Adhyaya 168

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे रोधस्यङ्कूरेश्वरमुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதையின் தென் கரையில் ‘அங்கூரேஸ்வரம்’ எனும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தது, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது।

Verse 2

यत्र सिद्धं महारक्ष आराध्य तु महेश्वरम् । शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतिमात्रावहारिणम्

அங்கே ஒரு மகாபல ராட்சசன் மகேஸ்வரனை ஆராதித்து சித்தி பெற்றான்—அவர் சங்கரர், உலகின் உயிர்; நினைவு மட்டும் போதுமானால் அருள் வழங்குபவர்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किं तद्रक्षो द्विजश्रेष्ठ किंनाम कस्य वान्वये । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! அந்த ராட்சசன் யார்? அவன் பெயர் என்ன? அவன் எந்த வம்சத்தைச் சேர்ந்தவன்? ஓ பாவமற்றவரே, இதையெல்லாம் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

अज्ञानतिमिरान्धा ये पुमांसः पापकारिणः । युष्मद्विधैर्दीपभूतैः पश्यन्ति सचराचरम्

அறியாமையின் இருளால் குருடராய் பாவம் செய்பவர்களும், உங்களைப் போன்ற விளக்காய் நிற்கும் முனிவர்களால் தான் அசர-சரமாய் உள்ள உலகமெங்கும் காண முடிகிறது.

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । स्मितं कृत्वा बभाषे तां कथां पापप्रणाशनीम्

தர்மபுத்திரரின் சொற்களை கேட்ட முனிவராதி மார்கண்டேயர் மென்மையாகச் சிரித்து, பாவநாசினியான அந்தப் புனிதக் கதையை உரைத்தார்.

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । मानसो ब्रह्मणः पुत्रः पुलस्त्यो नाम पार्थिव । वेदशास्त्रप्रवक्ता च साक्षाद्वेधा इवापरः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே! பிரம்மாவின் மனப்புதல்வனாக ‘புலஸ்த்ய’ன் என்ற முனிவர் இருந்தார்; அவர் வேத-சாஸ்திரங்களின் பிரவக்தா, தானே விதாதாவைப் போல இன்னொரு படைப்பாளன் எனத் தோன்றினார்.

Verse 7

तृणबिन्दुसुता तस्य भार्यासीत्परमेष्ठिनः । तस्य धर्मप्रसङ्गेन पुत्रो जातो महामनाः

அரசே, பரமேஷ்டியின் மனைவி த்ருணபிந்து முனிவரின் மகளாக இருந்தாள். அவர்களின் தர்மமய இணைவால் மகாமனத்தையுடைய ஒரு மகன் பிறந்தான்.

Verse 8

यस्माद्वेदेतिहासैश्च सषडङ्गपदक्रमाः । विश्रान्ता ब्रह्मणा दत्ता नाम विश्रवसेति च

வேதங்களும் இதிகாசங்களும், ஆறு வேதாங்கங்களுடனும் பதக்ரமப் பாராயணத்துடனும், அவனிடத்தில் தங்கியிருந்து பிரம்மனால் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டதால், அவனுக்கு ‘விச்ரவஸ்’ என்ற பெயர் ஏற்பட்டது.

Verse 9

कस्मिंश्चिदथ काले च भरद्वाजो महामुनिः । स्वसुतां प्रददौ राजन्मुदा विश्रवसे नृप

பின்னர் ஒரு காலத்தில், அரசே, மகாமுனி பரத்வாஜர் மகிழ்ச்சியுடன் தமது மகளைக் விச்ரவஸுக்கு மணமுடித்துக் கொடுத்தார், நரபதியே.

Verse 10

स तया रमते सार्धं पौलोम्या मघवा इव । मुदा परमया राजन्ब्राह्मणो वेदवित्तमः

அரசே, வேதத்தில் சிறந்த அறிவுடைய அந்தப் பிராமணன், பௌலோமியுடன் மகவா (இந்திரன்) இருப்பதுபோல், அவளுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இன்புற்றான்.

