Adhyaya 195
இந்த அதிகாரத்தில் யுதிஷ்டிரர் தேவதீர்த்தத்தின் பெயர், மகிமை, அங்கு ஸ்நானம் மற்றும் தானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் ஆகியவற்றை வினவுகிறார். மார்கண்டேயர் விளக்குவது: தேவர்கள், முனிவர்கள் போற்றும் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் விஷ்ணுவின் தியானத்தால் தேவதீர்த்தத்தில் ஒன்றுபடுகின்றன; ஆகவே இது பரம வைஷ்ணவ தீர்த்தம், இங்கு நீராடுதல் எல்லாத் தீர்த்தங்களில் நீராடியதற்குச் சமம். கிரகண காலத்தில் செய்யும் கர்மங்கள் ‘அனந்த’ பலன் தரும் எனக் கூறி, தங்கம், நிலம், பசு முதலிய தானங்களின் தேவதா-சார்ந்த மகிமை வரிசையாக சொல்லப்படுகிறது; இறுதியில் தேவதீர்த்தத்தில் பக்தி-श्रद्धையுடன் செய்யும் எந்தத் தானமும் அక్షய பலன் தரும் என உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் ஏகாதசி வழிபாட்டு ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது: ஸ்நானம் (நர்மதா நீருடன் கூட), உபவாசம், ஸ்ரீபதி பூஜை, இரவு முழு ஜாகரணம், நெய் தீபத்தால் நீராஜனம். த்வாதசி காலை பிராமணர்களையும் தம்பதிகளையும் வஸ்திரம், ஆபரணம், தாம்பூலம், மலர், தூபம், அனுலேபனம் ஆகியவற்றால் மரியாதை செய்து தானம் செய்ய வேண்டும். பால் சார்ந்த பொருட்கள், தீர்த்தநீர், நுண்ணிய ஆடை, நறுமணங்கள், நைவேத்யம், தீபம் போன்ற பூஜைச் சாமான்களும் கூறப்பட்டு, இவ்வாறு செய்பவன் வைஷ்ணவ இலக்கணங்களுடன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான் என விளக்கப்படுகிறது. முடிவில் தினசரி நீராஜனத்தின் பாதுகாப்பு-ஆரோக்கிய பலன், தீபத்தின் மீதியை கண்களுக்கு பயன்படுத்துதல், மேலும் மகிமையை கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் தரும் புண்ணியம்—சிராத்தத்தில் பாராயணம் செய்தால் பித்ரு திருப்தி—என்று பலश्रுதி கூறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
युधिष्ठिर उवाच । देवतीर्थे तु किं नाम माहात्म्यं समुदाहृतम् । फलं किं स्नानदानादिकारिणां जायते मुने
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—முனிவரே! தேவதீர்த்தத்தின் மகிமை என்ன என்று கூறப்பட்டுள்ளது? அங்கு ஸ்நானம், தானம் முதலியவற்றைச் செய்பவர்களுக்கு என்ன பயன் உண்டாகும்?
Verse 2
मार्कण्डेय उवाच । पृथिव्यां यानि तीर्थानि देवैर्मुनिगणैरपि । सेवितानि महाबाहो तानि ध्यातानि विष्णुना
மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகாபாஹோ! பூமியில் உள்ள எந்தத் தீர்த்தங்களையும் தேவர்கள், முனிவர் கூட்டங்களும் சேவிக்கின்றனரோ, அவை அனைத்தும் விஷ்ணுவால் தியானிக்கப்படுகின்றன.
Verse 3
समागतान्येकतां वै तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । तत्तीर्थं वैष्णवं पुण्यं देवतीर्थमिति श्रुतम्
யுதிஷ்டிரா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சக்திகளும் ஒன்றாகக் கூடியுள்ளன. அது வைஷ்ணவப் புண்ணியத் தீர்த்தம்; ‘தேவதீர்த்தம்’ எனக் கேள்விப்படப்படுகிறது.
Verse 4
कुरुक्षेत्रं भुवि परमन्तरिक्षे त्रिपुष्करम् । पुरुषोत्तमं दिवि परं देवतीर्थं परात्परम्
பூமியில் குருக்ஷேத்திரம் உச்சம்; ஆகாய மண்டலத்தில் திரிபுஷ்கரம் உச்சம்; விண்ணுலகில் புருஷோத்தமம் உச்சம்—ஆனால் தேவதீர்த்தம் உச்சத்திற்கும் மேலானது.
