண்ணும் விதிக்கிரமத்தால் ஜாபாலி தூய்மை பெற்றார்।

Verse 2

पितृमातृपरित्यागी भ्रातुर्भार्याभिलाषकृत् । पुत्रविक्रयकृत्पापश्छलकृद्गुरुणा सह

அவன் தந்தை-தாயை கைவிட்டவன்; சகோதரன் மனைவியை ஆசைப்பட்டவன்; மகனை விற்ற பாவம் செய்தவன்; குருவிடமும் வஞ்சகம் செய்தவன்।

Verse 3

एवं दोषसमाविष्टो यत्र यत्रापि गच्छति । तत्र तत्रापि धिक्कारं लभते सत्सु भारत । न कोऽपि संगतिं धत्ते तेन सार्द्धं सभास्वपि

இவ்வாறு குற்றங்களால் மாசடைந்தவன் எங்கு எங்கு சென்றாலும், அங்கு அங்கு, ஓ பாரதா, நல்லோரிடையே அவன் இகழ்ச்சியே பெற்றான்; சபைகளிலும் யாரும் அவனுடன் நட்பு கொள்ளவில்லை।

Verse 4

इति लज्जान्वितो विप्रः काले न महता नृप । चिन्तामवाप महतीमगतिज्ञो हि पावने

இவ்வாறு வெட்கம் நிறைந்த அந்தப் பிராமணன், ஓ அரசே, நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பெரும் கவலையில் ஆழ்ந்தான்; ஏனெனில் பாவநிவாரணத் தூய்மைக்கான அடைக்கல வழி அவனுக்குத் தெரியவில்லை।

Verse 5

चकार सर्वतीर्थानि रेवां चाप्यवगाहयत्

அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தரிசித்து, புனித ரேவா (நர்மதா) நதியிலும் நீராடினான்।

Verse 6

अणिवापान्तमासाद्य दक्षिणे नर्मदातटे । तस्थौ यत्र व्रती पार्थ जाबालिः प्राशयंस्तिलान्

அணிவாபத்தின் முடிவை அடைந்து, நர்மதையின் தென் கரையில்—ஓ பார்த்தா—விரதநிஷ்டன் ஜாபாலி எள்ளை உண்டு கொண்டிருந்த இடத்தில் அவன் தங்கினான்।

Verse 7

तिलैरेकाशनं कुर्वंस्तथैवैकान्तराशनम् । त्र्यहषड्द्वादशाहाशी पक्षमासाशनस्तथा

எள்ளைத் தெய்வீக உணவாகக் கொண்டு, ஒருநேர உணவும் மாற்றுநாள் உணவும் கடைப்பிடித்தான்; மேலும் மூன்று, ஆறு, பன்னிரண்டு நாட்கள் நோன்புகளும், பதினைந்து நாள் மற்றும் மாத விரதங்களும் செய்தான்।

Verse 8

कृच्छ्रचान्द्रायणादीनि व्रतानि च तिलैरपि । तिलादत्वमनुप्राप्तो ह्यब्दद्वासप्ततिं क्रमात्

எள்ளை ஆதாரமாகக் கொண்டு அவன் க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய விரதங்களையும் செய்தான்; இவ்வாறு எழுபத்திரண்டு ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக ‘திலாத்ம’—எள்ளில் முழுநிஷ்டை—நிலையை அடைந்தான்।

Verse 9

कालेन गच्छता तस्य प्रसन्नोऽभवदीश्वरः । प्रादादिहामुत्रिकीं तु शुद्धिं सालोक्यमात्मकम्

காலம் செல்லச் செல்ல ஆண்டவன் அவன்மேல் பிரசன்னனாய், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தூய்மையை அருளினார்; அது இறுதியில் சாலோக்யம்—அதே தெய்வீக உலகில் வாசம்—என நிறைவு பெற்றது।

Verse 10

तेन स स्थापितो देवः स्वनाम्ना भरतर्षभ । तिलादेश्वरसंज्ञां च प्राप लोकादपि प्रभुः

பரதகுலச் சிறந்தவனே! அவன் அந்த தேவனைத் தன் பெயராலேயே பிரதிஷ்டை செய்தான்; ஆண்டவரும் உலகில் ‘திலாதேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றார்.

Verse 11

तदा प्रभृति विख्यातं तीर्थं पापप्रणाशनम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्दश्यष्टमीषु च

அந்நாள்முதல் அந்த தீர்த்தம் பாபநாசினி எனப் புகழ்பெற்றது. அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதன் நீராடினால்—சிறப்பாக சதுர்தசி, அஷ்டமி நாட்களில்—

Verse 12

उपवासपरः पार्थ तथैव हरिवासरे । तिलहोमी तिलोद्वर्ती तिलस्नायी तिलोदकी

பார்த்தா! உபவாசத்தில் நிலைத்து, குறிப்பாக ஹரிவாசரத்தில் (ஏகாதசி), எள்ளால் ஹோமம் செய்து, எள்ளுப் பூச்சு (உப்டன்) பூசி, எள்ளுடன் நீராடி, எள்ளுநீரால் கிரியைகள் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

तिलदाता च भोक्ता च नानापापैः प्रमुच्यते । तिलैरापूरयेल्लिङ्गं तिलतैलेन दीपदः । रुद्रलोकमवाप्नोति पुनात्या सप्तमं कुलम्

எள்ளை தானம் செய்பவனும், அதை உண்ணுபவனும்—இருவரும்—பல பாபங்களிலிருந்து விடுபடுவர். எள்ளால் லிங்கத்தை நிரப்பி, எள்ளெண்ணெய் தீபங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அவன் ருத்ரலோகத்தை அடைந்து, தன் குலத்தின் ஏழாம் தலைமுறை வரை தூய்மைப்படுத்துவான்.

Verse 14

तिलपिण्डप्रदानेन श्राद्धे नृपतिसत्तम । विकर्मस्थाश्च गच्छन्ति गतिमिष्टां हि पूर्वजाः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஸ்ராத்தத்தில் எள்ளுப் பிண்டம் தானம் செய்தால், விகர்மத்தால் துன்பநிலைக்கு சென்ற முன்னோர்களும் நிச்சயமாக தமக்கு விரும்பிய நல்வழி (சுபகதி) பெறுவர்.

Verse 15

स्वर्गलोकस्थिताः श्राद्धैर्ब्राह्मणानां च भोजनैः । अक्षयां तृप्तिमासाद्य मोदन्ते शाश्वतीः समाः

சுவர்க்கலோகத்தில் இருப்போர், ஸ்ராத்தக் கிரியைகளாலும் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்வதாலும் அழியாத திருப்தியை அடைந்து நித்திய ஆண்டுகள் மகிழ்வர்.

Verse 16

पितुः कुलं मातृकुलं तथा भार्याकुलं नृप । कुलत्रयं समुद्धृत्य स्वर्गं नयति वै नरः

அரசே! மனிதன் தன் தந்தை வழிக் குலம், தாய் வழிக் குலம், மேலும் மனைவியின் குலம்—இந்த மூன்று குலங்களையும் உயர்த்தி சுவர்க்கத்துக்கு வழிநடத்துவான்.