Adhyaya 182

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो भृगुः श्रिया चैव समेतः कच्छपं गतः । अभिनन्द्य यथान्यायमुवाच वचनं शुभम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்பு பிருகு, ஸ்ரீயுடன் சேர்ந்து கச்சபனிடம் சென்றார். முறையாய் வணங்கி, அவர் மங்களமான வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 2

त्वया धृता धरा सर्वा तथा लोकाश्चराचराः । तथैव पुण्यभावत्वात्स्थितस्तत्र महामते

உம்மாலே முழு பூமியும் தாங்கப்படுகிறது; அசையும் அசையாத எல்லா உலகங்களும் அப்படியே. உமது புண்ணிய இயல்பினால், ஓ மகாமதி, நீர் அங்கேயே உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறீர்।

Verse 3

चातुर्विद्यस्य संस्थानं करोमि रमया सह । यदि त्वं मन्यसे देव तदादेशय मां विभो

ரமையுடன் சேர்ந்து நான்கு வித்யைகளுக்கான ஒரு நிலையைக் (ஆசனத்தை) நிறுவ விரும்புகிறேன். அது உமக்கு உகந்ததெனில், ஓ தேவா, ஓ விபோ, எனக்கு ஆணையிடுங்கள்।

Verse 4

कूर्म उवाच । एवमेव द्विजश्रेष्ठ मम नामाङ्कितं पुरम् । भविष्यति महत्कालं ममोपरि सुसंस्थितम्

கூர்மன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகும், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! என் பெயரால் குறிக்கப்பட்ட ஒரு நகரம் தோன்றும். அது நீண்ட காலம் என் மேல் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும்.”

Verse 5

अचलं सुस्थिरं तात न भीः कार्या सुलोचने । एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं कच्छपस्य मुखाच्च्युतम्

“இது அசையாததும் மிக உறுதியானதும் ஆக இருக்கும், அன்பே! ஓ அழகிய கண்களையுடையவளே, அஞ்ச வேண்டாம்.” ஆமைவாயிலிருந்து வெளிவந்த இந்த மங்கள வார்த்தைகளை கேட்டவுடன்…

Verse 6

हृष्टस्तुष्टः श्रिया सार्द्धं पद्मयोनिसुतो भृगुः । अभीचि उदये प्राप्ते कृतकौतुकमङ्गलः

அப்போது தாமரையோனியின் (பிரம்மாவின்) புதல்வன் ப்ருகு, ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் மகிழ்ந்து நிறைவடைந்து, அபீசி உதயத்தின் மங்கள நேரம் வந்தபோது, கௌதுக-கலசம் முதலிய மங்களச் சடங்குகளை நிறைவேற்றினான்।

Verse 7

नन्दने वत्सरे माघे पञ्चम्यां भरतर्षभ । शस्ते तु ह्युत्तरायोगे कुम्भस्थे शशिमण्डले

நந்தன வருடத்தில், மாக மாதத்தின் பஞ்சமித் திதியில், ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே! சுபமான உத்தராயண யோகத்தில், சந்திரமண்டலம் கும்ப ராசியில் நிலைத்திருந்தபோது…

Verse 8

रेवाया उत्तरे तीरे गम्भीरे चाभिवारुणि । प्रागुदक्प्रवणे देशे कोटितीर्थसमन्वितम्

ரேவா (நர்மதா) நதியின் வடகரையில், ஆழமும்ஜலவளமுமுள்ள பகுதியில், கிழக்கும் நீர்திசையும் நோக்கி சாய்ந்த நாட்டில்—கோடி தீர்த்தங்களால் நிறைந்தது.

Verse 9

क्रोशप्रमाणं तत्क्षेत्रं प्रासादशतसंकुलम् । अचिरेणैव कालेन तपोबलसमन्वितः । विचिन्त्य विश्वकर्माणं चकार भृगुसत्तमः

அக்க்ஷேத்திரம் ஒரு க்ரோச அளவு விரிந்ததும், நூற்றுக்கணக்கான பிராசாதங்களால் நிரம்பியதும் ஆக இருந்தது. குறுகிய காலத்திலேயே, தவவலமுடைய சிறந்த ப்ருகு, விஸ்வகர்மனைத் தியானித்து அதை அமைக்கச் செய்தார்.