Verse 11

केनचित्त्वथ कालेन पुत्रः पुत्रगुणैर्युतः । जज्ञे विश्रवसो राजन्नाम्ना वैश्रवणः श्रुतः

சில காலத்திற்குப் பின், அரசே, விச்ரவஸுக்கு மகனுக்குரிய நற்குணங்களுடன் ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் ‘வைச்ரவணன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 12

सोऽपि मौनव्रतं कृत्वा बालभावाद्युधिष्ठिर । सर्वभूताभयं दत्त्वा चचार परमं व्रतम्

யுதிஷ்டிரா! அவனும் பால்யத்திலிருந்தே மௌனவிரதம் மேற்கொண்டு, எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து அந்த பரம விரதத்தை அனுஷ்டித்தான்।

Verse 13

तस्य तुष्टो महादेवो ब्रह्मा ब्रह्मर्षिभिः सह । सखित्वं चेश्वरो दत्त्वा धनदत्वं जगाम ह

அவனில் மகிழ்ந்த மகாதேவரும், பிரம்மரிஷிகளுடன் வந்த பிரம்மாவும், ஈசனுடன் நட்பை அருளினர்; அவன் ‘தனத’—செல்வத்தின் அதிபதி—என்ற பதவியை அடைந்தான்।

Verse 14

यमेन्द्रवरुणानां च चतुर्थस्त्वं भविष्यसि । ब्रह्माप्युक्त्वा जगामाशु लोकपालत्वमीप्सितम्

“யமன், இந்திரன், வருணன் இவர்களுடன் நீ நான்காவதாக இருப்பாய்” என்று கூறி, பிரம்மா விரும்பிய லோகபாலப் பதவியை நோக்கி விரைவில் சென்றார்।

Verse 15

ततस्त्वनन्तरे काले कैकसी नाम राक्षसी । पातालं भूतलं त्यक्त्वा विश्रवं चकमे पतिम्

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், கைகசி என்னும் ராட்சசி பாதாளத்தையும் பூமியையும் விட்டு, விஸ்ரவஸை கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்।

Verse 16

पुत्रोऽथ रावणो जातस्तस्या भरतसत्तम । कुम्भकर्णो महारक्षो धर्मात्मा च विभीषणः

பரதகுலச் சிறந்தவனே! அவளுக்கு ராவணன் மகனாகப் பிறந்தான்; மேலும் வலிமைமிகு ராட்சசன் கும்பகர்ணனும், தர்மநெறியுடைய விபீஷணனும் பிறந்தனர்।

Verse 17

कुम्भश्चैव विकुम्भश्च कुम्भकर्णसुतावुभौ । महाबलौ महावीर्यौ महान्तौ पुरुषोत्तम

கும்பன் மற்றும் விகும்பன்—இருவரும் கும்பகர்ணனின் புதல்வர்கள்—மிகுந்த வலமும் பெரும் வீரியமும் உடைய மகான்கள், ஓ புருஷோத்தமா।

Verse 18

अङ्कूरो राक्षसश्रेष्ठः कुम्भस्य तनयो महान् । विभीषणं च गुणवद्दृष्ट्वैवं राक्षसोत्तमः

கும்பனின் மகத்தான புதல்வனாகிய ராக்ஷசச் சிறந்தவன் அங்கூரன்—நற்குணங்கள் நிறைந்த விபீஷணனைப் பார்த்து—சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான், ஓ ராக்ஷசோத்தமா।

Verse 19

ततः स यौवनं प्राप्य ज्ञात्वा रक्षः पितामहम् । परं निर्वेदमापन्नश्चचार सुमहत्तपः

பின்னர் அவன் இளமை அடைந்து, தன் ராக்ஷச முன்னோர்களை அறிந்து, ஆழ்ந்த வைராக்யத்தில் வீழ்ந்து, மிகப் பெரும் தவத்தை மேற்கொண்டான்।

Verse 20

दक्षिणं पश्चिमं गत्वा सागरं पूर्वमुत्तरम् । नर्मदायां प्रसङ्गेन ह्यङ्कूरो राक्षसेश्वरः

தெற்கும் மேற்கும் சென்று கடல்வரை, மேலும் கிழக்கும் வடக்கும் சுற்றி, ராக்ஷசர்களின் தலைவன் அங்கூரன் விதிவசமாக நர்மதா (ரேவா) நதியிடம் வந்தடைந்தான்।