Verse 5
देवतीर्थसमं नास्ति तीर्थमत्र परत्र च । यत्प्राप्य मनुजस्तप्येन्न कदाचिद्युधिष्ठिर
இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தேவதீர்த்தத்துக்கு இணையான தீர்த்தம் இல்லை. யுதிஷ்டிரா! அதை அடைந்த மனிதன் இனி ஒருபோதும் துன்பத் தாபம் அடையான்.
Verse 6
देवैरुक्तानि तीर्थानि योऽत्र स्नानं समाचरेत् । देवतीर्थे स सर्वत्र स्नातो भवति मानवः
தேவர்கள் உரைத்த இந்தத் தீர்த்தத்தில் இங்கு நீராடுபவன்—தேவதீர்த்தத்தில் நீராடியதனால் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகக் கருதப்படுவான்।
Verse 7
एवमस्त्विति तैरुक्ता देवा ऋषिगणा अपि । संतुष्टाः श्रीशमभ्यर्च्य स्वं स्वं स्थानं तु भेजिरे
‘அப்படியே ஆகுக’ என்று கூறி தேவர்களும் முனிவர் கூட்டமும் திருப்தியடைந்து; ஸ்ரீசனை வழிபட்டு தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்।
Verse 8
सूर्यग्रहेऽत्र वै क्षेत्रे स्नात्वा यत्फलमश्नुते । स्नात्वा श्रीशं समभ्यर्च्य समुपोष्य यथाविधि
சூரிய கிரகண வேளையில் இந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் நீராடினால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ—இங்கு நீராடி, முறையாக ஸ்ரீசனை வழிபட்டு, விதிப்படி உபவாசம் செய்தால் அதே பலனை அடைவான்।
Verse 9
यद्ददाति हिरण्यानि दानानि विधिवन्नृप । तदनन्तफलं सर्वं सूर्यस्य ग्रहणे यथा
அரசே! விதிப்படி அளிக்கப்படும் பொன் முதலான தானங்கள், சூரிய கிரகண காலத்தில் அனைத்தும் முடிவிலாப் பலன் தருவனவாகின்றன।
Verse 10
भूमिदानं धेनुदानं स्वर्णदानमनन्तकम् । वज्रदानमनन्तं च फलं प्राह शतक्रतुः
நிலதானம், பசுதானம், பொன்னதானம்—இவை முடிவிலாப் புண்ணியப் பலன் தருவன; மேலும் வைர/வஜ்ர ரத்தின தானமும் அளவற்ற பலன் தரும் என்று சதக்ரது (இந்திரன்) கூறினான்।
Verse 11
सोमो वै वस्त्रदानेन मौक्तिकानां च भार्गवः । सुवर्णस्य रविर्दानं धर्मराजो ह्यनन्तकम्
ஆடை தானத்தால் சோமன் மகிழ்வான்; முத்துத் தானத்தால் பார்கவன் (சுக்கிரன்) திருப்தியடைவான். பொன் தானத்திற்கு அதிதேவன் ரவி; தானத்தின் பலன் அனந்தம் என தர்மராஜன் (யமன்) கூறினான்.
Verse 12
देवतीर्थे तु यद्दानं श्रद्धायुक्तेन दीयते । तदनन्तफलं प्राह बृहस्पतिरुदारधीः
தேவதீர்த்தத்தில் நம்பிக்கையுடன் (சிரத்தையுடன்) அளிக்கப்படும் எந்தத் தானமும் அனந்த பலன் தரும் என்று உயர்ந்த அறிவுடைய பிரகஸ்பதி கூறினார்.
Verse 13
देवतीर्थे भृगुक्षेत्रे सर्वतीर्थाधिक नृप । देवतीर्थे नरः स्नात्वा श्रीपतिं योऽनुपश्यति
அரசே! ப்ருகுக்ஷேத்திரத்தில் உள்ள தேவதீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் மேலானது. அந்த தேவதீர்த்தத்தில் நீராடி ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு)யை தரிசிக்கும் மனிதன்…
Verse 14
सोमग्रहे कुलशतं स समुद्धृत्य नाकभाक् । दानानि द्विजमुख्येभ्यो देवतीर्थे नराधिप
மனிதர்களின் அதிபதியே! சந்திரகிரகண காலத்தில் தேவதீர்த்தத்தில் முதன்மை பிராமணர்களுக்கு தானம் செய்தால், அவன் தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளை உயர்த்தி, சுவர்க்கப் பங்காளியாகிறான்.
