Adhyaya 173

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापप्रणाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! அப்போது நர்மதையின் தென் கரையில் உள்ள மிக அழகிய, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

सिद्धेश्वरमिति ख्यातं महापातकनाशनम् । यत्र शुद्धिं परां प्राप्तो देवदेवो महेश्वरः । पुरा हत्यायुतः पार्थ देवदेवस्त्रिशूलधृक्

அது ‘சித்தேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்றது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. அங்கே தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரர் பரமத் தூய்மையை அடைந்தார்; ஓ பார்த்தா! முற்காலத்தில் திரிசூலதாரி இறைவன் ஹத்த்யாதோஷச் சுமையுடன் இருந்தார்.

Verse 3

पुरा पञ्चशिरा आसीद्ब्रह्मा लोकपितामहः । तेनानृतं वचश्चोक्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

முற்காலத்தில் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மாவுக்கு ஐந்து தலைகள் இருந்தன. ஒரு காரணத்தால் ஒருமுறை அவர் பொய்வாக்கை உரைத்தார்.

Verse 4

तच्छ्रुत्वा सहसा तस्मै चुकोप परमेश्वरः । छेदयामास भगवान्मूर्धानं करजैस्तदा

அதை கேட்டவுடன் பரமேஸ்வரர் அவர்மேல் திடீரென கோபமுற்றார். அப்போது பகவான் தமது நகங்களால் (ஒரு) தலையை வெட்டினார்.

Verse 5

तस्य तत्करसंलग्नं च्यवते न कदाचन । ततो हि देवदेवेशः पर्यटन् पृथिवीमिमाम्

அந்த (வெட்டப்பட்ட தலை) அவரது கையில் ஒட்டியபடியே இருந்து எப்போதும் விழவில்லை. ஆகவே தேவர்களின் ஈசன் இந்தப் பூமியெங்கும் சுற்றித் திரியத் தொடங்கினார்.

Verse 6

ततो वाराणसीं प्राप्तस्तस्यां तदपतच्छिरः । पतिते तु कपाले च ब्रह्महत्या न मुञ्चति

பின்பு வாராணசிக்கு வந்தபோது அந்தத் தலை அங்கே விழுந்தது. ஆனால் கபாலம் விழுந்தபோதிலும் பிரம்மஹத்தியாபாபம் அவனை விட்டு நீங்கவில்லை.

Verse 7

ततस्तु सागरे गत्वा पूर्वे च दक्षिणे तथा । पश्चिमे चोत्तरे पार्थ देवदेवो महेश्वरः

அதன்பின், ஓ பார்த்தா, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் கடலுக்குச் சென்று, மேலும் கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு என நான்கு திசைகளிலும் உலாவினார்.

Verse 8

पर्यटन्सर्वतीर्थेषु ब्रह्महत्या न मुञ्चति । नर्मदादक्षिणे कूले सुतीर्थं प्राप्तवान् प्रभुः

அவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் சுற்றினாலும் பிரம்மஹத்தியாபாபம் நீங்கவில்லை. பின்னர் ஆண்டவன் நர்மதையின் தென் கரையிலுள்ள சிறந்த தீர்த்தத்தை அடைந்தான்.

Verse 9

कुलकोटिं समासाद्य प्रार्थयामास चात्मवान् । प्रायश्चित्तं ततः कृत्वा बभूव गतकल्मषः

குலகோட்டியை அடைந்து தன்னடக்கமுடைய ஆண்டவன் பிரார்த்தனை செய்தான். பின்னர் பிராயச்சித்தம் செய்து மாசற்றவனானான்.

Verse 10

ततो निष्कल्मषो जातो देवदेवो महेश्वरः । हत्वा सुरेभ्यस्तत्स्थानं ततश्चान्तर्दधे प्रभुः

அப்போது தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் மாசற்றவனானான். தேவர்களுக்காக அந்த இடத்தை உறுதிசெய்து, பின்னர் ஆண்டவன் மறைந்தான்.

Verse 11

तदाप्रभृति तत्तीर्थं शुद्धरुद्रेति कीर्तितम् । विख्यातं त्रिषु लोके ब्रह्महत्याहरं परम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘சுத்தருத்ரம்’ எனப் போற்றப்பட்டது. மூவுலகிலும் அது பிரம்மஹத்தி நீக்கும் பரம தீர்த்தமாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 12

मासे मासे सिते पक्षेऽमावास्यायां युधिष्ठिर । स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयेत्पितृदेवताः

யுதிஷ்டிரா, மாதந்தோறும் சுக்லபட்ச அமாவாசை நாளில் அங்கே விதிப்படி நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

दद्यात्पिण्डं पित्ःणां तु भावितेनान्तरात्मना । तस्य ते द्वादशाब्दानि सुतृप्ताः पितरो नृप

அரசே, உள்ளத்தில் பக்தியும் ஒருமைப்பாடும் கொண்டு பித்ருக்களுக்கு பிண்டம் அளிக்க வேண்டும்; அதனால் அவன் முன்னோர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் முழுதும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 14

गन्धधूपप्रदीपाद्यैरभ्यर्च्य परमेश्वरम् । शुद्धेश्वराभिधानं तु शिवलोके महीयते

நறுமணம், தூபம், தீபம் முதலியவற்றால் பரமேஸ்வரனை அர்ச்சித்தால் (பக்தன்) சிவலோகத்தில் ‘சுத்தேஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 15

एतत्ते कथितं राजञ्छुद्धरुद्रमनुत्तमम् । मया श्रुतं यथा देवसकाशाच्छूलपाणिनः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्रलोकं स गच्छति

அரசே, ‘சுத்தருத்ரம்’ எனப்படும் அந்த ஒப்பற்ற (தீர்த்த/திருவடிவு) பற்றியதை, நான் சூலபாணி தேவனிடமிருந்து கேட்டதுபோலவே உனக்குச் சொன்னேன். பக்தியுடன் அங்கே அணுகுவான் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.

Verse 173

अध्याय

அத்தியாயம்—நூலில் அத்தியாயப் பிரிவைக் குறிக்கும் குறியீடு।