Adhyaya 221

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र रेवाया दक्षिणे तटे । क्रोशद्वयान्तरे तीर्थं मतृतीर्थादनुत्तमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! பின்னர் ரேவா (நர்மதா) நதியின் தென் கரைக்கு செல். அங்கிருந்து இரண்டு க்ரோச தூரத்தில், மாத்ருதீர்த்தத்தையும் மிஞ்சும் ஒப்பற்ற ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 2

नाम्ना हंसेश्वरं पुण्यं वैमनस्यविनाशनम् । कश्यपस्य कुले जातो हंसो दाक्षायणीसुतः

இது ‘ஹம்சேஸ்வரம்’ எனப் பெயர்பெற்றது—புனிதமும், உள்ளார்ந்த முரண்பாட்டை அழிப்பதும். கश्यப குலத்தில் பிறந்த, தாக்ஷாயணியின் புதல்வனான ஹம்சன் இத்தலத்துடன் தொடர்புடையவன்.

Verse 3

ब्रह्मणो वाहनं जातः पुरा तप्त्वा तपो महत् । सैकदा विधिनिर्देशं विना वैयग्र्यमास्थितः

முன்னொரு காலத்தில் பெருந்தவம் செய்து அவன் பிரம்மாவின் வாகனமாக ஆனான். ஆனால் ஒருமுறை விதிநியமங்களைப் புறக்கணித்து கலக்கம், அசைவு ஆகியவற்றில் வீழ்ந்தான்.

Verse 4

अभिभूतः शिवगणैः प्रणनाश युधिष्ठिर । दक्षयज्ञप्रमथने कांदिशीको विधिं विना

சிவகணங்களால் அடக்கப்பட்டு, யுதிஷ்டிரா, தக்ஷயாகம் சிதைக்கப்பட்ட வேளையில், விதிமுறைகளை விட்டுவிட்டு காந்திசீகன் அச்சத்தில் ஓடினான்.

Verse 5

ब्रह्मणा संसृतोऽप्याशु नायाति स यदा खगः । तदा तं शप्तवान्ब्रह्मा पातयामास वै पदात्

பிரம்மா விரைவாக அழைத்தும் அந்தப் பறவை வராதபோது, பிரம்மா அவனைச் சபித்து அவன் பதவியிலிருந்து வீழ்த்தினார்.

Verse 6

ततः स शप्तमात्मानं मत्वा हंसस्त्वरान्वितः । पितामहमुपागम्य प्रणिपत्येदमब्रवीत्

அப்போது ஹம்சன் தன்னைச் சாபத்திற்குள்ளானவன் என உணர்ந்து விரைந்து பிதாமகனான பிரம்மாவிடம் சென்று வணங்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 7

हंस उवाच । तिर्यग्योनिसमुत्पन्नं भवाञ्छप्तुं न चार्हति । स्वभाव एव तिर्यक्षु विवेकविकलं मनः

ஹம்சன் கூறினான்—திர்யக் யோனியில் பிறந்த உயிரை நீ சபிக்கத் தகுதியில்லை; திர்யக் உயிர்களிடத்தில் இயல்பாகவே மனம் விவேகமற்றதாகும்।

Verse 8

तथापि देव पापोऽस्मि यदहं स्वामिनं त्यजे । किं तु धावद्भिरत्युग्रैर्गणैः शार्वैः पितामह । सहसाहं भयाक्रान्तस्त्रस्तस्त्यक्त्वा पलायितः

ஆயினும், ஓ தேவா, நான் பாவி; என் ஆண்டவனை நான் விட்டுவிட்டேன். ஆனால், ஓ பிதாமஹா, ஷர்வனுடைய மிகக் கொடிய கணங்கள் ஓடிவந்து, திடீரென பயத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட நான் பதறி விட்டுவிட்டு ஓடினேன்।

Verse 9

अद्यापि भयमेवाहं पश्यन्नस्मि विभो पुरः । तेन स्मृतोऽपि भवता नाव्रजं भवदन्तिके

ஓ விபோ, இன்றும் என் முன்னே எனக்குப் பயமே தெரிகிறது; ஆகவே நீர் நினைத்து அழைத்தாலும் நான் உமது அருகே வரவில்லை।

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । इति ब्रुवन्नेव हि धातुरग्रे हंसः श्वसत्यक्षिपूज्यः सुदीनः । तिर्यञ्चं मां पापिनं मूढबुद्धिं प्रभो पुरः पतितं पाहि पाहि

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் படைப்பாளரின் முன்னே ஹம்சன் மிகத் துயருற்று நடுங்கி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அழுதான்—‘நான் திர்யக், பாவி, மந்தபுத்தி; ஆண்டவனே, உமக்கு முன் வீழ்ந்தேன்—காப்பாற்று, காப்பாற்று!’

