Adhyaya 180

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल दशाश्वमेधिकं परम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं महापातकनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மஹீபாலா! உத்தமமான தசாஷ்வமேதிக தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்ததும், மஹாபாதகங்களை அழிப்பதும் ஆகும்।

Verse 2

यत्र गत्वा महाराज स्नात्वा सम्पूज्य चेश्वरम् । दशानामश्वमेधानां फलं प्राप्नोति मानवः

ஓ மஹாராஜா! அங்கே சென்று நீராடி, ஈசுவரனை முறையாகப் பூஜித்தால், மனிதன் பத்து அஷ்வமேத யாகங்களின் பலனை அடைவான்।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । अश्वमेधो महायज्ञो बहुसम्भारदक्षिणः । अशक्यः प्राकृतैः कर्तुं कथं तेषां फलं लभेत्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அச்வமேதம் மகாயாகம்; மிகுந்த பொருட்களும் பெரும் தக்ஷிணையும் வேண்டியது. சாதாரண மக்கள் அதைச் செய்ய இயலார். அப்படியெனில் அவர்கள் அதன் பலனை எவ்வாறு பெறுவர்?

Verse 4

अत्याश्चर्यमिदं तत्त्वं त्वयोक्तं वदता सता । यथा मे जायते श्रद्धा दीर्घायुस्त्वं तथा वद

ஓ உண்மையுரைக்கும் முனிவரே! நீர் உரைத்த தத்துவம் மிகுந்த அதிசயமானது. ஓ நீண்ட ஆயுளுடையவரே, எனக்குள் பக்திச் சிரத்தை எழுமாறு அதை விளக்கிக் கூறுங்கள்.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । इदमाश्चर्यभूतं हि गौर्या पृष्टस्त्रियम्बकः । तत्तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि पृच्छते निपुणाय वै

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இந்த அதிசயமான பொருள் முன்பு கௌரி, த்ரியம்பகன் (சிவன்) இடம் கேட்டது. நீ அறிவுடன் கேட்கிறாய்; ஆகையால் இதை முழுமையாக உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 6

पुरा वृषस्थो देवेश ह्युमया सह शङ्करः । कदाचित्पर्यटन्पृथिवीं नर्मदातटमाश्रितः

முன்னொரு காலத்தில், காளைமேல் அமர்ந்த தேவேசன் சங்கரன், உமையுடன் சேர்ந்து ஒருமுறை பூமியைச் சுற்றி வந்தபோது நர்மதா கரையில் தங்கினான்.

Verse 7

दशाश्वमेधिकं तीर्थं दृष्ट्वा देवो महेश्वरः । तीर्थं प्रत्यञ्जलिं बद्ध्वा नमश्चक्रे त्रिलोचनः

தசாஸ்வமேதிக தீர்த்தத்தை கண்ட திரிலோசன மகேஸ்வரன், அந்தத் தீர்த்தத்தை நோக்கி கைகூப்பி வணங்கினான்.

Verse 8

कृताञ्जलिपुटं देवं दृष्ट्वा देवीदमब्रवीत्

கைகூப்பி நின்ற தேவனைத் தரிசித்து தேவி இவ்வசனங்களை உரைத்தாள்.

Verse 9

देव्युवाच । किमेतद्देवदेवेश चराचरनमस्कृत । प्रह्वनम्राञ्जलिं बद्ध्वा भक्त्या परमया युतः

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே, அசைவும் அசையாதும் வணங்கும் ஈசனே! பரம பக்தியுடன் தலைவணங்கி கைகூப்பி நிற்பது என்ன காரணம்?

Verse 10

एतदाश्चर्यमतुलं सर्वं कथय मे प्रभो

என் ஆண்டவனே, இந்த ஒப்பற்ற அதிசயத்தின் முழுக் கதையையும் எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 11

ईश्वर उवाच । प्रत्यक्षं पश्य तीर्थस्य फलं मा विस्मिता भव । वियत्स्था मे भुविस्थस्य क्षणं देवि स्थिरा भव

ஈசுவரன் கூறினான்—இந்தத் தீர்த்தத்தின் பலனை நேரில் பார்; வியப்புறாதே. நீ ஆகாயத்தில் இருக்க, நான் பூமியில் நிற்கிறேன்; தேவி, ஒரு கணம் நிலைத்திரு.