Verse 10

ब्राह्मणा वेदविद्वांसः क्षत्रिया राज्यपालकाः । वैश्या वृत्तिरतास्तत्र शूद्राः शुश्रूषकास्त्रिषु

அங்கே பிராமணர்கள் வேதங்களில் பாண்டித்யமுடையோர்; க்ஷத்திரியர்கள் அரசைக் காப்போர்; வைசியர்கள் தம் தொழிலில் ஈடுபட்டோர்; சூத்ரர்கள் மூவர்க்கும் (உயர்வர்ணங்களுக்கு) சேவையாற்றுவோர்.

Verse 11

एवं श्रिया वृतं क्षेत्रं परमानन्दनन्दितम् । निर्मितं भृगुणा तात सर्वपातकनाशनम् । इति भृगुकच्छोत्पत्तिः

இவ்வாறு ஸ்ரீயால் சூழப்பட்டு, பரமானந்தத்தை அளித்து, எல்லாப் பாபங்களையும் அழிக்கும் அந்தக் க்ஷேத்திரம், ஓ தாதா! ப்ருகுவால் நிறுவப்பட்டது. இத்துடன் ப்ருகுகச்சத்தின் தோற்றக் கதை நிறைவு.

Verse 12

मार्कण्डेय उवाच । ततः कालेन महता कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । देवलोकं जगामाशु लक्ष्मीरृषिसमागमे

மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஒரு இடைப்பட்ட காரணத்தால், முனிவர் கூடும் வேளையில் லக்ஷ்மி விரைவாக தேவருலகத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 13

समर्प्य कुञ्चिकाट्टालं भृगवे ब्रह्मवादिने । पालयस्व यथार्थं वै स्थानकं मम सुव्रत

சாவியும் வாயில் காவல் பொறுப்பையும் பிரம்மவாதி ப்ருகுவிடம் ஒப்படைத்து அவள் கூறினாள்—நல்ல விரதம் உடையவனே, என் இருப்பிடத்தை தர்மப்படி முறையாகக் காத்தருள்வாய்।

Verse 14

देवकार्याण्यशेषाणि कृत्वा श्रीः पुनरागता । आजगाम रमा देवी भृगुकच्छं त्वरान्विता

தேவர்களின் எல்லாப் பணிகளையும் எஞ்சாமல் செய்து முடித்து ஸ்ரீ (ரமா) மீண்டும் திரும்பினாள்; அவசரத்துடன் தேவியான ரமா ப்ருகுகச்சத்துக்கு வந்தடைந்தாள்।

Verse 15

प्रार्थितं कुञ्चिकाट्टालं स्वगृहं सपरिग्रहम् । भृगुर्यदा तदा पार्थ मिथ्या नास्ति तदा वदत

சாவி, தாழ்ப்பாள், மேலும் உரிமையுடன் கூடிய வீடு—இவ்வாறு கோரப்பட்டதைப் ப்ருகு எப்போது கூறுகிறாரோ, அப்போது ஓ பார்தா (அரசே), ‘இது பொய் அல்ல’ என்று அறிவி।

Verse 16

एव विवादः सुमहान्संजातश्च नरेश्वर । ममेति मम चैवेति परस्परसमागमे

இவ்வாறு, மனிதரின் அரசே, ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்தவுடன் ‘என்னுடையது! என்னுடையதே!’ என்று கூறிக்கொண்டே மிகப் பெரிய தகராறு எழுந்தது।

Verse 17

ततः कालेन महता भृगुणा परमर्षिणा । चातुर्विद्यप्रमाणार्थं चकार महतीं स्थितिम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பரமரிஷி ப்ருகு, சாத்துர்வித்யத்தின் சான்று-அளவுகோலை நிறுவுவதற்காக ஒரு மாபெரும் ஏற்பாட்டைச் செய்தார்।

Verse 18

अस्मदीयं यथा सर्वं नगरं मृगलोचने । चातुर्विद्या द्विजाः सर्वे तथा जानन्ति सुन्दरि

மான் விழியாளே அழகியே, இந்த முழு நகரமும் நமதே என்று சொல்லப்படுவது போலவே, சாத்துர்வித்யத்தில் தேர்ந்த எல்லா த்விஜர்களும் அதையே அறிகின்றனர், நங்கையே।

