Adhyaya 176

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल पिङ्गलावर्तमुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं कामिकं भुवि दुर्लभम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மன்னனே! பின்னர் சிறந்த பிங்கலாவர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த, வேண்டுதலை நிறைவேற்றும், பூமியில் அரிதான தீர்த்தம்.

Verse 2

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । पिङ्गलेश्वरमासाद्य तत्सर्वं विलयं व्रजेत्

வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றால் முன்பு செய்த எந்தப் பாவமாயினும்—பிங்கலேஸ்வரனை அடைந்தவுடன் அது அனைத்தும் கரைந்து அழியும்.

Verse 3

तत्र स्नानं च दानं च देवखाते कृतं नृप । अक्षयं तद्भवेत्सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அரசே! தேவகாதத்தில் செய்யப்படும் ஸ்நானமும் தானமும் எல்லாப் பலன்களையும் அளித்து அக்‌ஷயமாகும்—என்று சங்கரன் (சிவன்) உரைத்தான்.

Verse 4

पृथिव्यां सर्वतीर्थेषु समुद्धृत्य शुभोदकम् । मुक्तं तत्र सुरैः खात्वा देवखातं ततोऽभवत्

பூமியிலுள்ள எல்லா தீர்த்தங்களிலிருந்தும் புனித நீரைச் சேகரித்து தேவர்கள் அங்கே விடுத்தனர்; அங்கே குண்டம் தோண்டியதால் பின்னர் அது ‘தேவகாதம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । कथं तु देवखातं तत्संजातं द्विजसत्तम । सुराः सर्वे कथं तत्र मुमुचुर्वारि तीर्थजम् । सर्वं कथय मे विप्र श्रवणे लम्पटं मनः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! அந்த தேவகாத தீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது? மேலும் எல்லாத் தேவர்களும் அங்கே தீர்த்தங்களில் பிறந்த நீரை எவ்வாறு விடுத்தனர்? ஓ பிராமணரே! அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; கேட்பதில் என் மனம் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டது.

Verse 6

श्रीमार्कण्डेय उवाच । यदा तु शूलशुद्ध्यर्थं रुद्रो देवगणैः सह । बभ्राम पृथिवीं सर्वां कमण्डलुधरः शुभाम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் உரைத்தார்—திரிசூலத்தின் சுத்திக்காக ருத்ரன் தேவர்கணங்களுடன், கமண்டலத்தைத் தாங்கியவனாய், இந்த முழு புனிதப் பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 7

प्रभासाद्येषु तीर्थेषु स्नानं चक्रुः सुरास्तदा । सर्वतीर्थोत्थितं तोयं पात्रे वै निहितं तु तैः

அப்போது தேவர்கள் பிரபாசம் முதலான தீர்த்தங்களில் ஸ்நானம் செய்தனர்; மேலும் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலிருந்து எழுந்த நீரை அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தில் சேகரித்து வைத்தனர்.

Verse 8

शूलभेदमनुप्राप्य शूलं शुद्धं तु शूलिनः । तत्रोत्थमुदकं गृह्य आगता भृगुकच्छके

அவர்கள் சூலபேதத்தை அடைந்து, அங்கு சூலதாரியான சிவனின் திரிசூலம் தூய்மையடைந்த இடத்தில் எழுந்த புனித நீரை எடுத்துக்கொண்டு ப்ருகுகச்சத்திற்கு வந்தனர்.

Verse 9

तत्रापश्यंस्ततो ह्यग्निं च पिङ्गलाक्षं च रोगिणम् । तपस्युग्रे व्यवसितं ध्यायमानं महेश्वरम्

அங்கே அவர்கள் பிங்கலக் கண்களையுடைய, நோயால் பீடிக்கப்பட்ட அக்னியை கண்டனர்—அவன் கடும் தவத்தில் நிலைத்து மகேஸ்வரனைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 10

हविर्भागैस्तु विप्राणां राज्ञां चैवामयाविनाम् । दृष्ट्वा तु बहुरोगार्तमग्निं देवमुखं सुराः । प्राहुस्ते सहिता देवं शङ्करं लोकशङ्करम्

பிராமணர்களும் அரசர்களும் அளிக்கும் ஹவிப் பங்குகளும் பாதிக்கப்படுவதை அறிந்து, பல நோய்களால் துன்புறும் ‘தேவமுகம்’ அக்னியைப் பார்த்த தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி உலகநலன் அருளும் சங்கரனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 11

देवा ऊचुः । प्रसादः क्रियतां शम्भो पिङ्गलस्यामयाविनः । यथा हि नीरुजः कायो हविषां ग्रहणक्षमः । पुनर्भवति पिङ्गस्तु तथा कुरु महेश्वर

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ சம்போ! நோயுற்ற பிங்கலனுக்கு அருள் புரிவாயாக; அவன் உடல் நோயின்றி மீண்டும் ஹவியை ஏற்கத் தகுதியடைய வேண்டும். ஓ மகேஸ்வரா! பிங்கலனை முன்புபோல் ஆக்குவாயாக.

