Adhyaya 199

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजन्नाश्विनं तीर्थमुत्तमम् । कामिकं सर्वतीर्थानां प्राणिनां सिद्धिदायकम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! அதற்குப் பின்பு உடனே ‘ஆஸ்வின’ எனப்படும் மிகச் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் விரும்பத்தக்கது, உயிர்களுக்கு சித்தியை அளிப்பது।

Verse 2

तत्र तीर्थेऽश्विनौ देवौ सुरूपौ भिषजां वरौ । तपः कृत्वा सुविपुलं संजातौ यज्ञभागिनौ

அந்த தீர்த்தத்தில் அழகிய வடிவமுடைய, வைத்தியர்களில் சிறந்த அஸ்வினி தேவர்கள் மிகப் பெரிய தவம் செய்து யாகப் பங்கிற்கு உரியவர்களாயினர்।

Verse 3

संमतौ सर्वदेवानामादित्यतनयावुभौ । नासत्यौ सत्त्वसंपन्नौ सर्वदुःखघ्नसत्तमौ

ஆதித்யனின் அந்த இரு புதல்வரும் எல்லாத் தேவர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர்கள்—நாசத்தியர்கள், சத்துவம் நிறைந்தவர்கள், எல்லாத் துயரையும் அழிப்பவர்களில் மிகச் சிறந்தவர்கள்।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आदित्यस्य सुतौ तात नासत्यौ येन हेतुना । संजातौ श्रोतुमिच्छामि निर्णयं परमं द्विज

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அருளாளரே, எந்த காரணத்தால் நாசத்தியர்கள் ஆதித்யனின் புதல்வர்களாயினர்? ஓ த்விஜரே, இதன் பரமத் தீர்மானத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । पुराणे भास्करे तात एतद्विस्तरतो मया । संश्रुतं देवदेवस्य मार्तण्डस्य महात्मनः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகனே, பாஸ்கர புராணத்தில் இதை நான் விரிவாகக் கேட்டேன்—தேவர்களின் தேவனான மகாத்மா மார்தண்டனின் வரலாறு.

Verse 6

तत्ते संक्षेपतः सर्वं भक्तियुक्तस्य भारत । कथयामि न सन्देहो वृद्धभावेन कर्शितः

ஓ பாரதா, நீ பக்தியுடன் இருப்பதால், அந்த அனைத்தையும் நான் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். முதுமையால் தளர்ந்திருந்தாலும் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 7

अतितेजोरवेर्दृष्ट्वा राज्ञी देवी नरोत्तम । चचार मेरुकान्तारे वडवा तप उल्बणम्

சூரியனின் அளவிறந்த ஒளியைப் பார்த்து, ஓ நரசிறந்தவனே, தெய்வ ராணியான தேவி மேருவின் வனப்பகுதிகளில் வடவா-வடிவம் கொண்டு கடுந்தவம் செய்தாள்।

Verse 8

ततः कतिपयाहस्य कालस्य भगवान्रविः । दृष्ट्वा तु रूपमुत्सृज्य परमं तेज उज्ज्वलम्

பின்னர் சில நாட்கள் கடந்தபின், பகவான் ரவி நிலையை நோக்கி, தமது முன்னைய உருவை விட்டு, மிகப் பிரகாசமான பரமத் தேஜஸையும் ஒதுக்கினார்।

Verse 9

मनोभववशीभूतो हयो भूत्वा लघुक्रमः । विस्फुरन्ती यथाप्राणं धावमाना इतस्ततः

மனோபவனின் (காமதேவனின்) வசப்பட்டு அவர் விரைவடி குதிரையாக ஆனார்; அவள் தேவி உயிரே நடுங்குமாறு இங்கும் அங்கும் ஓடினாள்।

Verse 10

हेषमाणः स्वरेणासौ मैथुनायोपचक्रमे । सम्मुखी तु ततो देवी निवृत्ता लघुविक्रमा

அவர் உரத்த குரலில் குதிரை ஒலி எழுப்பி சங்கமத்திற்குத் தொடங்கினார்; அப்போது தேவி எதிர்நோக்கி, விரைவாக விலகினாள்।

Verse 11

यथा तथा नासिकायां प्रविष्टं बीजमुत्तमम् । ततो नासागते बीजे संजातो गर्भ उत्तमः

எப்படியோ சிறந்த விதை அவளின் நாசியில் புகுந்தது; நாசியில் தங்கிய அந்த விதையிலிருந்து சிறந்த கர்ப்பம் உண்டாயிற்று।

Verse 12

जातौ यतः सुतौ पार्थ नासत्यौ विश्रुतौ ततः । सुसमौ सुविभक्ताङ्गौ बिम्बाद्बिम्बमिवोद्यतौ

அதன்பின், ஹே பார்த்தா, நாசத்தியர் எனப் புகழ்பெற்ற இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒரேபோல், நன்கு அமைந்த அங்கங்களுடன், ஒரு பிம்பத்திலிருந்து மற்றொரு பிம்பம் உதயமாவதுபோல் தோன்றினர்।

Verse 13

अधिकौ सर्वदेवानां रूपैश्चर्यसमन्वितौ । नर्मदातटमाश्रित्य भृगुकच्छे गतावुभौ । परां सिद्धिमनुप्राप्तौ तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

அவர்கள் அழகில் எல்லாத் தேவர்களையும் மிஞ்சியவர்கள்; அதிசய ஒளியுடன் கூடியவர்கள். நர்மதா கரையைச் சார்ந்து இருவரும் ப்ருகுகச்சம் சென்றனர்; மிகக் கடினமான தவம் செய்து பரம சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सुरूपः सुभगः पार्थ जायते यत्र तत्र च

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன், ஹே பார்த்தா, எங்கு எவ்விடத்தில் பிறந்தாலும் அழகனாகவும் பாக்கியவானாகவும் பிறக்கிறான்।

Verse 199

अध्याय

“அத்தியாயம்” — கைஎழுத்துப் பாரம்பரியத்தில் அத்தியாய/பிரிவு இடைவெளியைச் சுட்டும் குறி।