Verse 19

श्रीरुवाच । प्रमाणं मम विप्रेन्द्र चातुर्वण्या न संशयः । मदीयं वा त्वदीयं वा कथयन्तु द्विजोत्तमाः

ஸ்ரீ கூறினாள்—ஓ பிராமணேந்திரா, நான்கு வர்ணங்களே எனக்குச் சாட்சி; இதில் ஐயமில்லை. இது எனதா உனதா என்பதை முதன்மை த்விஜர்கள் கூறட்டும்।

Verse 20

ततः समस्तैर्विबुधैः सम्प्रधार्य परस्परम् । द्विधा तैर्वाक्स्थलं दृष्ट्वा ब्राह्मणा नृपसंहितम्

அப்போது எல்லா அறிஞர்களும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்து, இரு தரப்பையும் ஆராய்ந்து, அரசசபையில் பிராமணர்கள் தீர்ப்பை வழங்கினர்।

Verse 21

अष्टादशसहस्राणि नोचुर्वै किंचिदुत्तरम् । अष्टादशसहस्रेषु भृगुकोपभयान्नृप । उक्तं च तालकं हस्ते यस्य तस्येदमुत्तरम्

பதினெட்டு ஆயிரம் பேர் எதுவும் பதில் சொல்லவில்லை. அந்த பதினெட்டு ஆயிரத்திலும், அரசே, ப்ருகுவின் கோபத்திற்குப் பயந்து அவர்கள் கூறினர்—“யாருடைய கையில் தாழ்ப்பாள் (தாலக) இருக்கிறதோ, இதுவும் அவருக்கே; இதுவே தீர்ப்பு।”

Verse 22

एतच्छ्रुत्वा तु सा देवी निगमं नैगमैः कृतम् । क्रोधेन महताविष्टा शशाप द्विजपुंगवान्

இதைக் கேட்டவுடன்—பண்டிதர்கள் அமைத்த அந்த ‘நிகம’த் தீர்ப்பை அறிந்து—அந்த தேவி பேர்கோபத்தில் ஆழ்ந்து உயர்ந்த பிராமணர்களைச் சபித்தாள்।

Verse 23

श्रीदेव्युवाच । यस्मात्सत्यं समुत्सृज्य लोभोपहतमानसैः । मदीयं लोपितं स्थानं तस्माच्छृण्वन्तु मे गिरम्

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—‘சத்தியத்தை விட்டு, பேராசையால் மயங்கிய மனத்துடன் அவர்கள் என் உரிய இடத்தை மறைத்தனர்; ஆகவே என் வாக்கை அவர்கள் கேட்கட்டும்।’

Verse 24

त्रिपौरुषा भवेद्विद्या त्रिपुरुषं न भवेद्धनम् । न द्वितीयस्तु वो वेदः पठितो भवति द्विजाः

‘கல்வி மூன்று தலைமுறைகள் வரைதான் நிலைக்கும்; செல்வம் மூன்று ஆண்களுக்குக் கூட நிலைக்காது. ஓ த்விஜர்களே, உங்களால் இரண்டாம் வேதம் ஓதப்படாது।’

Verse 25

गृहाणि न द्विभौमानि न च भूतिः स्थिरा द्विजाः । पक्षपातेन वो धर्मो न च निःश्रेयभावतः

‘உங்கள் வீடுகள் இரு நிலைகளில் உறுதியாக நிலைக்காது; ஓ த்விஜர்களே, உங்கள் செழிப்பு நிலைத்திருக்காது. உங்கள் தர்மம் பாகுபாட்டால் நடக்கும்; நிஃஶ்ரேயஸ நோக்கத்தால் அல்ல।’

Verse 26

इष्टो गोत्रजनः कश्चिल्लोभेनावृतमानसः । न च द्वैधं परित्यज्य ह्येकं सत्यं भविष्यति

‘பேராசையால் மூடப்பட்ட மனத்துடன் ஒரு அன்பான குலத்தாரும் எதிரெழுவான். இருமைச் சூழ்ச்சியை விட்டொழியாமல் ஒரே நிலையான சத்தியம் தோன்றாது।’

Verse 27

अद्यप्रभृति सर्वेषामहङ्कारो द्विजन्मनाम् । न पिता पुत्रवाक्येन न पुत्रः पितृकर्मणि