Verse 12

एवमुक्त्वा तु देवेशो गौरवर्णो द्विजोऽभवत् । क्षुत्क्षामकण्ठो जटिलः शुष्को धमनिसंततः

இவ்வாறு கூறியபின் தேவேசன் வெண்மை நிறமுடைய இருபிறப்பன் (பிராமணன்) ஆனான். பசியால் தொண்டை வாடி, ஜடாமுடியுடன், உடல் உலர்ந்து, நரம்புகள் புடைத்து நின்றன.

Verse 13

उपविश्य भुवः पृष्ठे सुस्वरं मन्त्रमुच्चरन् । क्रमप्रियो महादेवो माधुर्येण प्रमोदयन्

பூமியின் மேற்பரப்பில் அமர்ந்து, ஒழுங்கை விரும்பும் மகாதேவர் இனிய குரலில் மந்திரத்தை உச்சரித்து, அதன் மాధுரியத்தால் அனைவரையும் மகிழ்வித்தார்।

Verse 14

श्रुत्वा तां मधुरां वाणीं स्वयं देवेन निर्मिताम् । संभ्रान्ता ब्राह्मणाः सर्वे स्नातुं ये तत्र चागताः

தேவனால் தாமே உருவாக்கப்பட்ட அந்த இனிய வாணியை கேட்டவுடன், அங்கு நீராட வந்த அனைத்து பிராமணர்களும் வியப்பும் பரபரப்பும் அடைந்தனர்।

Verse 15

नित्यक्रिया च सर्वेषां विस्मृता श्रुतिविभ्रमात् । तं दृष्ट्वा पठमानं तु क्षुत्पिपासाभिपीडितम्

கேள்வி மயக்கத்தால் அனைவரின் நித்தியக் கிரியைகளும் மறந்துபோனது. அவனைப் பாராயணம் செய்கிறவனாகக் கண்டபோது, அவன் பசி தாகத்தால் வாடுகிறான் (என்று உணர்ந்தனர்)।

Verse 16

द्विजोऽन्यमन्त्रयत्कश्चिद्भक्त्या तं भोजनाय वै । प्रसादः क्रियतां ब्रह्मन्भोजनाय गृहे मम

அப்போது ஒரு பிராமணன் பக்தியுடன் அவரை உணவிற்காக அழைத்தான்— “ஹே பிரஹ்மன், தயை செய்து பிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; என் இல்லத்திற்கு உணவிற்கு வாருங்கள்।”

Verse 17

अद्य मे सफलं जन्म ह्यद्य मे सफलाः क्रियाः । सर्वान्कामान्प्रदास्यन्ति प्रीता मेऽद्य पितामहाः

இன்று என் பிறவி பயனடைந்தது; இன்று என் தர்மச் செயல்கள் நிறைவேறின. இன்று மகிழ்ந்த பித்ருக்கள் எனக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வார்கள்।

Verse 18

त्वयि भुक्ते द्विजश्रेष्ठ प्रसीद त्वं ध्रुवं मम । एवमुक्तो महादेवो द्विजरूपधरस्तदा

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! நீங்கள் உணவு உண்ட பின் நிச்சயமாக என்மேல் அருள்புரிவீர். இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது மகாதேவன் அப்போது பிராமண வடிவம் தாங்கியிருந்தான்.

Verse 19

प्रहस्य प्रत्युवाचेदं ब्राह्मणं श्लक्ष्णया गिरा । मया वर्षसहस्रं तु निराहारं तपः कृतम्

அவன் புன்னகையுடன் மென்மையான மொழியில் அந்தப் பிராமணனிடம் கூறினான்—“நான் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிராஹாரத் தவம் செய்தேன்.”

Verse 20

इदानीं तु गृहे तस्य करिष्ये द्विजसत्तम । दशभिर्वाजिमेधैश्च येनेष्टं पारणं तथा

“இப்போது, ஓ த்விஜசத்தமா! அவன் இல்லத்திலேயே அதை நான் நிறைவேற்றுவேன்—பத்து அச்வமேத யாகங்களுடன் கூடிய அந்த அனுஷ்டானம்—அதனால் விதிப்படி பாரணம் நிறைவு பெறும்.”

