Adhyaya 179

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र गौतमेश्वरमुत्तमम् । सर्वपापहरं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசரே! பின்னர் சிறந்த கௌதமேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் தீர்த்தம்।

Verse 2

गौतमेन तपस्तप्तं तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । दिव्यं वर्षसहस्रं तु ततस्तुष्टो महेश्वरः

ஓ யுதிஷ்டிரா! அந்த தீர்த்தத்தில் கௌதமர் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தவம் செய்தார்; அதன் பின் மகேஸ்வரர் திருப்தியடைந்தார்।

Verse 3

प्रणम्य शिरसा तत्र स्थापितः परमेश्वरः । स्थापितो गौतमेनेशो गौतमेश्वर उच्यते

அங்கே கௌதமர் தலை வணங்கி பரமேஸ்வரரை பிரதிஷ்டை செய்தார்; கௌதமரால் நிறுவப்பட்டதால் அந்த ஈசன் ‘கௌதமேஸ்வரர்’ என அழைக்கப்படுகிறார்।

Verse 4

तत्र देवैश्च गन्धर्वैरृषिभिः पितृदैवतैः । सम्प्राप्ता ह्युत्तमा सिद्धिराराध्य परमेश्वरम्

அங்கே தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், பித்ரு தேவதைகள் ஆகியோர் பரமேஸ்வரரை ஆராதித்து உயர்ந்த சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । पूजयेत्परमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளைப் பூஜித்து, பரமேசானனாகிய சிவனை வழிபடுவோர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

Verse 6

बहवस्तन्न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः । तत्र संनिहितं देवं शूलपाणिं महेश्वरम्

விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கிய பலர் இதை அறியார்; அங்கே அருகிலேயே சூலபாணியான மகேஸ்வரன் தெய்வம் சன்னிதியாக இருக்கின்றான்.

Verse 7

ब्रह्मचारी तु यो भूत्वा तत्र तीर्थे नरेश्वर । स्नात्वार्चयेन्महादेवं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

மனிதரின் அரசே! பிரம்மச்சாரியாக இருந்து அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி அங்கே மகாதேவனை அர்ச்சிப்பவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்.

Verse 8

ब्रह्मचारी तु यो भूत्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । पूजयेत्परमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते

பிரம்மச்சரியத்தை கடைப்பிடித்து பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பரமேசானனைப் பூஜிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுவான்.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यो दानं भक्त्या दद्याद्द्विजातये । तदक्षयफलं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

அந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் இருபிறப்பாளருக்கு அளிக்கும் எந்தத் தானமும் முழுமையாக அழியாத பலனைத் தரும்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 10

मासे चाश्वयुजे राजन् कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । स्नात्वा तत्र विधानेन दीपकानां शतं ददेत्

அரசே, ஆஸ்வயுஜ மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று அங்கே விதிப்படி நீராடி நூறு தீபங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 11

पूजयित्वा महादेवं गन्धपुष्पादिभिर्नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो मृतः शिवपुरं व्रजेत्

நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் மகாதேவரை வழிபடுகின்றவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, இறந்தபின் சிவபுரம் அடைவான்.

Verse 12

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां कार्त्तिक्यां तु विशेषतः । उपोष्य प्रयतो भूत्वा घृतेन स्नापयेच्छिवम्

அஷ்டமி, சதுர்தசி நாட்களில்—குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில்—உபவாசம் இருந்து ஒழுக்கமும் தூய்மையும் பெற்று நெய்யால் சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

पञ्चगव्येन मधुना दध्ना वा शीतवारिणा । स च सर्वस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

பஞ்சகவ்யம், தேன், தயிர் அல்லது குளிர்ந்த நீரால் (இறைவனை) அபிஷேகம் செய்பவன் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 14

भक्त्या तु पूजयेत्पश्चात्स लभेत्फलमुत्तमम् । बिल्वपत्रैरखण्डैश्च पुष्पैरुन्मत्तकोद्भवैः

பின்னர் பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்; அவன் உயர்ந்த பலனை அடைவான்—முறியாத பில்வ இலைகளாலும், தத்தூரா (உன்மத்த) மலர்களாலும்.

Verse 15

कुशापामार्गसहितैः कदम्बद्रोणजैरपि । मल्लिकाकरवीरैश्च रक्तपीतैः सितासितैः

குசமும் அபாமார்கமும் உடன், கடம்பம் மற்றும் த்ரோண மலர்களாலும்; மல்லிகை (மல்லி) மற்றும் கரவீரம் (அரளி) மலர்களாலும்—சிவப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை, கருநிறம் ஆகியவற்றால்—சிவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 16

पुष्पैरन्यैर्यथालाभं यो नरः पूजयेच्छिवम् । नैरन्तर्येण षण्मासं योऽर्चयेद्गौतमेश्वरम् । सर्वान्कामानवाप्नोति मृतः शिवपुरं व्रजेत्

கிடைக்கும் பிற மலர்களாலும் யார் சிவனைப் பூஜிக்கிறாரோ, மேலும் இடையறாது ஆறு மாதங்கள் கௌதமேஸ்வரனை அர்ச்சிப்பாரோ—அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவார்; இறந்த பின் சிவபுரம் செல்வார்।

Verse 179

अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயத் தலைப்பு)