இன்றுமுதல் எல்லா இருபிறப்பினரிடமும் அகந்தை மேலோங்கும். தந்தை மகனின் சொல்லைக் கேளான்; மகனும் தந்தையின் கடமையைப் பின்பற்றான்।

Verse 28

अहङ्कारकृताः सर्वे भविष्यन्ति न संशयः । इति शप्त्वा रमादेवी तदैव च दिवं ययौ

அனைவரும் அகந்தையால் நடத்தப்படுவர்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வாறு சபித்து ரமாதேவி உடனே விண்ணுலகம் சென்றாள்।

Verse 29

ततो गतायां वै लक्ष्म्यां देवा ब्रह्मर्षयोऽमलाः । क्रोधलोभमिदं स्थानं तेऽपि चोक्त्वा दिवं ययुः

பின்னர் லக்ஷ்மி சென்றபோது, மாசற்ற தேவர்கள் மற்றும் பிரம்மரிஷிகள் ‘இவ்விடம் கோபமும் பேராசையும் நிறைந்தது’ என்று கூறி அவர்களும் விண்ணுலகம் சென்றனர்।

Verse 30

गतां दृष्ट्वा ततो देवीमृषींश्चैव तपोधनान् । भृगुश्च परमेष्ठी स विषादमगमत्परम् । प्रसादयामास पुनः शङ्करं त्रिपुरान्तकम्

தேவி சென்றதையும், தவவளம் கொண்ட ரிஷிகளும் புறப்பட்டதையும் கண்ட பரமேஷ்டி ப்ருகு மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தார். பின்னர் அவர் மீண்டும் திரிபுராந்தகன் சங்கரனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றார்।

Verse 31

तपसा महता पार्थ ततस्तुष्टो महेश्वरः । उवाच वचनं काले हर्षयन् भृगुसत्तमम्

ஓ பார்த்தா, மகத்தான தவத்தால் திருப்தியடைந்த மகேஸ்வரன் காலம் வந்தபோது சொற்களை உரைத்தான்; அவை சிறந்த முனிவர் ப்ருகுவை மகிழ்வித்தன।

Verse 32

किं विषण्णोऽसि विप्रेन्द्र किं वा सन्तापकारणम् । मयि प्रसन्नेऽपि तव ह्येतत्कथय मेऽनघ

ஓ விப்ரேந்திரா! நீ ஏன் மனம் தளர்ந்திருக்கிறாய்? உன் துயரத்தின் காரணம் என்ன? நான் உன்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தும், ஓ குற்றமற்றவனே, அதை எனக்குச் சொல்.

Verse 33

भृगुरुवाच । शापयित्वा द्विजान्सर्वान्पुरा लक्ष्मीर्विनिर्गता । अपवित्रमिदं चोक्त्वा ततो देवा विनिर्गताः

பிருகு கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் எல்லா த்விஜர்களையும் சபித்தபின் லக்ஷ்மி தேவி வெளியேறினாள். பின்னர் ‘இது அபவித்ரம்’ என்று சொல்லி தேவர்களும் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.

Verse 34

ईश्वर उवाच । पुरा मया यथा प्रोक्तं तत्तथा न तदन्यथा । क्रोधस्थानमसंदेहं तथान्यदपि तच्छृणु

ஈச்வரன் கூறினார்—முன்பு நான் சொன்னதுபோலவே அது உள்ளது; வேறல்ல. இது சந்தேகமின்றி ‘க்ரோதஸ்தானம்’; இதைப்பற்றி இன்னொரு செய்தியையும் கேள்.

Verse 35

तत्र स्थानसमुद्भूता महद्भयविवर्जिताः । ब्राह्मणा मत्प्रसादेन भविष्यन्ति न संशयः

அங்கே அந்தத் தலத்திலிருந்தே தோன்றும் பிராமணர்கள், பெரும் அச்சமின்றி, என் அருளால் நிச்சயமாக இருப்பார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 36

वेदविद्याव्रतस्नाताः सर्वशास्त्रविशारदाः । येऽपि ते शतसाहस्रास्त्वरिता ह्यागतास्त्विह

வேதவித்யையில் தேர்ந்தோர், விரதங்களை நிறைவேற்றி ஸ்நானசம்ஸ்காரத்தால் தூய்மையடைந்தோர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லோர்—அத்தகையோர் இலட்சக்கணக்கிலும் விரைந்து இங்கே வந்தடைந்துள்ளனர்.