Verse 21

इत्युक्तो देवदेवेन ब्राह्मणो विस्मयान्वितः । उत्तमाङ्गं विधुन्वन्वै जगाम स्वगृहं प्रति

தேவர்களின் தேவன் இவ்வாறு கூறியதும் அந்தப் பிராமணன் வியப்பால் நிறைந்தான்; தலையசைத்து தன் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 22

एवं ते बहवो विप्राः प्रत्याख्याते निमन्त्रणे । पुराणार्थमजानन्तो नास्तिका बहवो गताः

இவ்வாறு அழைப்பு மறுக்கப்பட்டபோது, புராணத்தின் நோக்கை அறியாத பல விப்ரர்கள் விலகிச் சென்றனர்; அவர்களில் பலர் நாஸ்திக மனநிலைக்குச் சென்றனர்.

Verse 23

अथ कश्चिद्द्विजो विद्वान्पुराणार्थस्य तत्त्ववित् । देवं निमन्त्रयामास द्विजरूपधरं शिवम्

அப்போது புராணார்த்தத்தின் தத்துவத்தை அறிந்த ஒரு வித்வான் த்விஜன், பிராமண ரூபம் தாங்கிய தேவன் சிவனை அழைத்தான்।

Verse 24

तथैव सोऽपि देवेन प्रोक्तः स प्राह तं पुनः । मनसा चिन्तयित्वा तु पुराणोक्तं द्विजोत्तमः

அதேபோல் தேவனால் உரைக்கப்பட்டபின், அந்தச் சிறந்த த்விஜன் புராணத்தில் கூறியதை மனத்தில் சிந்தித்து, மீண்டும் அவரிடம் பேசினான்।

Verse 25

स्मृतिवेदपुराणेषु यदुक्तं तत्तथा भवेत् । इति निश्चित्य तं विप्रमुवाच प्रहसन्निव

‘ஸ்மிருதி, வேதம், புராணங்களில் கூறியது நிச்சயமாக அப்படியே ஆகும்.’ என்று தீர்மானித்து, அவர் அந்தப் பிராமணனிடம் புன்னகையுடன் உரைத்தார்।

Verse 26

भोभो विप्र प्रतीक्षस्व यावदागमनं पुनः । इत्युक्त्वा तु द्विजो गत्वा दशाश्वमेधिकं परम्

‘ஓ விப்ரரே! நான் மீண்டும் வரும்வரை காத்திருங்கள்.’ என்று சொல்லி, அந்தத் த்விஜன் பத்து அச்வமேதப் புண்ணியத்தால் புகழ்பெற்ற பரமஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 27

स्नानं महालम्भनादि कृतं तेन द्विजन्मना । जपं श्राद्धं तथा दानं कृत्वा धर्मानुसारतः

அந்தத் த்விஜன்மா மகாலம்பன முதலிய விதிகளுடன் நீராடி, தர்மத்தின்படி ஜபம், ஸ்ராத்தம் மற்றும் தானமும் செய்தான்।

Verse 28

संकल्प्य कपिलां तत्र पुराणोक्तविधानतः । समायात्त्वरितं तत्र यत्रासौ तिष्ठते द्विजः

அங்கே புராணத்தில் கூறிய விதிப்படி கபிலா பசுவை தானம் செய்யச் சங்கல்பம் செய்து, அந்தப் பிராமணன் நின்றிருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாக மீண்டும் வந்தான்।

Verse 29

अथागत्य द्विजं प्राह वाजिमेधः कृतो मया । उत्तिष्ठ मे गृहं रम्यं भोजनार्थं हि गम्यताम्

பின்னர் வந்து அந்தப் பிராமணனிடம் கூறினான்—“நான் அச்வமேத யாகத்தை நிறைவேற்றினேன். எழுந்திருங்கள்; உணவிற்காக என் இனிய இல்லத்திற்குச் செல்லலாம்।”

Verse 30

इत्युक्तः शङ्करस्तेन ब्राह्मणेनातिविस्मितः । उवाच ब्राह्मणं देव इदानीं त्वमितो गतः

அந்தப் பிராமணனின் சொற்களால் சங்கரர் மிகுந்த வியப்புற்றார். பின்னர் இறைவன் பிராமணனிடம்—“இப்போது சொல்; நீ இங்கே எங்கிருந்து வந்தாய்?” என்றார்।

Verse 31

द्विजवर्य कथं चेष्टा दश यज्ञा महाधनाः

“ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, எவ்வாறு இது நிகழ்ந்தது—செல்வம் மிக வேண்டிய இந்தப் பத்து யாகங்கள்?”