Verse 12

ईश्वर उवाच । भोभोः सुरा हि तपसा तुष्टोऽहं वो विशेषतः । वचनाच्च विशेषेण ददाम्यभिमतं वरम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ தேவர்களே! உங்கள் தவத்தால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; உங்கள் வேண்டுதல் வாக்கினால் இன்னும் அதிகமாக. நீங்கள் விரும்பிய வரத்தை நான் அளிக்கிறேன்.

Verse 13

पिङ्गल उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश दीयते देव चेप्सितम् । चन्द्रादित्यौ च नयने कृत्वात्र कलया स्थितः

பிங்கலன் கூறினான்—தேவேசனே! நீர் திருப்தியடைந்தால் எனக்கு வேண்டியதை அருள்வாயாக. சந்திரன், சூரியன் இருவரையும் என் இரு கண்களாக நிறுவி, உமது தெய்வீக கலையால் இவ்விடத்தில் நிலைத்திருப்பாயாக.

Verse 14

तथा पुनर्नवः कायो भवेद्वै मम शङ्कर । तथा कुरु विरूपाक्ष नमस्तुभ्यं पुनः पुनः

ஓ சங்கரா! என் உடல் மீண்டும் புதிதாக ஆகுமாறு அருள்வாயாக. ஓ விரூபாக்ஷா! அவ்வாறே செய்; உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच । ततः स भगवाञ्छम्भुर्मूर्तिमादित्यरूपिणीम् । कृत्वा तु तस्य तद्रोगमपानुदत शङ्करः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது பகவான் சம்பு சூரியனுக்கு ஒப்பான உருவம் கொண்டு, அவனுடைய நோயை அகற்றினார்; இவ்வாறு சங்கரன் அவன் வியாதியை நீக்கினான்.

Verse 16

ततः पुनर्नवीभूतः पुनः प्रोवाच शङ्करम् । अत्रैव स्थीयतां शम्भो तथैव भास्करः स्वयम्

பின்னர் அவன் மீண்டும் புதுப்பெற்றவனாய் சங்கரனை நோக்கி கூறினான்—ஓ சம்போ! நீர் இங்கேயே தங்கியிருப்பீராக; அதுபோல பாஸ்கரனும் (சூரியனும்) தானே இங்கேயே நிலைத்திருப்பானாக.

Verse 17

प्राणिनामुपकाराय रोगाणामुपशान्तये । पापानां ध्वंसनार्थाय श्रेयसां चैव वृद्धये

உயிர்களின் நன்மைக்காக, நோய்களின் தணிவிற்காக, பாவங்களின் அழிவிற்காக, மேலும் மங்களமான நலத்தின் வளர்ச்சிக்காக.

Verse 18

एवमुक्तस्तु भगवान्पिङ्गलेन महात्मना । अवतारं च कृतवान् गीर्वाणानिदमब्रवीत्

மகாத்மா பிங்கலன் இவ்வாறு விண்ணப்பித்தபோது, பகவான் அங்கே அவதரிக்க ஒப்புக் கொண்டு தேவர்களிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 19

ईश्वर उवाच । मुञ्चध्वमुदकं देवास्तीर्थेभ्यो यत्समाहृतम् । मम चोत्तरतः कृत्वा खातं देवमयं शुभम्

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவர்களே! தீர்த்தங்களிலிருந்து நீங்கள் சேகரித்த நீரை ஊற்றிவிடுங்கள்; மேலும் என் வடபுறத்தில் தெய்வமயமான, மங்களகரமான அகழ்/குண்டத்தை அமைக்குங்கள்।

Verse 20

तत्र निक्षिप्यतां वारि सर्वरोगविनाशनम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वैरपि सुरादिभिः

அங்கே அந்த நீரை வைக்குங்கள்—தெய்வீகமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், எல்லா நோய்களையும் அழிக்கும்—தேவர்கள் முதலிய அனைவராலும்।

Verse 21

एवमुक्ताः सुराः सर्वे खातं कृत्वा तथोत्तरे । वयस्त्रिंशत्कोटिगणैर्मुक्तं तत्तीर्थजं जलम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின், எல்லாத் தேவர்களும் வடபுறத்தில் அப்படியே அகழை அமைத்தனர்; முப்பது கோடி கணங்களின் கூட்டங்கள் அந்தத் தீர்த்தஜலத்தை அங்கே விடுத்தன।

Verse 22

प्रोचुस्ते सहिताः सर्वे विरूपाक्षपुरोगमाः । यः कश्चिद्देवखातेऽस्मिन्मृदालम्भनपूर्वकम्

பின்னர் விரூபாக்ஷன் தலைமையில் அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அறிவித்தனர்—“இந்த தேவகாதத்தில் யார் முதலில் புனித மண்ணை எடுத்துக் கொண்டு…”