Verse 15
यैर्दत्तानि नरैर्भोगभागिनः प्रेत्य चेह ते । देवतीर्थे विप्रभोज्यं हरिमुद्दिश्य यश्चरेत्
தானம் செய்த மனிதர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை-போகங்களை அனுபவிப்பர். மேலும் தேவதீர்த்தத்தில் ஹரி (விஷ்ணு)க்கு அர்ப்பணித்து பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்பவன்…
Verse 16
स सर्वाह्लादमाप्नोति स्वर्गलोके युधिष्ठिर । देवतीर्थे नरो नारी स्नात्वा नियतमानसौ
யுதிஷ்டிரா! அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் முழு ஆனந்தத்தை அடைகிறான். தேவதீர்த்தத்தில் ஆணோ பெண்ணோ, கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் நீராடி…
Verse 17
उपोष्यैकादशीं भक्त्या पूजयेद्यः श्रियः पतिम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा घृतेनोद्बोध्य दीपकम्
யார் பக்தியுடன் ஏகாதசி விரதமிருந்து ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு)வை வழிபட்டு, இரவில் ஜாகரணம் செய்து நெய் விளக்கை ஏற்றுகிறாரோ…
Verse 18
द्वादश्यां प्रातरुत्थाय तथा वै नर्मदाजले । विप्रदाम्पत्यमभ्यर्च्य विधिवत्कुरुनन्दन
குருநந்தனா! த்வாதசியில் காலையில் எழுந்து நர்மதா நீரில் நீராடி, முறையாக பிராமண தம்பதியரை அர்ச்சித்து வழிபட வேண்டும்.
Verse 19
वस्त्राभरणताम्बूलपुष्पधूपविलेपनैः । अक्षये विष्णुलोकेऽसौ मोदते चरितव्रतः
ஆடைகள், ஆபரணங்கள், தாம்பூலம், மலர்கள், தூபம், சந்தனலேபனம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, விரதத்தை நிறைவேற்றியவன் அழியாத விஷ்ணுலோகத்தில் மகிழ்கிறான்.
Verse 20
यः सदैकादशीतिथौ स्नात्वोपोष्यार्चयेद्धरिम् । रात्रौ जागरणं कुर्याद्वेदशास्त्रविधानतः
யார் ஒவ்வொரு ஏகாதசி திதியிலும் நீராடி உபவாசமிருந்து ஹரியை வழிபட்டு, வேத-சாஸ்திர விதிப்படி இரவில் ஜாகரணம் செய்கிறாரோ—
Verse 21
धर्मराजकृतां पापां न स पश्यति यातनाम् । पञ्चरात्रविधानेन श्रीपतिं योऽर्चयिष्यति
தர்மராஜன் பாவங்களுக்கு நியமித்த துன்பங்களை அவன் காணான்—பாஞ்சராத்திர விதிப்படி ஸ்ரீபதியை வழிபடுவான்.
Verse 22
दीक्षामवाप्य विधिवद्वैष्णवीं पापनाशिनीम् । स्वर्गमोक्षप्रदां पुण्यां भोगदां वित्तदामथ
விதிப்படி பாவநாசினியான வைஷ்ணவ தீட்சையைப் பெற்றால்—அத்தீட்சை புனிதமானது; ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளித்து, போகமும் செல்வமும் தரும்.
Verse 23
राज्यदां वा महाभाग पुत्रदां भाग्यदामथ । सुकलत्रप्रदां वापि विष्णोर्भक्तिप्रदामिति
ஓ மகாபாக! அது அரசாட்சியையும் தரலாம்; புதல்வரையும் நல்வாழ்வையும் தரலாம்; சிறந்த துணைவியையும் தரலாம்—மேலும் விஷ்ணுபக்தியையும் அளிக்கும்.
Verse 24
तरिष्यति भवाम्भोधिं स नरः कुरुनन्दन । योऽर्चयिष्यति तत्रैव देवतीर्थे श्रियः पतिम्
ஓ குருநந்தன! அவன் பிறவிக்கடலைக் கடந்து விடுவான்—அங்கேயே தேவதீர்த்தத்தில் ஸ்ரீபதியை வழிபடுவான்.