Verse 11

एको देवस्त्वं हि सर्गस्य कर्ता नानाविधं सृष्टमेतत्त्वयैव । अहं सृष्टस्त्वीदृशो यत्त्वया वै सोऽयं दोषो धातरद्धा तवैव

நீயே ஒரே தேவன், படைப்பின் கர்த்தா; இந்தப் பல்வகை உலகமும் உன்னாலேயே படைக்கப்பட்டது. நானும் உன்னாலேயே இப்படியே உருவாக்கப்பட்டேன்; ஆகவே, ஓ தாதா, இந்தக் குறை உண்மையில் உன்னதே।

Verse 12

शापस्य वानुग्रहस्यापि शक्तस्त्वत्तो नान्यः शरणं कं व्रजामि । सेवाधर्माद्विच्युतं दासभूतं चपेटैर्हन्तव्यं वै तात मां त्राहि भक्तम्

சாபமும் அருளும் அளிக்கும் வல்லமை உமக்கே; உம்மைத் தவிர நான் யாரிடம் சரணடைவேன்? சேவாதர்மத்திலிருந்து வழுவி, அடிமைநிலையில் விழுந்து, அடிகளுக்குத் தகுதியான என்னை—ஓ தந்தையே, உமது பக்தனை காத்தருள்வீர்।

Verse 13

विद्याविद्ये त्वत्त एवाविरास्तां धर्माधर्मौ सदसद्द्युर्निशे च । नानाभावाञ्जगतस्त्वं विधत्सेस्तं त्वामेकं शरणं वै प्रपद्ये

வித்தையும் அவித்தையும் உம்மிடமிருந்தே எழுகின்றன; தர்மம்-அதர்மம், சத்தியம்-அசத்தியம், பகலும் இரவும் கூட. உலகின் பல்வேறு நிலைகளையும் நீரே விதிக்கின்றீர்; ஆகவே உம்மையே ஒரே சரணமாகப் பற்றுகிறேன்।

Verse 14

एकोऽसि बहुरूपोऽसि नानाचित्रैककर्मतः । निष्कर्माखिलकर्मासि त्वामतः शरणं व्रजे

நீர் ஒருவரே; ஆயினும் பல வடிவங்களாய் தோன்றி, உலகின் பலவித அதிசயச் செயல்களை நிகழ்த்துகின்றீர். செயல் அற்றவராயினும், எல்லாச் செயல்களுக்கும் ஆதாரமாய் இருப்பவர் நீரே; ஆகவே உம்மிடம் சரணடைகிறேன்।

Verse 15

नमोनमो वरेण्याय वरदाय नमोनमः । नमो धात्रे विधात्रे च शरण्याय नमोनमः

வணங்கத்தக்க பரமனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; வரம் அளிப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தாதாவுக்கும் விதாதாவுக்கும் நமஸ்காரம்; அனைவருக்கும் சரணமளிப்பவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 16

शिक्षाक्षरवियुक्तेयं वाणी मे स्तौति किं विभो । का शक्तिः किं परिज्ञानमिदमुक्तं क्षमस्व मे

ஓ விபோ, பயிற்சியும் எழுத்தறிவும் குறைந்த என் வாக்கு உம்மை எவ்வாறு போற்ற முடியும்? எனக்கு என்ன வல்லமை, என்ன உண்மையான அறிவு? நான் கூறியதை எல்லாம் மன்னித்தருள்வீர்।

Verse 17

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एवं वदति हंसे वै ब्रह्मा प्राह प्रसन्नधीः । शिक्षा दत्ता तवैवेयं मा विषादं कृथाः खग

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஹம்சன் இவ்வாறு சொன்னபோது, மனம் மகிழ்ந்த பிரம்மா கூறினார்—“இந்த உபதேசம் உனக்கே அளிக்கப்பட்டது; ஓ பறவையே, துயரப்படாதே।”

Verse 18

तपसा शोधयात्मानं यथा शापान्तमाप्नुयाः । रेवासेवां कुरु स्नात्वा स्थापयित्वा महेश्वरम् । अचिरेणैव कालेन ततः संस्थानमाप्स्यसि