Verse 32

द्विज उवाच । न विचारस्त्वया कार्यः कृता यज्ञा न संशयः । यदि वेदाः प्रमाणं तं भुवि देवा द्विजास्तथा

பிராமணன் கூறினான்—“இதில் நீங்கள் ஆராய வேண்டாம்; யாகங்கள் நிச்சயமாக நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளன, சந்தேகம் இல்லை. வேதமே பிரமாணம் என்றால், பூமியில் தேவர்களும் பிராமணர்களும் அந்தச் சத்தியத்தின் சாட்சிகள்.”

Verse 33

दशाश्वमेधिकं तीर्थं तथा सत्यं द्विजोत्तम । यदि वेदपुराणोक्तं वाक्यं निःसंशयं भवेत्

ஓ த்விஜோத்தமா! இது ‘தசாஶ்வமேதிக’ தீர்த்தம்—பத்து அஷ்வமேத யாகங்களுக்கு ஒப்பானது; வேத‑புராணங்களில் கூறிய வாக்கு ஐயமின்றி ஏற்கப்பட்டால் இது நிச்சயமான உண்மை.

Verse 34

तदा प्राप्तं मया सर्वं नात्र कार्या विचारणा । एवमुक्तस्तु देवेश आस्तिक्यं तस्य चेतसः

அப்போது எனக்கு அனைத்தும் கிடைத்துவிட்டது—இங்கு மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை. இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது தேவேசன் அவன் உள்ளத்தின் உறுதியான ஆஸ்திக்யத்தை உணர்ந்தான்.

Verse 35

विमृश्य बहुभिः किंचिदुत्तरं न प्रपद्यत । जगाम तद्गृहं रम्यं पठन्ब्रह्म सनातनम्

பலவாறு சிந்தித்தும் அவனால் பதில் கூற இயலவில்லை. பின்னர் சனாதனப் பிரம்மத்தை ஜபித்தவாறே அந்தப் பிராமணனின் அழகிய இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 36

सम्प्राप्तं तं द्विजं भक्त्या पाद्यार्घ्येण तमर्चयत् । षड्रसं भोजनं तेन दत्तं पश्चाद्यथाविधि

அந்த த்விஜன் வந்தபோது பக்தியுடன் பாத்யமும் அர்க்யமும் அளித்து வழிபட்டான். பின்னர் முறையின்படி ஆறு சுவைகளும் கொண்ட உணவை பரிமாறினான்.

Verse 37

ततो भुक्ते महादेवे सर्वदेवमये शिवे । पुष्पवृष्टिः पपाताशु गगनात्तस्य मूर्धनि । तस्यास्तिक्यं तु संलक्ष्य तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

அனைத்து தேவர்களையும் உட்கொண்ட சிவன்—மகாதேவன்—உண்டபின், வானிலிருந்து அவன் தலைமேல் விரைவாக மலர்மழை பொழிந்தது. அவன் அசையாத ஆஸ்திக்யத்தை கண்டு மகிழ்ந்த சங்கரன் பேசினான்.

Verse 38

ईश्वर उवाच । किं तेऽद्य क्रियतां ब्रूहि वरदोऽहं द्विजोत्तम । अदेयमपि दास्यामि एकचित्तस्य ते ध्रुवम्

ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா! இன்று உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல். நான் வரம் அளிப்பவன்; உன் ஒருமுகச் சித்தத்தினால் பொதுவாக அளிக்க இயலாததையும் நிச்சயமாக உனக்கு அருள்வேன்.

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । यदि प्रीतोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । अस्मिंस्तीर्थे महादेव स्थातव्यं सर्वदैव हि

பிராமணன் கூறினான்—ஓ தேவா! நீ என்மேல் பிரீதியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஓ மகாதேவா, இந்தத் தீர்த்தத்திலேயே நீ எப்போதும் தங்க வேண்டும்.

Verse 40

उपकाराय देवेश एष मे वर उत्तमः । एवमुक्तस्तु देवेन आरुरोह द्विजोत्तमः

ஓ தேவேசா! எனது இந்த உத்தம வரம் பிறர்நலத்திற்காகவே. தேவன் இவ்வாறு கூறியபின் அந்த த்விஜோத்தமன் (விமானத்தில்) ஏறினான்.

