Adhyaya 181

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि भृगुतीर्थस्य विस्तरम् । यं श्रुत्वा ब्रह्महा गोघ्नो मुच्यते सर्वपातकैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இனி நான் ப்ருகுதீர்த்தத்தின் மகிமையை விரிவாக உரைப்பேன்; அதை கேட்டால் பிராமணஹந்தனோ கோஹந்தனோ கூட எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु विख्यातं वृषखातमिति श्रुतम् । भृगुणा तत्र राजेन्द्र तपस्तप्तं पुरा किल

அந்தத் தீர்த்தத்தில் ‘வೃಷகாதம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இடம் உண்டு என்று கேள்வி. அரசர்களின் தலைவனே, முற்காலத்தில் அங்கே ப்ருகு முனிவர் தவம் செய்தார்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । भृगुकच्छे स विप्रेन्द्रो निवसन् केन हेतुना । तपस्तप्त्वा सुविपुलं परां सिद्धिमुपागतः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—முனிவரே, அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவர் ப்ருகுகச்சத்தில் எந்தக் காரணத்தால் வாழ்ந்தார்? மிகப் பெரும் தவம் செய்து அவர் எவ்வாறு பரம சித்தியை அடைந்தார்?

Verse 4

को वा वृष इति प्रोक्तस्तत्खातं येन खानितम् । एतत्सर्वं यथान्यायं कथयस्व ममानघ

‘வೃಷ’ என்று அழைக்கப்படுபவர் யார்? அந்த ‘காதம்’ யாரால் தோண்டப்பட்டது? பாவமற்றவரே, இவற்றையெல்லாம் முறையாகவும் வரிசையாகவும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एष प्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं कथयिष्यामि शृणुष्वैकमना नृप

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகாராஜா, நீ கேட்ட இந்தக் கேள்வியின் அனைத்தையும் நான் விளக்கிக் கூறுவேன். அரசே, ஒருமுக மனத்துடன் கேள்.

Verse 6

षष्ठस्तु ब्रह्मणः पुत्रो मानसो भृगुसत्तमः । तपश्चचार विपुलं श्रीवृते क्षेत्र उत्तमे

பிரம்மாவின் ஆறாவது புதல்வன், மனத்திலிருந்து பிறந்த முனிவர்களில் சிறந்த ப்ருகு, ‘ஸ்ரீவ்ருத’ எனும் உத்தம க்ஷேத்திரத்தில் அளவற்ற தவம் செய்தார்.

Verse 7

दिव्यं वर्षसहस्रं तु संशुष्को मुनिसत्तमः । निराहारो निरानन्दः काष्ठपाषाणवत्स्थितः

திவ்ய ஆயிரம் ஆண்டுகள் அந்த முனிவர்சிறந்தவர் உலர்ந்து மெலிந்த உடலுடன், உணவின்றி உலக இன்பமின்றி, மரம் கல்லைப் போல அசையாது நின்றார்।

Verse 8

ततः कदाचिद्देवेशो विमानवरमास्थितः । उमया सहितः श्रीमांस्तेन मार्गेण चागतः

பின்னர் ஒருகாலத்தில் தேவேசன், ஒளிமிக்கவன், சிறந்த விமானத்தில் அமர்ந்து, உமையுடன் சேர்ந்து அதே வழியாக வந்தான்।

Verse 9

दृष्ट्वा तत्र महाभागं भृगुं वल्मीकवत्स्थितम् । उवाच देवी देवेशं किमिदं दृश्यते प्रभो

அங்கே எறும்புப் புற்றில் அமர்ந்தவனைப் போல இருந்த மகாபாக்யன் ப்ருகுவைக் கண்டு, தேவி தேவேசனிடம்— “பிரபோ, இது என்ன அற்புதக் காட்சி?” என்றாள்।

Verse 10

ईश्वर उवाच । भृगुर्नाम महादेवि तपस्तप्त्वा सुदारुणम् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु मम ध्यानपरायणः

ஈசுவரன் கூறினான்— “மகாதேவி, இவன் ப்ருகு என்னும் முனிவன். மிகக் கடுமையான தவம் செய்து, திவ்ய ஆயிரம் ஆண்டுகள் முழுதும் என்னைத் தியானிப்பதிலேயே ஈடுபட்டுள்ளான்.”