Verse 23

स्नानं कृत्वा रविदिने संस्नाय नर्मदाजले । श्राद्धं कृत्वा पितृभ्यो वै दानं दत्त्वा स्वशक्तितः

ஞாயிற்றுக்கிழமை நீராடி, நர்மதா நீரில் முறையாக நன்கு ஸ்நானம் செய்து, பித்ருக்களுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்து, தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளித்து…

Verse 24

पूजयिष्यति पिङ्गेशं तस्य वासस्त्रिविष्टपे । भविष्यति सुरैरुक्तं शृणोति सकलं जगत्

அவன் பிங்கேசனை வழிபடுவான்; அவனுக்கு திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் வாசம் உண்டாகும். தேவர்கள் உரைத்த இவ்வாக்கை உலகமெங்கும் கேட்கிறது.

Verse 25

आमया भुवि मर्त्यानां क्षयरोगविचर्चिकाः । व्याधयो विकृताकाराः कासश्वासज्वरोद्भवाः

பூமியில் மனிதர்களிடையே நோய்கள் எழுகின்றன—க்ஷயரோகம், தோல் வெடிப்புநோய்கள், உடலை விகாரப்படுத்தும் பல வியாதிகள், மேலும் இருமல், மூச்சுத்திணறல், காய்ச்சல்.

Verse 26

एकद्वित्रिचतुर्थाहा ये ज्वरा भूतसम्भवाः । ये चान्ये विकृता दोषा दद्रुश्च कामलं तथा

ஒரு, இரண்டு, மூன்று, நான்கு நாட்கள் நீடிக்கும் காய்ச்சல்கள்—பூதாதி காரணமென சொல்லப்படுபவையும்—மற்ற விகார தோஷங்கள், தாதுரு (வட்டச்சிரங்கு) மற்றும் காமலை (மஞ்சள் காமாலை) ஆகியனவும் இங்கு கூறப்படுகின்றன.

Verse 27

दिनैस्ते सप्तभिर्यान्ति नाशं स्नानैर्रवेर्दिने । शतभेदप्रभिन्ना ये कुष्ठा बहुविधास्तथा

ஞாயிற்றுக்கிழமை செய்யும் ஸ்நானங்களால் அவை ஏழு நாட்களில் அழியும். நூறு வகைகளாகப் பிரிந்த பலவகை குஷ்டநோய்களும் அதுபோலவே (அடங்கும்).

Verse 28

शतमादित्यवाराणां स्नायादष्टोत्तरं तु यः । सम्पूज्य शङ्करं दद्यात्तिलपात्रं द्विजातये

நூற்று எட்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நீராடி, முறையாக சங்கரனைப் பூஜித்து, இருபிறப்பாளர்க்கு (பிராமணர்க்கு) எள்ளால் நிரம்பிய பாத்திரத்தைத் தானம் அளிப்பவன்।

Verse 29

नश्यन्ति तस्य कुष्ठानि गरुडेनेव पन्नगाः । एवमुक्त्वा गताः सर्वे त्रिदशास्त्रिदशालयम्

அவனுடைய குஷ்டநோய்கள், கருடனின் முன்னே பாம்புகள் அழிவதுபோல் அழிந்துவிடும். இவ்வாறு கூறி எல்லாத் தேவர்களும் தங்கள் தெய்வலோகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 30

मार्कण्डेय उवाच । नदीषु देवखातेषु तडागेषु सरित्सु च । स्नानं समाचरेन्नित्यं नरः पापैः प्रमुच्यते

மார்கண்டேயர் கூறினார்—நதிகளில், தேவகாதக் குளங்களில், குளங்களிலும் ஓடைகளிலும் மனிதன் தினமும் நீராட வேண்டும்; அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 31

षष्टितीर्थसहस्रेषु षष्टितीर्थशतेषु च । यत्फलं स्नानदानेषु देवखाते ततोऽधिकम्

அறுபதாயிரம் மற்றும் அறுநூறு தீர்த்தங்களில் நீராடி தானம் செய்வதால் கிடைக்கும் பலனைவிட, தேவகாதத்தில் அதைவிட அதிகப் பலன் உண்டாகும்.

Verse 32

देवखातेषु यः स्नात्वा तर्पयित्वा पितॄन्नृप । पूजयेद्देवदेवेशं पिङ्गलेश्वरमुत्तमम्

அரசே, தேவகாதத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, தேவர்களின் தேவராகிய உத்தம பிங்கலேஸ்வரனைப் பூஜிப்பவன்।

Verse 33

सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य वाजपेयस्य भारत । द्वयोः पुण्यमवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

ஓ பாரதா, அவன் அச்வமேத யாகமும் வாஜபேய யாகமும்—இவ்விரண்டின் புண்ணியத்தையும் அடைகிறான்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்।

Verse 176

अध्यायः

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயத் தலைப்பு/முடிவு குறி।