Verse 25
विश्वरूपमथो सम्यङ्मूलश्रीपतिमेव वा । नारायणगिरिं वापि गृहे वैकादशीतिथौ
ஏகாதசி நாளில் வீட்டில் முறையாக—விஸ்வரூபனையோ, ஆதிமூல ஸ்ரீபதியையோ, அல்லது நாராயணகிரியையோ நன்கு வழிபடலாம்.
Verse 26
भक्तिमाञ्छ्रद्धया युक्तः क्षीरैस्तीर्थोदकैरपि । सुसूक्ष्मैरहतैर्वस्त्रैर्महाकौशेयकैर्नृप
அரசே! பக்தியும் நம்பிக்கையும் உடையவன் பால் மற்றும் தீர்த்தநீரால், மேலும் மிக நுண்மையான புதிய (அஹத) ஆடைகளாலும், உயர்ந்த கௌசேய (பட்டு) ஆடைகளாலும் வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।
Verse 27
विचित्रैर्नेत्रजैर्वापि धूपैरगुरुचन्दनैः । गुग्गुलैर्घृतमिश्रैश्च नैवेद्यैर्विविधैरपि
அவன் பலவகை கண்களுக்கு இனிய மணமிக்க தூபங்களால்—அகரு, சந்தனத் தூபங்களால்; நெய் கலந்த குக்குலுவால்; மேலும் பலவகை நைவேத்யப் படையல்களாலும் வழிபட வேண்டும்।
Verse 28
पायसाद्यैर्मनुष्येन्द्र पयसा वा युधिष्ठिर । पिष्टदीपैः सुविमलैर्वर्धमानैर्मनोहरैः
மனுஷ்யேந்திர யுதிஷ்டிரா! பாயசம் போன்ற இனிய படையல்களாலோ அல்லது பாலாலோ, மேலும் மிகத் தூய்மையான, குறையற்ற, வளர்ச்சியடையும், கண்ணுக்கு இனிய மாவுத் தீபங்களால் (ஹரியை) வழிபட வேண்டும்।
Verse 29
पूजयित्वा नरो याति यथा तच्छृणु भारत । शङ्खी चक्री गदी पद्मी भूत्वासौ गरुडध्वजः
பாரதா! கேள்—இவ்வாறு வழிபட்ட பின் மனிதன் எவ்வாறு செல்கிறான்: அவன் கருடத்வஜப் பெருமானைப் போன்ற வடிவம் பெற்று சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம் ஆகியவற்றைத் தாங்குவான்।
Verse 30
देवलोकानतिक्रम्य विष्णुलोकं प्रपद्यते । यस्तु वै परया भक्त्या श्रीपतेः पादपङ्कजम्
தேவலோகங்களைத் தாண்டி அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்—பரம பக்தியுடன் ஸ்ரீபதியின் திருவடித் தாமரைகளை வழிபடுகிறவன்.