Verse 11

जलबिन्दु कुशाग्रेण मासे मासे पिबेच्च सः । संवत्सरशतं साग्रं तिष्ठते च वरानने

“மாதம் மாதம் குசையின் நுனியிலிருந்து நீரின் ஒரு துளி மட்டுமே அருந்துவான்; ஓ வரானனே, இவ்வாறு நூறு ஆண்டுகளுக்கும் சிறிது மேலாக அவன் நிலைத்திருக்கிறான்.”

Verse 12

तच्छ्रुत्वा वचनं गौरी क्रोधसंवर्तितेक्षणा । उवाच देवी देवेशं शूलपाणिं महेश्वरम्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கோபத்தால் கண்கள் தீப்பற்றிய கௌரி, தேவர்களின் ஈசனாகிய திரிசூலதாரி மகேஸ்வரனிடம் கூறினாள்।

Verse 13

सत्यमुग्रोऽसि लोके त्वं ख्यापितो वृषभध्वज । निष्कारुण्यो दुराराध्यः सर्वभूतभयंकरः

உண்மையே, ஹே வृषபத்வஜா! உலகில் நீ உக்கிரன் எனப் புகழப்படுகிறாய்—கருணையற்றவன், அரிதாகப் பிரசன்னமாவவன், எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுபவன்।

Verse 14

दिव्यं वर्षसहस्रं तु ध्यायमानस्य शङ्करम् । ब्राह्मणस्य वरं कस्मान्न प्रयच्छसि शंस मे

ஹே சங்கரா! அந்தப் பிராமணன் தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் உன்னைத் தியானித்திருக்கிறான்; அவனுக்கு வரம் ஏன் அளிக்கவில்லை? எனக்குச் சொல்।

Verse 15

एवमुक्तोऽथ देवेशः प्रहस्य गिरिनन्दिनीम् । उवाच नरशार्दूल मेघगम्भीरया गिरा

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவேசன் புன்னகைத்து, ஹே நரசார்தூலா, மேகம்போல் கனத்த குரலில் கிரிநந்தினியிடம் சொன்னான்।

Verse 16

स्त्री विनश्यति गर्वेण तपः क्रोधेन नश्यति । गावो दूरप्रचारेण शूद्रान्नेन द्विजोत्तमाः

பெண் அகந்தையால் அழிகிறாள்; தவம் கோபத்தால் அழிகிறது. பசுக்கள் தூரம் தூரமாகச் சென்று மேய்வதால் கெடுகின்றன; சூத்ரரின் அன்னம் உண்டால் த்விஜோத்தமரின் மேன்மை குன்றும்।

Verse 17

क्रोधान्वितो द्विजो गौरी तेन सिद्धिर्न विद्यते । वर्षायुतैस्तथा लक्षैर्न किंचित्कारणं प्रिये

ஏ கௌரீ! கோபம் கொண்ட இருபிறப்பனுக்கு சித்தி உண்டாகாது. பிரியே, பத்தாயிரங்களும் இலட்சங்களும் ஆண்டுகள் சென்றாலும் வெற்றிக்கான உண்மைக் காரணம் எதுவும் ஆகாது.

Verse 18

एवम्भूतस्य तस्यापि क्रोधस्य चरितं महत् । एवमुक्त्वा ततः शम्भुर्वृषं दध्यौ च तत्क्षणे

இவ்வாறே கோபத்தின் மகத்தான வலிமையும் விளைவும். இவ்வாறு கூறி, அக்கணமே சம்பு தமது வृषபத்தைத் தியானித்தார்.

Verse 19

वृषो हि भगवन्ब्रह्मा वृषरूपी महेश्वरः । ध्यानप्राप्तः क्षणादेव गर्जयन् वै मुहुर्मुहुः

அந்த வृषபமே உண்மையில் பகவான் பிரம்மா; மேலும் மகேஸ்வரன் தாமே வृषரூபம் கொண்டு, தியானத்தால் அக்கணமே வந்து சேர்ந்தார்—மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தவாறு.

Verse 20

किं करोमि सुरश्रेष्ठ ध्यातः केनैव हेतुना । करोमि कस्य निधनमकाले परमेश्वर

தேவர்களில் சிறந்தவரே! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எந்த காரணத்தால் தியானத்தால் அழைக்கப்பட்டேன்? பரமேஸ்வரா, யாருடைய அகால மரணத்தை நிகழ்த்த வேண்டும்?