Verse 41

गन्धर्वाप्सरःसम्बाधं विमानं सार्वकामिकम् । पूज्यमानो गतस्तत्र यत्र लोका निरामयाः

கந்தர்வர், அப்சரஸ்கள் நிறைந்த, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் விமானம் வந்தது. வணங்கிப் போற்றப்பட்டவனாய், நோய் துயரமற்ற உலகிற்கு அவன் சென்றான்.

Verse 42

मार्कण्डेय उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं दृष्ट्वा देवी सुविस्मिता । विस्मयोत्फुल्लनयना पुनः पप्रच्छ शङ्करम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இந்த ஒப்பற்ற அதிசயத்தைப் பார்த்து தேவி மிகுந்த வியப்புற்றாள்; வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் அவள் மீண்டும் சங்கரனை வினவினாள்.

Verse 43

पार्वत्युवाच । कथमेतद्भवेत्सत्यं यत्रेदमसमञ्जसम् । स्नानं कुर्वन्ति बहवो लोका ह्यत्र महेश्वर

பார்வதி கூறினாள்—இது எவ்வாறு உண்மையாகும்? இங்கு இது மிகக் குழப்பமாகத் தோன்றுகிறது. ஓ மகேஸ்வரா, இங்கே பலர் நீராடுகின்றாரே.

Verse 44

तेषां तु स्वर्गगमनं यथैष स्वर्गतिं गतः । कथमेतत्समाचक्ष्व विस्मयः परमो मम

அப்படியெனில், இவன் விண்ணுலக நிலையை அடைந்ததுபோல், அந்த மக்களும் எவ்வாறு சொர்க்கம் அடைகின்றனர்? இதை எனக்கு விளக்குங்கள்; என் வியப்பு மிகுதியானது.

Verse 45

एतच्छ्रुत्वा तु देवेशः प्रहसन्प्रत्युवाच ताम् । वेदवाक्ये पुराणार्थे स्मृत्यर्थे द्विजभाषिते

இதைக் கேட்ட தேவேசன் புன்னகையுடன் அவளுக்கு மறுமொழி கூறினான்—வேதவாக்கியங்களில், புராணங்களின் தாத்பரியத்தில், ஸ்மிருதிகளின் நோக்கத்தில், இருமுறை பிறந்தோரின் உரைகளில் சொல்லப்பட்டதைக் கேள்.

Verse 46

विस्मयो हि न कर्तव्यो ह्यनुमानं हि तत्तथा । असंभाव्यं हि लोकानां पुराणे यत्प्रगीयते

வியப்பில் ஆழ வேண்டாம்; காரணமொழியும் இதையே ஒத்துக்கொள்கிறது. புராணங்களில் பாடப்படுவது சாதாரண மக்களுக்கு பலவேளை இயலாததுபோல் தோன்றும்.

Verse 47

यदि पक्षं पुरस्कृत्य लोकाः कुर्वन्ति पार्वति । तस्मान्न सिद्धिरेतेषां भवत्येको न विस्मयः

ஓ பார்வதி, மக்கள் பாகுபாட்டை முன்னிறுத்தி நடப்பாரெனில் அவர்களுக்கு சித்தி உண்டாகாது; இதில் வியப்பதற்கு இடமில்லை.

Verse 48

नास्तिका भिन्नमर्यादा ये निश्चयबहिष्कृताः । तेषां सिद्धिर्न विद्येत आस्तिक्याद्भवते ध्रुवम्

நாஸ்திகர்கள், ஒழுக்க எல்லைகளை மீறியவர்கள், உறுதியான நிச்சயத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்களுக்கு சித்தி இல்லை. ஆஸ்திக்யத்தினாலே நிச்சயமாக வெற்றி உண்டாகும்.

Verse 49

श्रुत्वाख्यानमिदं देवी ववन्दे तीर्थमुत्तमम् । सर्वपापहरं पुण्यं नर्मदायां व्यवस्थितम्

இந்த வரலாற்றைக் கேட்ட தேவியார், நர்மதையில் அமைந்துள்ள, புண்ணியமிகு, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் அந்த உத்தம தீர்த்தத்துக்கு வணங்கினார்.

