Adhyaya 188

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः परं महाराज चत्वारिंशत्क्रमान्तरे । शालग्रामं ततो गच्छेत्सर्वदैवतपूजितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகாராஜா, அதன் பின் நாற்பது அடிகள் தூரத்தில் எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் புனித ஷாலகிராமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

यत्रादिदेवो भगवान्वासुदेवस्त्रिविक्रमः । स्वयं तिष्ठति लोकात्मा सर्वेषां हितकाम्यया

அங்கே ஆதிதேவன் பகவான் வாசுதேவன் திரிவிக்ரமன், உலகங்களின் ஆத்மாவாய், அனைவரின் நலனைக் கருதி தாமே நிலைத்திருக்கிறார்।

Verse 3

नारदेन तपस्तप्त्वा कृता शाला द्विजन्मनाम् । सिद्धिक्षेत्रं भृगुक्षेत्रं ज्ञात्वा रेवातटे स्वयम्

நாரதர் தவம் செய்து இருபிறப்போருக்காக ஒரு சாலை-ஆசிரமத்தை அமைத்தார்; ரேவா கரையில் இதை ‘சித்திக்ஷேத்திரம்’ ‘பிருகுக்ஷேத்திரம்’ என அறிந்து தாமே புகழ்படுத்தினார்।

Verse 4

शालग्रामाभिधो देवो विप्राणां त्वधिवासितः । साधूनां चोपकाराय वासुदेवः प्रतिष्ठितः

‘ஷாலகிராம்’ எனப்படும் தேவன் அங்கே பிராமணர்களுக்காக வாசம் செய்ய வைத்தார்; சாதுக்களின் நன்மைக்காக வாசுதேவன் முறையாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார்।

Verse 5

योगिनामुपकाराय योगिध्येयो जनार्दनः । शालग्रामेति तेनैव नर्मदातटमाश्रितः

யோகிகளின் நலனுக்காக, யோகத் தியானத்திற்குரிய ஜனார்தனன் நர்மதா கரையை அடைந்து; அதனால் அங்கே ‘ஷாலகிராம்’ எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 6

मासि मार्गशिरे शुक्ला भवत्येकादशी यदा । स्नात्वा रेवाजले पुण्ये तद्दिनं समुपोषयेत्

மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் சுக்லபக்ஷத்தில் ஏகாதசி வரும் போது, புனிதமான ரேவா நீரில் நீராடி அந்நாளில் உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 7

रात्रौ जागरणं कुर्यात्सम्पूज्य च जनार्दनम् । पुनः प्रभातसमये द्वादश्यां नर्मदाजले

இரவில் ஜாகரணம் செய்து ஜனார்தனனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் த்வாதசியின் விடியற்காலத்தில் நர்மதா நீரில் (அடுத்த விதியை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

स्नात्वा संतर्प्य देवांश्च पितॄन्मातॄंस्तथैव च । श्राद्धं कृत्वा ततः पश्चात्पितृभ्यो विधिपूर्वकम्

நீராடி தேவர்கள், பித்ருக்கள், மாதர்கள் ஆகியோருக்கு திருப்தியளிக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, ஸ்ராத்தம் நடத்தி, பின்னர் விதிப்படி பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணம்-தானம் முதலியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

शक्तितो ब्राह्मणान्पूज्य स्वर्णवस्त्रान्नदानतः । क्षमापयित्वा तान्विप्रांस्तथा देवं खगध्वजम्

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிராமணர்களை வணங்கி, பொன், ஆடை, அன்னம் ஆகியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். அந்த விப்ரர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு, கருடத்வஜனாகிய இறைவனையும் அருள்பெறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

एवं कृते महाराज यत्पुण्यं च भवेन्नॄणाम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा तत्पुण्यं नृपसत्तम

மகாராஜா! இவ்வாறு செய்தால் மனிதர்க்கு உண்டாகும் புண்ணியத்தை, அரசர்களில் சிறந்தவனே, கவனத்துடன் கேள்.

Verse 11

न शोकदुःखे प्रतिपत्स्यतीह जीवन्मृतो याति मुरारिसाम्यम् । महान्ति पापानि विसृज्य दुग्धं पुनर्न मातुः पिबते स्तनोद्यत्

அவன் இங்கே சோகம் துயரம் ஆகியவற்றில் வீழ்வதில்லை; உயிரோடு இருந்தும் இறந்தவனென இருந்து முராரி (விஷ்ணு) சமத்துவத்தை அடைகிறான். பெரும் பாவங்களைத் துறந்து, மீண்டும் தாயின் உயர்த்திய மார்பிலிருந்து பாலை அருந்தான்—அதாவது மறுபிறவியிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்.

Verse 12

शालग्रामं पश्यते यो हि नित्यं स्नात्वा जले नार्मदेऽघौघहारे । स मुच्यते ब्रह्महत्यादिपापैर्नारायणानुस्मरणेन तेन

பாவப் பெருக்கை அகற்றும் நர்மதா நீரில் நீராடி தினமும் சாலகிராமத்தை தரிசிப்பவன், அந்த நாராயண ஸ்மரணத்தினாலேயே பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 13

वसन्ति ये संन्यसित्वा च तत्र निगृह्य दुःखानि विमुक्तसङ्घाः । ध्यायन्तो वै सांख्यवृत्त्या तुरीयं पदं मुरारेस्तेऽपि तत्रैव यान्ति

அங்கே உலகைத் துறந்து வாழ்பவர்கள், துயரங்களை அடக்கி வென்று, பற்றிலிருந்து விடுபட்டு—சாங்க்ய முறையில் முராரி (விஷ்ணு) யின் துரீயமான பரம பதத்தை தியானித்து, அதே இடத்திலேயே அந்தப் பரம இலக்கை அடைகிறார்கள்.

Verse 188

अध्याय

அத்தியாயம். (பிரகரணத் தலைப்பு)