Verse 21

ईश्वर उवाच । कोपयस्व द्विजश्रेष्ठं गत्वा त्वं भृगुसत्तमम् । येन मे श्रद्दधत्येषा गौरी लोकैकसुन्दरी

ஈஸ்வரன் கூறினார்—நீ சென்று இருபிறப்பரில் முதன்மையான, முனிவர்களில் சிறந்த ப்ருகுவை கோபப்படுத்து; அப்பொழுது உலகில் ஒப்பற்ற அழகியான கௌரீ என்மேல் श्रद्धை கொள்ளுவாள்.

Verse 22

एतच्छ्रुत्वा वृषो गत्वा धर्षणार्थं द्विजोत्तमम् । नर्मदायास्तटे रम्ये समीपे चाश्रमे भृगुः

இதைக் கேட்ட அந்த காளை, அந்தச் சிறந்த அந்தணரை அவமதிக்கச் சென்றது. நர்மதை நதியின் ரம்மியமான கரையில், பிருகு முனிவரின் ஆசிரமத்திற்கு அருகில் அது சென்றது.

Verse 23

ततः शृङ्गैर्गृहीत्वा तु प्रक्षिप्तो नर्मदाजले । ततः क्रुद्धो भृगुस्तत्र दण्डहस्तो महामुनिः

பிறகு கொம்புகளால் பிடித்து அவரை நர்மதை நீரில் வீசியது. அப்போது கையில் தண்டம் ஏந்திய மாமுனிவர் பிருகு அங்கே மிகவும் கோபமடைந்தார்.

Verse 24

पशुवत्ते वधिष्यामि दण्डघातेन मस्तके । शिखायज्ञोपवीते च परिधानं वरासने

விலங்கைப் போல தடியால் உன் தலையில் அடித்து உன்னைக் கொல்வேன். குடுமியும் பூணூலும் அணிந்து, சிறந்த ஆடை உடுத்தி நான் உள்ளேன்.

Verse 25

सुसंवृतं कृतं तेन धावन्वै पृष्ठतो ब्रवीत्

அவ்வாறு தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு, அவர் பின்னால் ஓடிச்சென்று கூறினார்.

Verse 26

भृगुरुवाच । पापकर्मन्दुराचार कथं यास्यसि मे वृष । अवमानं समुत्पाद्य कृत्वा गर्तं खुरैस्तथा

பிருகு கூறினார்: 'பாவச் செயல் புரிபவனே! தீய நடத்தை கொண்ட காளையே! என்னை அவமதித்து, குளம்புகளால் பள்ளம் தோண்டிவிட்டு, என்னிடமிருந்து எப்படித் தப்பிச் செல்வாய்?'

Verse 27

गर्जयित्वा महानादं ततो विप्रमपातयत् । आत्मानं पातितं ज्ञात्वा वृषेण परमेष्ठिना

மிகப் பெரும் நாதத்துடன் கர்ஜித்து, பின்னர் அவன் அந்தப் பிராமணனைத் தள்ளி வீழ்த்தினான். தானே பரமேஷ்டியின் வृषபத்தால் வீழ்த்தப்பட்டேன் என்று உணர்ந்தவுடன்—

Verse 28

भृगुः क्रोधेन जज्वाल हुताहुतिरिवानलः । करे गृह्य महादण्डं ब्रह्मदण्डमिवापरम्

பிருகு கோபத்தால், ஆஹுதிகளால் ஊட்டப்பட்ட அக்கினிபோல் எரிந்தார். அவர் கையில் ஒரு மகாதண்டத்தை எடுத்தார்—மற்றொரு பிரம்மதண்டம் போல.

Verse 29

हन्तुकामो वृषं विप्रोऽभ्यधावत युधिष्ठिर । धावमानं ततो दृष्ट्वा स वृषः पूर्वसागरे

யுதிஷ்டிரா, காளையை கொல்ல விரும்பிய அந்தப் பிராமணன் அதன் பின்னால் ஓடினான். அவன் துரத்துவதைப் பார்த்த அந்தக் காளை கிழக்குக் கடலை நோக்கி ஓடிப் போனது.