Verse 21

तपश्चचार सुमहद्दिव्यं वर्षशतं किल । ततस्तुष्टो महादेवः साक्षात्परपुरंजयः

அவன் உண்மையாகவே நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் மிகப் பெரும் தவம் செய்தான். அப்போது பகைவரின் நகரங்களை வெல்வோனாகிய சாட்சாத் மகாதேவன் மகிழ்ந்தான்।

Verse 22

वरेण छन्दयामास राक्षसं वृषकेतनः । वरं वृणीष्व भद्रं ते तव दास्यामि सुव्रत

விருஷகேது (சிவன்) ராட்சசனை வரத்தால் மகிழ்விக்க விரும்பி—“வரம் கேள்; உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக. ஓ சுவ்ரதா, நான் உனக்கு வரம் அளிப்பேன்” என்றார்.

Verse 23

प्रोवाच राक्षसो वाक्यं देवदेवं महेश्वरम् । वरदं सोऽग्रतो दृष्ट्वा प्रणम्य च पुनःपुनः

அப்போது ராட்சசன் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரனிடம் உரைத்தான். வரதனை முன்னிலையில் கண்டு, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி அவரைச் சொன்னான்.

Verse 24

यदि तुष्टो महादेव वरदोऽसि सुरेश्वर । दुर्लभं सर्वभूतानाममरत्वं प्रयच्छ मे

நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், ஓ மகாதேவா, ஓ தேவர்களின் ஆண்டவனே, வரதனே—எல்லா உயிர்களுக்கும் அரிதான அமரத்துவத்தை எனக்கு அருளுங்கள்.

Verse 25

मम नाम्ना स्थितोऽनेन वरेण त्रिपुरान्तक । सदा संनिहितोऽप्यत्र तीर्थे भवितुमर्हसि

ஓ திரிபுராந்தகா, என் பெயரால் நிலைபெற்ற இந்த வரத்தினால், இத்தீர்த்தத்தில் நீங்கள் எப்போதும் சந்நிதியாக இருக்க அருள்புரிய வேண்டும்.

Verse 26

ईश्वर उवाच । यावद्विभीषणमतं यावद्धर्मनिषेवणम् । करिष्यसि दृढात्मा त्वं तावदेतद्भविष्यति

ஈசுவரன் கூறினார்—நீ உறுதியான மனத்துடன் விபீஷணனின் தீர்மானத்தைப் பின்பற்றி, தர்மத்தை அனுசரித்து சேவிக்கும் வரையில், அதுவரை இது (இந்த வரமும் சந்நிதியும்) நிறைவேறி நிலைக்கும்.

Verse 27

एवमुक्त्वा ययौ देवः सर्वदैवतपूजितः । विमानेनार्कवर्णेन कैलासं धरणीधरम्

இவ்வாறு உரைத்து, எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படும் அந்தத் தேவன், சூரியநிற விமானத்தில் பூமியைத் தாங்கும் கைலாச மலைக்குச் சென்றான்।

Verse 28

गते चादर्शनं देवे स्नात्वाचम्य विधानतः । स्थापयामास राजेन्द्र ह्यङ्कूरेश्वरमुत्तमम्

தேவன் சென்றுவிட்டு கண் முன்னே தோன்றாதபோது, விதிப்படி நீராடி ஆசமனம் செய்து, அரசே, சிறந்த அங்கூரேஸ்வரரை நிறுவினான்।

Verse 29

गन्धपुष्पैस्तथा धूपैर्वस्त्रालङ्कारभूषणैः । पताकैश्चामरैश्छत्रैर्जयशब्दादिमंगलैः

நறுமணப் பொருட்கள், மலர்கள், தூபம், ஆடைகள், அணிகலன்-பூஷணங்கள் கொண்டு; கொடிகள், சாமரம், குடை, ‘ஜய’ முழக்கம் முதலான மங்கலச் சடங்குகளால் (அவன் வழிபட்டான்).