Verse 31
चतुर्धाधिष्ठितं पश्येच्छ्रियं त्रैलोक्यमातरम् । नृत्यगीतविनोदेन मुच्यते पातकर्ध्रुवम्
நான்கு வகையாக நிறுவப்பட்ட திரிலோக மாதா ஸ்ரீயை தரிசிப்பவன், நடனமும் பாடலும் கொண்ட பக்தி-இன்பத்தால் நிச்சயமாகப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 32
नीराजने तु देवस्य प्रातर्मध्ये दिने तथा । सायं च नियतो नित्यं यः पश्येत्पूजयेद्धरिम्
இறைவனின் நீராஜனத்தில்—காலை, நண்பகல், மாலை—ஒழுக்கத்துடன் தினமும் ஹரியைத் தரிசித்து வழிபடுபவன் கூறப்பட்ட புண்ணியப் பயனை அடைவான்।
Verse 33
स तीर्त्वा ह्यापदं दुर्गां नैवार्तिं समवाप्नुयात् । आयुःश्रीवर्धनं पुंसां चक्षुषामपि पूरकम्
அவன் கடினமான பேரிடரைத் தாண்டி, இனி துயரத்தில் விழமாட்டான். இந்த (நீராஜன வழிபாடு) மனிதரின் ஆயுளையும் செல்வத்தையும் வளர்த்து, கண்களுக்கும் நிறைவை அளிக்கும்।
Verse 34
उपपापहरं चैव सदा नीराजनं हरेः । तदा नीराजनाकाले यो हरेः पठति स्तवम्
ஹரியின் நீராஜனம் எப்போதும் சிறு பாவங்களையும் அகற்றும். நீராஜன நேரத்தில் ஹரியின் ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்பவன் விசேஷ புண்ணியம் பெறுவான்।
Verse 35
स धन्यो देवदेवस्य प्रसन्नेनान्तरात्मना । हरेर्नीराजनाशेषं पाणिभ्यां यः प्रयच्छति
தேவர்களின் தேவனின் அருளால் உள்ளம் மகிழ்ந்தவனாக, ஹரியின் நீராஜனத்தின் மீதமுள்ள (ஆரத்திப் பிரசாத) ஆசீர்வாதத்தை இரு கைகளாலும் பெற்றுத் தலையில்/உடலில் அணிவிப்பவன் நிச்சயமாகப் பாக்கியவன்।
Verse 36
संगृह्य चक्षुषी तेन योजयेन्मार्जयन्मुखम् । तिमिरादीनक्षिरोगान्नाशयेद्दीप्तिमन्मुखम्
அந்த நீராஜனப் பிரசாதத்தைச் சேர்த்து கண்களில் தடவி, பின்னர் முகத்தைத் துடைக்க வேண்டும். அதனால் திமிரம் முதலான கண் நோய்கள் நீங்கி முகம் ஒளிவிடும்.
Verse 37
भवत्यशेषदुष्टानां नाशायालं नरोत्तम । दीपप्रज्वलनं यस्य नित्यमग्रे श्रियः पतेः
மனிதர்களில் சிறந்தவனே! ஸ்ரீபதியின் முன்னிலையில் தினமும் விளக்கை ஏற்றுவோர்க்கு, அந்தத் தீபப் பிரஜ்வலனமே எல்லா துஷ்ட சக்திகளையும் அழிக்கப் போதுமானதாகும்.
Verse 38
स्नात्वा रेवाजले पुण्ये प्रदद्यादधिकं व्रती । सप्तद्वीपवती तेन ससागरवनापगा
புனிதமான ரேவா நீரில் நீராடி, விரதம் கடைப்பிடிக்கும் பக்தன் பெருந்தானம் அளிக்க வேண்டும். அதனால் ஏழு தீவுகள், கடல்கள், காடுகள், நதிகள் உடன் கூடிய முழு பூமியும் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு திருப்தியடைந்ததுபோல் ஆகும்.
Verse 39
प्रदक्षिणीकृता स्याद्वै धरणी शङ्करोऽब्रवीत् । इदं यः पठ्यमानं तु शृणुयात्पठतेऽपि वा
சங்கரன் கூறினார்—‘இதனால் பூமியே உண்மையாகப் பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகும். இதை ஓதப்படும்போது கேட்பவனும், தானே ஓதுபவனும், அதன் புண்ணியப் பயனைப் பெறுவான்.’
Verse 40
स्मरणं सोऽतसमये विपाप्मा प्राप्नुयाद्धरेः । इदं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं पितृगुणप्रियम्
அகாலத்திலும் இதை நினைத்த मात्रத்தால் அவன் பாவமற்றவனாகி ஹரியை அடைவான். இந்த மாஹாத்மியம் புகழையும் ஆயுளையும் அளித்து, ஸ்வர்கத்தை வழங்கி, பித்ருகுணங்களுக்கு இனிமையானது.
Verse 41
माहात्म्यं श्रावयेद्विप्राञ्छ्रीपतेः श्राद्धकर्मणि । घृतेन मधुना तेन तर्पिताः स्युः पितामहाः
ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு) அவர்களின் ஸ்ராத்தக் கிரியையில் பிராமணர்களுக்கு இம்மஹாத்மியத்தைச் செவியுறச் செய்ய வேண்டும்; அதனால் பித்ருக்கள் நெய், தேன் தர்ப்பணம்போல் திருப்தியடைவார்கள்।
Verse 195
अध्याय
அத்தியாயம்—இது அத்தியாய எல்லையைச் சுட்டும் கொலோஃபோன்/குறியீட்டு சொல்।