Verse 30

जम्बूद्वीपं कुशां क्रौञ्चं शाल्मलिं शाकमेव च । गोमेदं पुष्करं प्राप्तः पूर्वतो दक्षिणापथम्

அவன் ஜம்பூத்வீபம், குச, க்ரௌஞ்ச, சால்மலி, சாக—மேலும் கோமேதம், புஷ்கரம்—இவற்றை அடைந்து, கிழக்கிலிருந்து தெற்குப் பாதை நோக்கி நகர்ந்தான்.

Verse 31

उत्तरं पश्चिमं चैव द्वीपाद्द्वीपं नरेश्वर । पातालं सुतलं पश्चाद्वितलं च तलातलम्

மனிதரின் அரசே, அவன் வடக்கும் மேற்கும் திசைகளிலும் தீவிலிருந்து தீவாகச் சென்றான்; பின்னர் பாதாளம், சுதலம், அதன் பின் விதலம் மற்றும் தலாதலம் ஆகியவற்றையும் அடைந்தான்.

Verse 32

तामिस्रमन्धतामिस्रं पातालं सप्तमं ययौ । ततो जगाम भूर्लोकं प्राणार्थी स वृषोत्तमः

அவன் தாமிஸ்ரம், அந்ததாமிஸ்ரம் என்னும் நரகங்களுக்குச் சென்று ஏழாம் பாதாளத்தையும் அடைந்தான். பின்னர் உயிர் காக்க விரும்பி அந்தச் சிறந்த காளை பூலோகத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 33

भुवः स्वश्चैव च महस्तपः सत्यं जनस्तथा । अनुगम्यमानो विप्रेण न शर्म लभते क्वचित्

அவன் புவः, ஸ்வः, மஹः, தபः, ஸத்யம், ஜனலோகம் ஆகியவற்றைத் தாண்டிச் சென்றான்; ஆனால் பிராமணன் தொடர்ந்து துரத்த, அவனுக்கு எங்கும் அமைதி கிடைக்கவில்லை।

Verse 34

पापं कृत्वैव पुरुषः कामक्रोधबलार्दितः । ततो जगाम शरणं ब्रह्माणं विष्णुमेव च

காமமும் கோபமும் வலிமையாகத் துன்புறுத்த, பாவம் செய்த மனிதன் பின்னர் சரணடைய பிரம்மாவையும் விஷ்ணுவையும் நாடினான்।

Verse 35

इन्द्रं चन्द्रं तथादित्यैर्याम्यवारुणमारुतैः । यदा सर्वैः परित्यक्तो लोकालोकैः सुरेश्वरैः

அவன் இந்திரன், சந்திரன், ஆதித்யர்கள்; மேலும் யமன், வருணன், மருதர்கள் ஆகியோரின் அதிபதிகளிடமும் சென்றான். ஆனால் உலகங்களும் திசைகளும் ஆளும் அந்தத் தேவேந்திரர்கள் அனைவரும் அவனை விட்டு விலகியபோது...

Verse 36

तदा देवं नमस्कृत्वा रक्ष रक्षस्व चाब्रवीत् । वध्यमानं महादेवो भृगुणा परमेष्ठिना

அப்போது அவன் தேவனை வணங்கி, “காப்பாற்று, காப்பாற்று!” என்று கதறினான். பரமேஷ்டி ப்ருகுவால் கொல்லப்படுகின்ற வேளையில் மகாதேவன் அவனை நோக்கினான்।

Verse 37

सर्वलोकैः परित्यक्तमनाथमिव तं प्रभो । दृष्ट्वा श्रान्तं वृषं देवः पतितं चरणाग्रतः

ஓ பிரபுவே! எல்லா உலகங்களாலும் கைவிடப்பட்டு அனாதைபோல் இருந்த அந்தச் சோர்ந்த காளை உமது திருவடிகளின் முன் விழுந்ததைக் கண்டு, தேவன் கருணையால் உருகினார்।

Verse 38

ततः प्रोवाच भगवान् स्मितपूर्वमिदं वचः

பின்னர் பகவான் முதலில் மெல்லப் புன்னகைத்து இவ்வசனத்தை உரைத்தார்।

Verse 39

ईश्वर उवाच । पश्य देवि महाभागे शमं विप्रस्य सुन्दरि

ஈச்வரன் கூறினார்—மகாபாக்யமுடைய அழகிய தேவியே! பார், இந்தப் பிராமணனின் அமைதியை நோக்குவாயாக।

