Adhyaya 206

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पुण्यं दशकन्येति विश्रुतम् । महादेवकृतं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—ஹே பூமிநாதா! அதன் பின் மிக அழகிய, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் புனிதத் தீர்த்தம் ‘தசகன்னியா’ எனப் புகழ்பெற்றது; அங்கு செல்ல வேண்டும். அது மகாதேவர் நிறுவிய புண்ணியஸ்தலம்; தர்மமான எல்லா விருப்பங்களுக்கும் பலன் அளிக்கும்.

Verse 2

तत्र तीर्थे महादेवो दशकन्या गुणान्विताः । ब्रह्मणो वरयामास ह्युद्वाहेन युयोज ह

அந்தத் தீர்த்தத்தில் மகாதேவர் நற்குணம் நிறைந்த பத்து கன்னியரை வரமாக நாடி, திருமண முறையால் அவர்களைப் பிரம்மனுடன் இணைத்தார்.

Verse 3

तदाप्रभृति तत्तीर्थं दशकन्येति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यमक्षयं कीर्तितं फलम्

அந்த நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் ‘தசகன்னியா’ எனப் புகழ்பெற்றது. அது புனிதமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவது; அதன் பலன் அழியாதது எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कन्यां ददाति समलंकृताम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या स्वलंकृताम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் முறையாக அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியைக் தானமாக அளிப்பவன், தன் திறனுக்கேற்ற ஆபரணங்களுடன் அளித்து கூறப்பட்ட பலனை அடைகிறான்.

Verse 5

तेन दानोत्थपुण्येन पूतात्मानो नराधिप । वसन्ति रोमसंख्यानि वर्षाणि शिवसन्निधौ

ஹே அரசே! அந்தத் தானத்தால் உண்டான புண்ணியத்தால் அவர்களின் ஆன்மா தூய்மையடைகிறது; அவர்கள் சிவனின் சன்னிதியில் உடலின் ரோமங்களின் எண்ணிக்கையளவு எண்ணற்ற ஆண்டுகள் வாசம் செய்கிறார்கள்.

Verse 6

ततः कालेन महता त्विह लोके नरेश्वर । मानुष्यं प्राप्य दुष्प्राप्यं धनकोटीपतिर्भवेत्

பின்னர் மிகுந்த காலத்திற்குப் பின், ஹே நரேசுவரா, இவ்வுலகிற்கு மீண்டு வந்து அரிதான மனிதப் பிறவியைப் பெற்று, அவன் கோடிக்கணக்கான செல்வத்தின் அதிபதியாகிறான்.

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा विप्राय काञ्चनम् । सम्प्रयच्छति शान्ताय सोऽत्यन्तं सुखमश्नुते

அந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் நீராடி, அமைதியுடைய பிராமணருக்கு பொன்னைக் கொடையாக அளிப்பவன் உன்னதமான பேரின்பத்தை அடைகிறான்.

Verse 8

वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति स्वर्णदानेन भारत

ஹே பாரதா, சொல், மனம் அல்லது செயல் மூலம் முன்பு செய்த எந்தப் பாவமாயினும், அது அனைத்தும் பொன்-தானத்தால் கரைந்து அழிகிறது.

Verse 9

नरो दत्त्वा सुवर्णं चापि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे दिवं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः

அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதன் முடியின் நுனியளவு பொன்னையாவது தானமாக அளித்தால், மரணத்திற்குப் பின் அவன் சொர்க்கம் செல்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

அங்கே அவன் சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, வித்யாதரர் மற்றும் சித்தர் ஆகியோரால் போற்றப்பட்டவனாய், உயிர்களின் பிரளயம் வரையிலும் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 206

अध्यायः

அத்தியாயம் (இதி அத்தியாய-முடிவுக் குறி).