Verse 37

अपठस्यापि मूर्खस्य सर्वावस्थां गतस्य च । उत्तरादुत्तरं शक्रो दातुं न तु भृगूत्तम

கல்வியற்றவனுக்கும், மூடனுக்கும், எல்லா நிலையிலும் வீழ்ந்தவனுக்கும் கூட—இந்திரன் தொடர்ந்து மேலும் மேலும் உயர்ந்த வரங்களை அளிக்க இயலான்; ஆனால் ஓ ப்ருகு-உத்தமா, நீ அதைவிட உயர்ந்த வரத்தையும் அருள வல்லவன்.

Verse 38

कोटितीर्थमिदं स्थानं सर्वपापप्रणाशनम् । अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र भविष्यति न संशयः

இந்த இடம் ‘கோடிதீர்த்தம்’ எனப் பெயர்பெற்று, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாக இருக்கும். ஓ விப்ரேந்திரா, இன்று முதல் இது நிச்சயமாக அப்படியே ஆகும்—சந்தேகமில்லை.

Verse 39

मत्प्रसादाद्देवगणैः सेवितं च भविष्यति । भृगुक्षेत्रे मृता ये तु कृमिकीटपतंगकाः

என் அருளால் இது தேவர்களின் கூட்டத்தாலும் சேவிக்கப்பட்டு வழிபடப்படும். மேலும் ப்ருகுக்ஷேத்திரத்தில் இறக்கும் புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி முதலியவை…

Verse 40

वासस्तेषां शिवे लोके मत्प्रसादाद्भविष्यति । वृषखाते नरः स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

என் அருளால் அவர்களின் வாசம் சிவலோகத்தில் அமையும். மேலும் வ்ருஷகாதத்தில் நீராடி மகேஸ்வரனை வழிபடும் மனிதன்…

Verse 41

सर्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम् । भृगुतीर्थे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

அவன் நிச்சயமாக சர்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான். ப்ருகுதீர்த்தத்தில் நீராடி மனிதன் பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

तस्य ते द्वादशाब्दानि शान्तिं गच्छन्ति तर्पिताः । दधिक्षीरेण तोयेन घृतेन मधुना सह

இவ்வாறு திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அமைதியை அடைவர். தயிர்‑பால் கலந்த நீராலும், நெய்யாலும், தேனுடன் கூடத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

ये स्नपन्ति विरूपाक्षं तेषां वासस्त्रिविष्टपे । मत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ सर्वदेवानुसेवितम्

விரூபாக்ஷனைத் திருநீராட்டி தாமும் நீராடுவோர் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) எனும் உலகில் வாசம் பெறுவர். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, என் அருளால் அது எல்லாத் தேவராலும் சேவிக்கப்படும் உலகம்.

Verse 44

भविष्यति भृगुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रादिभिः समम् । मार्तण्डग्रहणे प्राप्ते यवं कृत्वा हिरण्मयम्

பிருகுக்ஷேத்திரம் குருக்ஷேத்திரம் முதலிய புண்ணியத் தலங்களுக்கு இணையான புனிதத்தை அடையும். சூரிய கிரகணம் நேர்ந்தால் யவத்தைப் பொன்னாகச் செய்து தானமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 45

दत्त्वा शिरसि यः स्नाति भृगुक्षेत्रे द्विजोत्तम । अविचारेण तं विद्धि संस्नातं कुरुजाङ्गले

ஓ த்விஜோத்தமா, பிருகுக்ஷேத்திரத்தில் தலைமேல் விதிப்படி அர்ப்பணித்து நீராடுவோனை ஐயமின்றி அறிக—அவன் குருஜாங்கல (குருக்ஷேத்திரம்) இல் முறையாக நீராடியவனே.

Verse 46

अहं चैव वसिष्यामि अम्बिका च मम प्रिया । सर्वदुःखापहा देवी नाम्ना सौभाग्यसुन्दरी

நானும் இங்கேயே வாசம் செய்வேன்; என் பிரியையான அம்பிகையும் உடன் இருப்பாள். அந்த தேவி எல்லாத் துயரங்களையும் போக்குபவள்; ‘சௌபாக்யசுந்தரி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவள்.