Verse 40

पार्वत्युवाच । यावद्विप्रो न चास्माकं कुप्यते परमेश्वर । तावद्वरं प्रयच्छाशु यदि चेच्छसि मत्प्रियम्

பார்வதி கூறினாள்—பரமேச்வரா! இந்தப் பிராமணன் நம்மீது கோபமடையுமுன், எனக்கு இன்பம் தர விரும்பினால், அவனுக்கு விரைவில் வரம் அருள்வாயாக।

Verse 41

ततो भस्मी जटी शूली चन्द्रार्धकृतशेखरः । उमार्द्धदेहो भगवान्भूत्वा विप्रमुवाच ह

அப்போது திருநீறு பூசியவனாய், சடையுடையவனாய், சூலதாரியாய், அரைச்சந்திரச் சிகரமுடையவனாய், உமையின் அரைஉடலைத் தாங்கிய பகவான் ஆகி, அந்தப் பிராமணனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 42

भोभो द्विजवरश्रेष्ठ क्रोधस्ते न शमं गतः । यस्मात्तस्मादिदं तात क्रोधस्थानं भविष्यति

ஓ சிறந்த இருபிறப்பினருள் முதல்வனே! உன் கோபம் இன்னும் தணியவில்லை. ஆகவே, அன்பனே, இவ்விடம் ‘க்ரோதஸ்தானம்’—கோபத்தின் வாசஸ்தலம்—என்று புகழ்பெறும்.

Verse 43

ततो दृष्ट्वा च तं शम्भुं भृगुः श्रेष्ठं त्रिलोचनम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा इदं स्तोत्रमुदैरयत्

பின்பு உயர்ந்த திரிநேத்திரனாகிய சம்புவைக் கண்டு, ப்ருகு முழங்கால்களால் தரையில் விழுந்து இச்ச்தோத்திரத்தை உரைத்தார்.

Verse 44

भृगुरुवाच । प्रणिपत्य भूतनाथं भवोद्भवं भूतिदं भयातीतम् । भवभीतो भुवनपते विज्ञप्तुं किंचिदिच्छामि

ப்ருகு கூறினார்—பூதநாதனே, பவத்தின் மூலமே, செல்வம் அருள்வோனே, அச்சமற்றவனே! நான் சம்சாரப் பவத்தால் அஞ்சி, உலகாதிபதியே, ஒரு சிறு விண்ணப்பம் செய்ய விரும்புகிறேன்.

Verse 45

त्वद्गुणनिकरान्वक्तुं का शक्तिर्मानुषस्यास्य । वासुकिरपि न तावद्वक्तुं वदनसहस्रं भवेद्यस्य

உம் குணங்களின் பெருந்தொகையை உரைக்க இந்தச் சிறு மனிதனுக்கு எத்தகைய வல்லமை? ஆயிரம் வாய்கள் கொண்ட வாசுகியும் அவற்றை முழுதும் சொல்ல இயலாது.

Verse 46

भक्त्या तथापि शङ्कर शशिधर करजालधवलिताशेष । स्तुतिमुखरस्य महेश्वर प्रसीद तव चरणनिरतस्य

ஆயினும் பக்தியால், சங்கரனே! சந்திரதாரியே, உன் கதிர்மாலைகள் அனைத்தையும் வெண்மையாக்குகின்றன! மகேஸ்வரனே! அருள்புரிவாயாக—உன் திருவடிகளில் நான் நிலைத்தவன்; என் வாய் ஸ்துதியால் முழங்குகிறது.

Verse 47

सत्त्वं रजस्तमस्त्वं स्थित्युत्पत्तिविनाशनं देव । भवभीतो भुवनपते भुवनेश शरणनिरतस्य

தேவனே! நீயே சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ்; நீயே நிலைபேறு, படைப்பு, அழிவு ஆகியவற்றின் தெய்வீக சக்தி. உலகநாதா, பிரபஞ்சாதிபதியே! சம்சாரப் பயத்தால் சரணடைந்த என்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 48

यमनियमयज्ञदानं वेदाभ्यासश्च धारणायोगः । त्वद्भक्तेः सर्वमिदं नार्हन्ति वै कलासहस्रांशम्

யம-நியமம், யாகம்-தானம், வேதப் பயிற்சி, தாரணை யோகம்—இவை அனைத்தும் உன் பக்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது.