Verse 50

मार्कण्डेय उवाच । दशाश्वमेधं राजेन्द्र सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं महापातकनाशनम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! தசாஷ்வமேதம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உத்தமோத்தமம்; இது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த தீர்த்தம், மகாபாதகங்களை அழிப்பது.

Verse 51

तत्रागता महाभागा स्नातुकामा सरस्वती । पुण्यानां परमा पुण्या नदीनामुत्तमा नदी

அங்கே மகாபாக்யவதியான சரஸ்வதி நீராட விரும்பி வருகிறாள்—புண்ணியங்களில் பரம புண்ணியம், நதிகளில் உத்தம நதி.

Verse 52

नाममात्रेण यस्यास्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । स्नातास्तत्र दिवं यान्ति ये मृतास्तेऽपुनर्भवाः

அவளுடைய பெயரை மட்டும் சொன்னாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும். அங்கே நீராடுவோர் ஸ்வர்க்கம் செல்வர்; அங்கே இறப்போர் மறுபிறவி அடையார்.

Verse 53

दशाश्वमेधे सा राजन्नियता ब्रह्मचारिणी । आराधयित्वा देवेशं परं निर्वाणमागतीः

அரசே, தசாஷ்வமேதத் தீர்த்தத்தில் அவள் நியமமுடைய பிரம்மச்சாரிணியாக இருந்து தேவேசனை ஆராதித்து பரம நிர்வாணத்தை அடைந்தாள்।

Verse 54

कालुष्यं ब्रह्मसम्भूता संवत्सरसमुद्भवम् । प्रक्षालयितुमायाति दशम्यामाश्विनस्य च

பிரம்மாவிலிருந்து தோன்றிய அந்த தேவி, ஆண்டுதோறும் சேரும் மாசை கழுவுவதற்காக ஆஷ்வின மாதத்தின் தசமி நாளில் வருகிறாள்।

Verse 55

उपोष्य रजनीं तां तु सम्पूज्य त्रिपुरान्तकम् । राजन्निष्कल्मषा यान्ति श्वोभूते शाश्वतं पदम्

அரசே, அந்த இரவை நோன்பிருந்து திரிபுராந்தகனை முறையாகப் பூஜித்தால், அவர்கள் மாசற்றவர்களாகி மறுநாள் விடியும்போது நித்திய பதத்தை அடைவார்கள்।

Verse 56

युधिष्ठिर उवाच । सरस्वती महापुण्या नदीनामुत्तमा नदी श्रीमार्कण्डेय उवाच । राजन्नाश्वयुजे मासि दशम्यां तद्विशिष्यते । पार्थिवेषु च तीर्थे तु सर्वेष्वेव न संशयः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—சரஸ்வதி மிகப் புனிதமானது; நதிகளில் சிறந்த நதி. மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, ஆஷ்வயுஜ மாதத்தின் தசமி நாளில் அந்தத் தீர்த்த அனுஷ்டானம் சிறப்பாக விளங்குகிறது; பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஐயமில்லை।

Verse 57

दशाश्वमेधिके राजन्नित्यं हि दशमी शुभा । विशेषादाश्विने शुक्ला महापातकनाशिनी

அரசே, தசாஷ்வமேதிகத் தீர்த்தத்தில் தசமி எப்போதும் மங்களமானது; குறிப்பாக ஆஷ்வின சுக்லபக்ஷத் தசமி மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகும்।

Verse 58

तस्या स्नात्वार्चयेद्देवानुपवासपरायणः । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पश्चात्सम्पूजयेच्छिवम्

அவளது (புனித நீரில்) நீராடி, உபவாசத்தில் நிலைத்து தேவர்களை வழிபட வேண்டும். விதிப்படி சிராத்தம் செய்து, பின்னர் சிவனை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 59

तत्रस्थां पूजयेद्देवीं स्नातुकामां सरस्वतीम् । नमो नमस्ते देवेशि ब्रह्मदेहसमुद्भवे

அங்கே உள்ள, நீராட விரும்பும் தேவியான சரஸ்வதியைப் பூஜித்து— ‘நமோ நமஸ்தே தேவేశி, பிரம்மதேஹஸமுத்பவே’ என்று வணங்க வேண்டும்.

