Adhyaya 212

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनाशु सर्वपापैः प्रमुच्यते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இப்போது இறைவனின் இன்னொரு மகத்தான சரிதத்தை உரைக்கிறேன்; அதை கேட்பதன்மட்டிலேயே மனிதன் விரைவில் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

भिक्षुरूपं परं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः । एकशालां गतो ग्रामं भिक्षार्थी क्षुत्पिपासितः

தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் உயர்ந்த பிச்சைக்காரன் வடிவம் கொண்டு, பசி தாகம் கொண்டதுபோல் தோன்றி, பிச்சை வேண்டி ‘ஏகசாலா’ என்னும் கிராமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 3

अक्षसूत्रोद्यतकरो भस्मगुण्ठितविग्रहः । स्फुरत्त्रिशूलो विश्वेशो जटाकुण्डलभूषितः

கையில் உயர்த்திய அக்கமாலை, உடல் முழுதும் பஸ்மம் பூசப்பட்டு; மின்னும் திரிசூலம் தாங்கிய விஸ்வேஸ்வரன் ஜடையும் குண்டலங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டான்.

Verse 4

कृत्तिवासा महाकायो महाहिकृतभूषणः । वादयन्वै डमरुकं डिण्डिमप्रतिमं शुभम्

அவன் தோல் ஆடை அணிந்தவன், பெரும் உருவம் கொண்டவன், மகா நாகங்களால் செய்யப்பட்ட ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். அவன் மங்களமான டமருவை இசைத்தான்; அதன் ஒலி பெரும் டிண்டிம நகாரத்தின் ஒலிபோல் முழங்கியது.

Verse 5

कपालपाणिर्भगवान्बालकैर्बहुभिर्वृतः । क्वचिद्गायन्हसंश्चैव नृत्यन्वदन् क्वचित्क्वचित्

பகவான் கபாலப் பாத்திரத்தை கையில் ஏந்தி, பல சிறுவர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான். சிலவேளை பாடி, சிலவேளை சிரித்து, சிலவேளை நடனமாடி, சிலவேளை பேசிக் கொண்டு—இங்கே அங்கே உலாவினான்.

Verse 6

यत्र यत्र गृहे देवो लीलया डिण्डमं न्यसेत् । भाराक्रान्तं गृहं पार्थ तत्रतत्र विनश्यति

ஓ பார்த்தா! தேவன் விளையாட்டாக எந்த எந்த வீட்டில் அந்த ‘டிண்டிம’த்தை வைத்தானோ, அந்த வீடு அதன் பாரத்தால் நெருங்கி அங்கேயே இடிந்து அழிந்தது.

Verse 7

एवं सम्प्रचरन् देवो वेष्टितो बहुभिर्जनैः । दृश्यादृश्येन रूपेण निर्जगाम बहिः प्रभुः

இவ்வாறு உலாவிய தேவன் பலரால் சூழப்பட்டிருந்தான்; காணத்தக்கதும் காணாததும் ஆகிய ரூபத்துடன் ஆண்டவன் வெளியே சென்றான்.

Verse 8

इतश्चेतश्च धावन्तं न पश्यन्ति यदा जनाः । विस्मितास्ते स्थिताः शम्भुर्भविष्यति ततोऽस्तुवन्

அவர் இங்கும் அங்கும் பாய்ந்தபோது மக்கள் அவரைக் காணவில்லை; அவர்கள் வியப்புடன் நின்று, பின்னர் ‘இவர் சாம்புவே’ என்று போற்றத் தொடங்கினர்.

Verse 9

तेषां तु स्तुवतां भक्त्या शङ्करं जगतां पतिम् । डिण्डिरूपो हि भगवांस्तदासौ प्रत्यदृश्यत

பக்தியுடன் உலகநாதன் சங்கரனைப் போற்றிய அவர்களுக்கு, அப்போது பகவான் டிண்டி (முரசு) ரூபமாகத் தோன்றினார்.

Verse 10

तदाप्रभृति देवेशो डिण्डिमेश्वर उच्यते । दर्शनात्स्पर्शनाद्राजन् सर्वपापैः प्रमुच्यते

அந்நாளிலிருந்து தேவேசன் ‘டிண்டிமேஸ்வரன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். அரசே, அவரின் தரிசனத்தாலும்—even ஸ்பரிசத்தாலும்—அனைத்து பாவங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும்.