Verse 49

उत्कृष्टरसरसायनखड्गां जनविवरपादुकासिद्धिः । चिह्नं हि तव नतानां दृश्यत इह जन्मनि प्रकटम्

உமக்கு வணங்குவோர்மேல் உமது அருளின் அடையாளங்கள் இவ்வாழ்விலேயே வெளிப்படும்—உத்தம ரச-ரசாயனங்கள், வெற்றித் தரும் வாள், மேலும் மக்களிடையே தடையின்றி நடமாடுதல், பாதுகா-சித்தி போன்ற அதிசய சித்திகள்।

Verse 50

शाठ्येन यदि प्रणमति वितरसि तस्यापि भूतिमिच्छया देव । भवति भवच्छेदकरी भक्तिर्मोक्षाय निर्मिता नाथ

தேவனே! ஒருவர் வஞ்சகத்தோடும்—உலகச் செல்வம் வேண்டி—வணங்கினாலும், அவர்க்கும் நீ அதையே அளிக்கிறாய். ஆனால் நாதனே! பக்தி மோட்சத்திற்காகவே அமைக்கப்பட்டது; அது சம்சாரத்தை வெட்டும் வாள் போன்றது।

Verse 51

परदारपरस्वरतं परपरिभवदुःखशोकसंतप्तम् । परवदनवीक्षणपरं परमेश्वर मां परित्राहि

நான் பிறருடைய மனைவியிலும் பிறருடைய செல்வத்திலும் ஆசை கொண்டவன்; பிறர் இழிவுபடுத்துவதால் எழும் துயர்-சோகத்தில் எரிகிறவன்; பிறர் முகத்தை நோக்குவதில் அடிமையானவன். பரமேசுவரா! என்னை காத்தருள்வாயாக.

Verse 52

अधिकाभिमानमुदितं क्षणभङ्गुरविभवविलसन्तम् । क्रूरं कुपथाभिमुखं शङ्कर शरणागतं परित्राहि

என் உள்ளத்தில் மிகுந்த அகந்தை எழுகிறது; கணநேரத்தில் சிதையும் செல்வத்தால் நான் மின்னுகிறேன். நான் கொடியவன், தவறான பாதை நோக்கி திரும்பியவன். ஓ சங்கரா, சரணடைந்த என்னை காப்பாற்று.

Verse 53

दीनं द्विजं वरार्थे बन्धुजने नैव पूरिता ह्याशा । छिन्द्धि महेश्वर तृष्णां किं मूढं मां विडम्बयसि

நான் ஏழைத் த்விஜன், வரம் நாடுபவன்; உறவினரிடையிலும் என் ஆசை நிறைவேறவில்லை. ஓ மகேஸ்வரா, என் தாகத்தை அறுத்தருள்வாய்; மயங்கிய என்னை ஆசை ஏன் ஏளனம் செய்கிறது?

Verse 54

तृष्णां हरस्व शीघ्रं लक्ष्मीं दद हृदयवासिनीं नित्यम् । छिन्द्धि मदमोहपाशं मामुत्तारय भवाच्च देवेश

என் தாகத்தை விரைவில் நீக்குவாய்; இதயத்தில் உறையும் நிலையான லக்ஷ்மியை அருள்வாய். அகந்தை-மயக்கத்தின் பாசத்தை அறுத்தருள்வாய்; ஓ தேவேசா, என்னை சம்சாரத்திலிருந்து கரை சேர்த்து விடு.

Verse 55

करुणाभ्युदयं नाम स्तोत्रमिदं सर्वसिद्धिदं दिव्यम् । यः पठति भृगुं स्मरति च शिवलोकमसौ प्रयाति देहान्ते

‘கருணாப்யுதயம்’ எனப்படும் இந்த தெய்வீக ஸ்தோத்திரம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும். இதை பாராயணம் செய்து ப்ருகுவை நினைப்பவன், உடல் முடிவில் சிவலோகம் அடைவான்.

Verse 56

एतच्छ्रुत्वा महादेवः स्तोत्रं च भृगुभाषितम् । उवाच वरदोऽस्मीति देव्या सह वरोत्तमम्

ப்ருகு உரைத்த இந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேட்ட மகாதேவன்—‘நான் வரதன்’ என்று கூறி, தேவியுடன் சேர்ந்து உத்தம வரத்தை அருளத் தயாரானான்.