Verse 47

वसिष्यामि तया देव्या सहितो भृगुकच्छके । एवमुक्त्वा स्थितो देवो भृगुकच्छेऽम्बिका तथा

நான் அந்த தேவியுடன் சேர்ந்து ப்ருகுகச்சத்தில் வாசிப்பேன். இவ்வாறு கூறி ஆண்டவன் ப்ருகுகச்சத்திலேயே தங்கினார்; அம்பிகையும் அங்கேயே தங்கினாள்.

Verse 48

भृगुस्तु स्वपुरं प्रायाद्ब्रह्मघोषनिनादितम् । ऋग्यजुःसामघोषेण ह्यथर्वणनिनादितम्

அப்போது ப்ருகு தன் நகரத்திற்குச் சென்றார்; அது வேதப் பாராயண ஒலியால் முழங்கியது—ரிக், யஜுஸ், சாமன் கோஷங்களாலும், அதர்வ மந்திர நாதத்தாலும் அதிர்ந்தது.

Verse 49

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वृषमुत्सृजते नरः । स याति शिवसायुज्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி புனித தானமாகக் காளையை (விருஷபம்) உತ್ಸர்க்கம் செய்கிறாரோ, அவர் சிவசாயுஜ்யத்தை அடைவார்—என்று சங்கரர் உரைத்தார்.

Verse 50

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा चैत्रे मासि समाचरेत् । दद्याच्च लवणं विप्रे पूज्य सौभाग्यसुन्दरीम्

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் சைத்ர மாதத்தில் நீராடி முறையாக விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் பிராமணருக்கு உப்பை தானமாக அளித்து, சௌபாக்யசுந்தரியைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 51

गोभूहिरण्यं विप्रेभ्यः प्रीयेतां ललिताशिवौ । न दुःखं दुर्भगत्वं च वियोगं पतिना सह

பிராமணர்களுக்கு பசு, நிலம், பொன் ஆகியவற்றைத் தானம் செய்தால் லலிதையும் சிவனும் மகிழ்வர். அப்போது துயரம் இல்லை, துர்பாக்கியம் இல்லை, கணவருடன் பிரிவும் இல்லை.

Verse 52

प्राप्नोति नारी राजेन्द्र भृगुतीर्थाप्लवेन च । यस्तु नित्यं भृगुं देवं पश्येद्वै पाण्डुनन्दन

அரசேந்திரா, ப்ருகு-தீர்த்தத்தில் நீராடினாலும் பெண்ணும் அந்தப் புண்ணியப் பயன்களை அடைகிறாள். மேலும் தினமும் தெய்வப் ப்ருகுவை தரிசிப்பவன், பாண்டு நந்தனனே—

Verse 53

आ ब्रह्मसदनं यावत्तत्रस्थैर्दैवतैः सह । यत्फलं समवाप्नोति तच्छृणुष्व नृपोत्तम

பிரம்மாவின் இருப்பிடம் வரை, அங்கு வாழும் தேவர்களுடன் சேர்ந்து, அவன் பெறும் பயன் எதுவோ—அதை கேள், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 54

सुवर्णशृङ्गीं कपिलां पयस्विनीं साध्वीं सुशीलां तरुणीं सवत्साम् । दत्त्वा द्विजे सर्वव्रतोपपन्ने फलं च यत्स्यात्तदिहैव नूनम्

பொன் கொம்புகள் உடைய கபிலா பசுவை, பால் நிறைந்த, அமைதியான, நல்லொழுக்கமுடைய, இளமையான, கன்றுடன் கூடியதைக்—எல்லா விரதங்களிலும் நிறைந்த பிராமணனுக்கு தானமாக அளித்தால்—அதனால் உண்டாகும் புண்ணியப் பயன் நிச்சயமாக இங்கேயே கிடைக்கும்.

Verse 55

समाः सहस्राणि तु सप्त वै जले म्रियेल्लभेद्द्वादशवह्निमध्ये । त्यजंस्तनुं शूरवृत्त्या नरेन्द्र शक्रातिथ्यं याति वै मर्त्यधर्मा

அரசே, வீர தர்மத்தைப் பின்பற்றி உடலைத் துறக்கும் மனிதன்—நீரில் ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் மரித்தாலும், அல்லது பன்னிரண்டு அக்கினிகளின் நடுவே மரித்தாலும்—சக்ரன் (இந்திரன்) விருந்தினனாகும் பெருமையை அடைகிறான்.

