Adhyaya 197

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं गच्छेत्सूर्यतीर्थमनुत्तमम् । मूलस्थानमिति ख्यातं पद्मजस्थापितं शुभम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அதன் பின் ஒப்பற்ற சூர்யதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; ‘மூலஸ்தானம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தப் புனித இடத்தை பத்மஜன் (பிரம்மா) நிறுவினான்।

Verse 2

मूलश्रीपतिना देवी प्रोक्ता स्थापय भास्करम् । श्रुत्वा देवोदितं देवी स्थापयामास भास्करम्

மூலஸ்ரீபதி விஷ்ணு தேவியிடம்— “பாஸ்கரனை (சூரியனை) நிறுவு” என்று உரைத்தார். தெய்வவாக்கை கேட்ட தேவியும் பாஸ்கரனை முறையாக நிறுவினாள்.

Verse 3

प्रोच्यते नर्मदातीरे मूलस्थानाख्यभास्करः

நர்மதா கரையில் பாஸ்கரன் ‘மூலஸ்தானம்’ எனப் புகழ்ந்து சொல்லப்படுகிறான்.

Verse 4

तत्र तीर्थे नरो यस्तु स्नात्वा नियतमानसः । संतर्प्य पितृदेवांश्च पिण्डेन सलिलेन च

அந்த தீர்த்தத்தில் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் நீராடி, பிண்டமும் நீரும் அளித்து பித்ரர்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தும் மனிதன்—

Verse 5

मूलस्थानं ततः पश्येत्स गच्छेत्परमां गतिम् । गुह्याद्गुह्यतरस्तत्र विशेषस्तु श्रुतो मया

பின்னர் ‘மூலஸ்தானம்’ தரிசித்தால் அவன் பரமகதியை அடைவான். அங்கே ரகசியத்திலும் மிக ரகசியமான ஒரு விசேஷம் உண்டு என்று நான் கேட்டேன்.

Verse 6

समागमे मुनीनां तु शङ्कराच्छशिशेखरात् । सदा वै शुक्लसप्तम्यां मूलमादित्यवासरः

முனிவர்களின் சபையில் சந்திரசேகரன் சங்கரனிடமிருந்து இது அறிவிக்கப்பட்டது— ஒவ்வொரு சுக்ல சப்தமியிலும் ‘மூல’ விரதம் எப்போதும் ஆதித்யவாரம் (ஞாயிறு) அன்று அமையும்.

Verse 7

तदा रेवाजलं गत्वा स्नात्वा संतर्प्य देवताः । पित्ःंश्च भरतश्रेष्ठ दत्त्वा दानं स्वशक्तितः

அப்போது, ஓ பரதசிறந்தவனே, ரேவா (நர்மதா) நீரிடம் சென்று நீராடி, தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் திருப்திப்படுத்தி, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 8

करवीरैस्ततो गत्वा रक्तचन्दनवारिणा । संस्थाप्य भास्करं भक्त्या सम्पूज्य च यथाविधि

பின்னர் கரவீர மலர்களையும் செங்கந்தன மணமூட்டிய நீரையும் கொண்டு சென்று, பக்தியுடன் பாஸ்கரனை நிறுவி, விதிப்படி முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 9

ततः सागुरुकैर्धूपैः कुन्दरैश्च विशेषतः । धूपयेद्देवदेवेशं दीपान् बोध्य दिशो दश

அதன்பின் அகுரு மற்றும் குறிப்பாக குந்தர முதலிய நறுமணத் தூபங்களால் தேவர்களின் தேவேசனைத் தூபம் காட்டி, விளக்குகளை ஏற்றி பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं विशेषतः । एवं कृते महीपाल न भवेदुग्रदुःखभाक्

உபவாசம் இருந்து இரவு ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக பக்திப் பாடலும் வாத்திய சேவையும் உடன். இவ்வாறு செய்தால், ஓ மன்னரே, கடும் துயரத்திற்குப் பங்காளி ஆகமாட்டான்.

Verse 11

सूर्यलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम् । गन्धर्वैरप्सरोभिश्च सेव्यमानो नृपोत्तम

அவன் மூன்றுநூறு கல்பங்கள் வரை சூர்யலோகத்தில் வாசிப்பான்; கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் அவனைச் சேவித்து மரியாதை செய்வர், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 197

अध्याय

அத்தியாயம் (நூல்-பிரிவு குறி)