Verse 60

कुरु पापक्षयं देवि संसारान्मां समुद्धर । गन्धधूपैश्च सम्पूज्य ह्यर्चयित्वा पुनःपुनः

‘அம்மையே, என் பாவங்களை நாசம் செய்து, என்னை சம்சாரத்திலிருந்து மீட்டு அருள்வாயாக.’ நறுமணம், தூபம் முதலியவற்றால் முறையாகப் பூஜித்து, மீண்டும் மீண்டும் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 61

दश प्रदक्षिणा दत्त्वा सूत्रेण परिवेष्टयेत् । कपिलां तु ततो विप्रे दद्याद्विगतमत्सरः

பத்து பிரதட்சிணைகள் செய்து, பின்னர் நூலால் (யஜ்ஞோபவீதத்தால்) சுற்றிப் பிணைக்க வேண்டும். அதன் பின் பொறாமையின்றி பிராமணருக்கு கபிலா பசுவை தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

सर्वलक्षणसम्पन्नां सर्वोपस्करसंयुताम् । दत्त्वा विप्राय कपिलां न शोचति कृताकृते

எல்லா நற்குறிகளும் உடையதும், தேவையான அனைத்துப் பொருட்களும் இணைந்ததும் ஆன கபிலா பசுவை பிராமணருக்கு தானம் செய்தால், செய்ததோ செய்யாததோ எனும் வருத்தம் இனி இல்லை.

Verse 63

पश्चाज्जागरणं कुर्याद्घृतेनाज्वाल्य दीपकम् । पुराणपठनेनैव नृत्यगीतविवादनैः

பின்பு நெய் தீபம் ஏற்றி இரவு விழிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்; புராணப் பாராயணம், மேலும் பக்தி நடனம், பாடல், வாத்திய இசை ஆகியவற்றால் இரவை கழிக்க வேண்டும்।

Verse 64

वेदोक्तैश्चैव पूजयेच्छशिशेखरम् । प्रभाते विमले पश्चात्स्नात्वा वै नर्मदाजले

வேத விதிகளின்படி சசிசேகரர் (சந்திரமௌலி சிவன்) அவரை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் தூய காலை வேளையில் நர்மதா நீரில் நீராடி।

Verse 65

ब्राह्मणान् भोजयेद्भक्त्या शिवभक्तांश्च योगिनः । एवं कृते ततो राजन् सम्यक्तीर्थफलं लभेत्

பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்; சிவபக்தியுடைய யோகிகளுக்கும் அளிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு செய்தால், அரசே, தீர்த்தயாத்திரையின் முழுப் பயன் நிச்சயமாக கிடைக்கும்।

Verse 66

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छङ्करं नरः । दशाश्वमेधावभृथं लभते पुण्यमुत्तमम्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி சங்கரரை வழிபடும் மனிதன், பத்து அச்வமேத யாகங்களின் அவப்ருத ஸ்நானத்துக்கு ஒப்பான உயர்ந்த புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 67

पूतात्मा तेन पुण्येन रुद्रलोकं स गच्छति । आरूढः परमं यानं कामगं च सुशोभनम्

அந்த புண்ணியத்தால் தூய்மையடைந்த அவன் ருத்ரலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; மிகச் சிறப்பாக ஒளிரும், விருப்பம்போல் செல்லும் தெய்வ வாகனத்தில் ஏறிச் செல்கிறான்।

Verse 68

तत्र दिव्याप्सरोभिस्तु वीज्यमानोऽथ चामरैः । क्रीडते सुचिरं कालं जयशब्दादिमङ्गलैः

அங்கே தெய்வ அப்சரஸ்கள் சாமரங்களால் விசிறி வீச, ‘ஜெயம்’ எனத் தொடங்கும் மங்கள முழக்கங்களின் நடுவே அவர் நீண்ட காலம் விளையாடுகின்றார்।

Verse 69

ततोऽवतीर्णः कालेन इह राजा भवेद्ध्रुवम् । हस्त्यश्वरथसम्पन्नो महाभोगी परंतपः

பின்னர் காலம் வந்தபோது மீண்டும் இங்கே இறங்கி, அவர் நிச்சயமாக அரசனாவார்—யானை, குதிரை, ரதங்களால் செழிப்புற்றவர்; பெரும் செல்வபோகங்களை அனுபவிப்பவர், பகைவரை அடக்குபவர்।