Verse 56

आख्यानमेतच्च सदा यशस्यं स्वर्ग्यं धन्यं पुत्र्यमायुष्यकारि । शृण्वंल्लभेत्सर्वमेतद्धि भक्त्या पर्वणि पर्वण्याजमीढस्सदैव

இந்த ஆக்யானம் எப்போதும் புகழளிப்பது, ஸ்வர்க்கம் தருவது, மங்களகரமானது, புத்திரப் பேறு அளிப்பது, ஆயுளை வளர்ப்பது. இதை பக்தியுடன் கேட்பவன்—விழாக்கள் மற்றும் புனித நாட்களில் குறிப்பாக—இவை அனைத்தின் பயனையும் நிச்சயமாக அடைவான், அஜமீட வம்சத்தவனே.

Verse 57

संन्यासं कुरुते यस्तु भृगुतीर्थे विधानतः । स मृतः परमं स्थानं गच्छेद्वै यच्च दुर्लभम्

விதிப்படி ப்ருகுதீர்த்தத்தில் சந்நியாசம் மேற்கொள்வோர், மரணத்திற்குப் பின் அரிதான பரமபதத்தை அடைவார்.

Verse 58

एतच्छ्रुत्वा भृगुश्रेष्ठो देवदेवेन भाषितम् । प्रहृष्टवदनो भूत्वा तत्रैव संस्थितो द्विजः

தேவர்களின் தேவன் உரைத்த இவ்வசனங்களை கேட்ட ப்ருகுசிறந்த அந்த இருபிறப்பான் மகிழ்ச்சி ஒளியுடன் அங்கேயே நிலைத்தான்.

Verse 59

तिरोभावं गते देवे भृगुः श्रेष्ठो द्विजोत्तमः । स्वमूर्ति तत्र मुक्त्वा तु ब्रह्मलोकं जगाम ह

தேவன் மறைந்தபோது, இருபிறப்போரில் தலைசிறந்த ப்ருகு அங்கேயே தன் உடலைத் துறந்து பிரம்மலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 60

भृगुकच्छस्य चोत्पत्तिः कथिता तव पाण्डव । संक्षेपेण महाराज सर्वपामप्रणाशनी

பாண்டவனே, மகாராஜனே! ப்ருகுகச்சத்தின் தோற்றம் உனக்கு சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 61

एतत्पुण्यं पापहरं क्षेत्रं देवेन कीर्तितम् । चतुर्युगसहस्रेण पितामहदिनं स्मृतम्

இந்தப் புண்ணியமும் பாவநாசகமும் ஆன க்ஷேத்திரம் தேவனால் புகழப்பட்டது; பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஒரு நாள் நான்கு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகளாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 62

प्राप्ते ब्रह्मदिने विप्रा जायते युगसम्भवः । न पश्यामि त्विदं क्षेत्रमिति रुद्रः स्वयं जगौ

ஓ விப்ரர்களே! பிரம்மனின் நாள் வந்தபோது யுகங்கள் மீண்டும் தோன்றும்; ஆயினும் ருத்ரன் தானே கூறினான்—“இந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தை நான் ஒருபோதும் பார்வையிலிருந்து விடுவதில்லை।”

Verse 63

यः शृणोति त्विदं भक्त्या नारी वा पुरुषोऽपि वा । स याति परमं लोकमिति रुद्रः स्वयं जगौ

யார் இதை பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ—பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—அவர் பரம லோகத்தை அடைவார்; என்று ருத்ரன் தானே அறிவித்தான்।

Verse 64

देवखाते नरः स्नात्वा पिण्डदानादिसत्क्रियाम् । यां करोति नृपश्रेष्ठ तामक्षयफलां विदुः

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! தேவகாதத்தில் நீராடி மனிதன் பிண்டதானம் முதலான நற்கிரியைகளைச் செய்தால், அவை அழியாத பலன் தருவன என்று அறியப்படுகிறது।

Verse 65

य इमं शृणुयाद्भक्त्या भृगुकच्छस्य विस्तरम् । कोटितीर्थफलं तस्य भवेद्वै नात्र संशयः

யார் பக்தியுடன் ப்ருகுகச்சத்தின் இந்த விரிவான வரலாற்றைக் கேட்கிறாரோ, அவருக்கு கோடி தீர்த்தங்களின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியம் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 182

अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயக் குறி)।