Verse 57

भृगुरुवाच । प्रसन्नो देवदेवेश यदि देयो वरो मम । सिद्धिक्षेत्रमिदं सर्वं भविता मम नामतः

பிருகு கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே! நீர் பிரசன்னமாய் எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், இம்முழு பகுதியும் என் பெயரால் புகழ்பெற்ற ‘சித்திக்ஷேத்திரம்’ ஆகட்டும்।

Verse 58

भवद्भिः सन्निधानेन स्थातव्यं हि सहोमया । देवक्षेत्रमिदं पुण्यं येन सर्वं भविष्यति

உங்கள் சன்னிதியால்—உமையுடன்—நீர் இங்கேயே தங்க வேண்டும்; அதனால் இப்புண்ணியத் தலம் ‘தேவக்ஷேத்திரம்’ ஆகி அனைத்தும் மங்களமாக நிறைவேறும்।

Verse 59

अत्र स्थाने महास्थानं करोमि जगदीश्वर । तव प्रसादाद्देवेश पूर्यन्तां मे मनोरथाः

உலகீசுவரனே! இவ்விடத்திலேயே நான் ஒரு மகத்தான புனிதப் பீடத்தை நிறுவுவேன். தேவேசனே! உமது அருளால் என் மனோரதங்கள் நிறைவேறட்டும்।

Verse 60

ईश्वर उवाच । श्रिया कृतमिदं पूर्वं किं न ज्ञातं त्वया द्विज । अनुमान्य श्रियं देवीं यदीयं मन्यते भवान्

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ த்விஜனே! இது முன்பே ஸ்ரீதேவியால் நிறைவேற்றப்பட்டது; உனக்குத் தெரியாததா? ஆகவே, உனக்குச் சரியெனத் தோன்றினால், ஸ்ரீதேவியை விதிப்படி போற்றி வணங்கு।

Verse 61

कुरुष्व यदभिप्रेतं त्वत्कृतं नः तदन्यथा । एवमुक्त्वा गते देवे स्नात्वा गत्वा भृगुः श्रियम्

உனக்கு விருப்பமானதையே செய்; நீ செய்தது வேறாகாது—வீணாகாது. என்று கூறி தேவன் சென்றபின், பிருகு நீராடி ஸ்ரீதேவியிடம் சென்றார்।

Verse 62

कृत्वा च पारणं तत्र वसन्विप्रस्तया सह । श्रिया च सहितः काल इदं वचनमब्रवीत्

அங்கே பாரணத்தை நிறைவேற்றி, பிராமணனின் மனைவியுடன் தங்கி, ஸ்ரீயுடன் கூடிய காலன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 63

भृगुरुवाच । यदि ते रोचते भद्रे दुःखासीनं च ते यदि । त्वया वृते महाक्षेत्रे स्वीयं स्थानं करोम्यहम्

பிருகு கூறினார்—அம்மா, பத்திரே! இது உனக்கு விருப்பமாயிருந்தால், துயர் நீங்க விரும்பினால், நீ தேர்ந்தெடுத்த இந்த மகாக்ஷேத்திரத்தில் நான் என் புனித ஆசனத்தை நிறுவுவேன்।

Verse 64

श्रीरुवाच । मम नाम्ना तु विप्रर्षे तव नाम्ना तु शोभनम् । स्थानं कुरुष्वाभिप्रेतमविरोधेन मे मतिः

ஸ்ரீ கூறினாள்—ஓ பிராமணருள் சிறந்தவரே! அந்த இடம் என் நாமத்தாலும் உன் நாமத்தாலும் அழைக்கப்படுவது அழகானது. நீ விரும்பியபடி புனித இடத்தை நிறுவு; என் எண்ணத்தில் எதிர்ப்பு இல்லை।

Verse 65

भृगुरुवाच । कच्छपाधिष्ठितं ह्येतत्तस्य पृष्ठिगतं रमे । संमन्त्र्य सहितं तेन शोभनं भवती कुरु

பிருகு கூறினார்—ஓ ரமே! இந்த இடம் கச்சபன் மீது ஆதரித்து, அவன் முதுகின் மேல் அமைந்துள்ளது. ஆகவே அவனுடன் ஆலோசித்து, அவனுடன் ஒற்றுமையாய் நீ நன்மையானதைச் செய்।