தவத்தால் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொள்; அப்பொழுது சாபத்தின் முடிவை அடைவாய். ரேவையில் நீராடி ரேவாசேவை செய்து, மகேஸ்வரனை நிறுவு; சிறுகாலத்திலேயே பின்னர் உன் இயல்நிலையை மீண்டும் பெறுவாய்।

Verse 19

यच्चेष्ट्वा बहुभिर्यज्ञैः समाप्तवरदक्षिणैः । गोस्वर्णकोटिदानैश्च तत्फलं स्थापिते शिवे

சிறந்த தக்ஷிணைகளுடன் நிறைவேற்றப்பட்ட பல யாகங்களாலும், கோடிக்கணக்கான பசுக்கள் மற்றும் பொன் தானங்களாலும் கிடைக்கும் பலன், சிவனை நிறுவினாலே அதேபோல் கிடைக்கும்।

Verse 20

ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा स्वर्णहृद्गुरुतल्पगः । रेवातीरे शिवं स्थाप्य मुच्यते सर्वपातकैः

பிராமணஹத்தி செய்தவனாக இருந்தாலும், மதுபானம் அருந்துபவனாக இருந்தாலும், பொன் திருடுபவனாக இருந்தாலும், குருவின் படுக்கையை மீறுபவனாக இருந்தாலும்—ரேவா கரையில் சிவனை நிறுவினால் அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 21

तस्माद्भर्गसरित्तीरे स्थापयित्वा त्रियम्बकम् । वियुक्तः सर्वदोषैस्त्वं यास्यसे पदमुत्तमम्

ஆகையால், பர்கா நதிக்கரையில் திரியம்பகனை நிறுவு. எல்லாக் குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நீ உயர்ந்த பரமபதத்தை அடைவாய்।

Verse 22

एवमुक्तः स विधिना हृष्टतुष्टः खगोत्तमः । तथेत्युक्त्वा जगामाशु नर्मदातीरमुत्तमम्

விதி (பிரம்மா) இவ்வாறு உபதேசித்ததும் அந்தச் சிறந்த பறவை மகிழ்ந்து திருப்தியடைந்தது. ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி உடனே நர்மதையின் பரம புனிதத் துறைக்கு சென்றது.

Verse 23

तपस्तप्त्वा कियत्कालं स्थापयामास शङ्करम्

சில காலம் தவம் செய்து அவர் சங்கரன் (சிவன்) திருவுருவை நிறுவினார்.

Verse 24

स्वनाम्ना भरतश्रेष्ठ हंसेश्वरमनुत्तमम् । पूजयित्वा परं स्थानं प्राप्तवान्खगसत्तमः

பரதகுலச் சிறந்தவரே! அந்தப் பறவைகளில் முதன்மையானவன் தன் பெயரால் ஒப்பற்ற ஹம்சேஸ்வரரை நிறுவி வழிபட்டு, பின்னர் பரம பதத்தை அடைந்தான்.

Verse 25

तत्र हंसेश्वरे तीर्थे गत्वा स्नात्वा युधिष्ठिर । पूजयेत्परमेशानं स पापैः परिमुच्यते

யுதிஷ்டிரரே! ஹம்சேஸ்வர தீர்த்தத்திற்குச் சென்று அங்கு நீராடி பரமேசானன் (சிவன்) ஐ வழிபட வேண்டும்; அதனால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுவான்.

Verse 26

स्तुवन्नेकमना देवं न दैन्यं प्राप्नुयात्क्वचित् । श्राद्धं दीपप्रदानं च ब्राह्मणानां च भोजनम् । दत्त्वा शक्त्या नृपश्रेष्ठ स्वर्गलोके महीयते

ஒருமுக மனத்துடன் இறைவனைப் புகழ்பவன் எங்கும் துன்பத் தாழ்வை அடையான். அரசர்களில் சிறந்தவரே! தன் ஆற்றலுக்கேற்ப சிராத்தம் செய்து, தீபதானம் அளித்து, பிராமணர்களுக்கு உணவளித்தால் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமை பெறுவான்.

Verse 27

त्रिकालमेककालं वा यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । नवप्रसूतां धेनुं च दत्त्वा पार्थ द्विजोत्तमे । षष्टिवर्षसहस्राणि शिवलोके महीयते

மூன்று காலமோ ஒரே காலமோ பக்தியுடன் சிவனை வழிபட்டு, ஓ பார்த்தா, புதிதாகக் கன்றுபோட்ட பசுவை சிறந்த பிராமணருக்கு தானம் செய்பவன் சிவலோகத்தில் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।