Verse 70

दशाश्वमेधे यद्दानं दीयते शिवयोगिनाम् । दशाश्वमेधसदृशं भवेत्तन्नात्र संशयः

தசாஷ்வமேத தீர்த்தத்தில் சிவயோகிகளுக்கு அளிக்கப்படும் தானம், புண்ணியப் பயனில் அஷ்வமேத யாகத்தின் பயனுக்கு ஒப்பாகும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 71

सर्वेषामेव यज्ञानामश्वमेधो विशिष्यते । दुर्लभः स्वल्पवित्तानां भूरिशः पापकर्मणाम्

எல்லா யாகங்களிலும் அஷ்வமேதம் சிறந்தது; ஆனால் குறைந்த செல்வமுடையோர்க்கு அது அரிது, பாவச் செயல்களால் சுமைப்பட்டோர்க்கு அதன் முறையான அனுஷ்டானம் பல தடைகளால் தடுக்கப்படும்।

Verse 72

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र दुर्लभोऽपि सुरासुरैः । प्राप्यते स्नानदानेन इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அரசேந்தரா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அரிதானது, ஸ்நானமும் தானமும் செய்வதால் கிடைக்கிறது—என்று சங்கரர் கூறினார்।

Verse 73

अकामो वा सकामो वा मृतस्तत्र नरेश्वर । देवत्वं प्राप्नुयात्सोऽपि नात्र कार्या विचारणा

மனிதரின் அரசே! ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும் ஆசையுடையவனாக இருந்தாலும்—அங்கே உயிர் நீத்தவன் தெய்வநிலையை அடைவான்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை।

Verse 74

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नरोत्तम । अग्निलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் தீயில் புகுபவன், உயிர்களின் பிரளயம் வரையிலும் அக்னிலோகத்தில் வாசிப்பான்।

Verse 75

जलप्रवेशं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नराधिप । ध्यायमानो महादेवं वारुणं लोकमाप्नुयात्

அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீரில் புகுபவன், மகாதேவனைத் தியானித்தபடியே வருணலோகத்தை அடைவான்।

Verse 76

दशाश्वमेधे यः कश्चिच्छूरवृत्त्या तनुं त्यजेत् । अक्षया नु गतिस्तस्य इत्येवं श्रुतिनोदना

தசாஷ்வமேதத்தில் யாரேனும் வீரத் தீர்மானத்துடன் உடலைத் துறந்தால், அவனுடைய கதி அழியாதது; இதுவே ஸ்ருதியின் ஊக்கவுரை।

Verse 77

न तां गतिं यान्ति भृगुप्रपातिनो न दण्डिनो नैव च सांख्ययोगिनः । ध्वजाकुले दुन्दुभिशङ्खनादिते क्षणेन यां यान्ति महाहवे मृताः

பிருகு-ப்ரபாதத்தில் வீழ்ந்தவர்களும், தண்டம் ஏந்திய துறவிகளும், சாங்க்ய-யோகிகளும் கூட அந்தக் கதியை அடையார்; கொடிகள் அலைமோத, முரசும் சங்கும் முழங்கும் மாபெரும் போரில் உயிர்நீத்தோர் கணநேரத்தில் அடையும் கதியே அது।

Verse 78

यत्र तत्र हतः शूरः शत्रुभिः परिवेष्टितः । अक्षयांल्लभते लोकान्यदि क्लीबं न भाषते

எதிரிகளால் சூழப்பட்டு எங்கேயாயினும் வீரன் வீழ்ந்தாலும், அவன் கோழைத்தனமான சொற்களைச் சொல்லாவிடில், அழியாத உலகங்களை அடைவான்.

Verse 79

दशाश्वमेधे संन्यासं यः करोति विधानतः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

தசாஷ்வமேதத்தில் விதிப்படி துறவறம் மேற்கொள்வோர், அவரின் நடை திரும்பாதது; அவர் ஒருபோதும் ருத்ரலோகத்திலிருந்து மீளார்.

Verse 80

दशाश्वमेधे यत्पुण्यं संक्षेपेण युधिष्ठिर । कथितं परया भक्त्या सर्वपापप्रणाशनम्

யுதிஷ்டிரா, பத்து அஷ்வமேத யாகங்களால் பெறும் புண்ணியம் இங்கே பரம பக்தியுடன் சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 180

अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயத் தலைப்பு)