Verse 30

पूजयित्वा सुरेशानं स्तोत्रैर्हृद्यैः सुपुष्कलैः । जगाम भवनं रक्षो यत्र राजा विभीषणः

சுரேசானை இனியதும் நிறைந்ததுமான ஸ்தோத்திரங்களால் வழிபட்டு, அந்த ராக்ஷசன் விபீஷண மன்னன் இருந்த இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 31

पूजितः स यथान्यायं दानसन्मानगौरवैः । सौदर्ये स्थापितो भावे सोऽवात्सीत्परयामुदा

அவன் தானம், மரியாதை, பெருமைமிகு உபசாரங்களால் முறையாகக் கௌரவிக்கப்பட்டான்; சகோதரப் பாச உணர்வில் நிலைபெற்று, அங்கே பேரானந்தத்துடன் தங்கினான்।

Verse 32

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अङ्कूरेश्वरनामानं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி அங்கூரேஸ்வரர் எனப்படும் பரமேஸ்வரனை விதிப்படி வழிபடுவோர் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவர்।

Verse 33

माण्डव्यखातमारभ्य सङ्गमं वापि यच्छुभम् । रेवाया आमलक्याश्च देवक्षेत्रं महेश्वरम्

மாண்டவ்யரின் புனிதக் குளத்திலிருந்து ரேவா–ஆமலகி நதிகளின் மங்கள சங்கமம் வரை உள்ள இப்பகுதி முழுவதும் மகேஸ்வரரின் தேவக்ஷேத்திரமாகும்।

Verse 34

माण्डव्यखातात्पश्चिमतस्तीर्थं तदङ्कूरेश्वरम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा शुचिः प्रयतमानसः

மாண்டவ்யக் குளத்தின் மேற்கே அங்கூரேஸ்வரர் எனும் தீர்த்தம் உள்ளது. அங்கு நீராடினால் மனிதன் தூய்மையுடன், கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் இருப்பான்।

Verse 35

सन्ध्यामाचम्य यत्नेन जपं कृत्वाथ भारत । तर्पयित्वा पित्ःन्देवान्मनुष्यान् भरतर्षभ

ஏ பாரதா! சந்த்யாவந்தனம் செய்து, கவனமாக ஆச்சமனம் செய்து, ஜபம் நிறைவேற்றி—ஏ பரதகுலச் சிறந்தவனே—பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 36

सचैलः क्लिन्नवसनो मौनमास्थाय संयतः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यामुपोष्य विधिवन्नरः

ஆடை அணிந்தபடியே, நனைந்த ஆடையுடன், மௌனமும் தன்னடக்கமும் கடைப்பிடித்து, விதிப்படி அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி நாளில் உபவாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

पूजां यः कुरुते राजंस्तस्य पुण्यफलं शृणु । साग्रं तु योजनशतं तीर्थान्यायतनानि च

அரசே, பூஜை செய்பவனுடைய புண்ணியப் பயனை கேள். அவனுக்குச் நூறு யோஜனத்திற்கும் மேலான எல்லைக்குள் உள்ள தீர்த்தங்களும் தேவாலயங்களும் உண்மையிலே தரிசித்ததுபோல ஆகின்றன.

Verse 38

भवन्ति तानि दृष्टानि ततः पापैः प्रमुच्यते । तत्र तीर्थे तु यद्दानं देवमुद्दिश्य दीयते

அவை தரிசித்ததாகவே கருதப்படுகின்றன; அதனால் அவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் தெய்வத்தை நோக்கி அளிக்கப்படும் எந்தத் தானமும்,

Verse 39

स्नात्वा तु विधिवत्पात्रे तदक्षयमुदाहृतम् । होमाद्दशगुणं प्रोक्तं फलं जाप्ये ततोऽधिकम्

நீராடி விதிப்படி தகுதியான பாத்திரனுக்கு அளிக்கப்படும் தானம் ‘அக்ஷயம்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. அதன் பயன் ஹோமத்தை விட பத்துமடங்கு எனச் சொல்லப்படுகிறது; ஜபத்தின் பயன் அதைவிடவும் மேல்.

Verse 40

त्रिगुणं चोपवासेन स्नानेन च चतुर्गुणम् । संन्यासं कुरुते यस्तु प्राणत्यागं करोति वा

உபவாசத்தால் பயன் மூன்றுமடங்காகும்; நீராடுதலால் நான்குமடங்காகும். மேலும் அங்கே யார் சந்நியாசம் மேற்கொள்கிறாரோ, அல்லது உயிர்த் தியாகம் செய்கிறாரோ,

Verse 41

अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम् । कृमिकीटपतङ्गानां तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । अङ्कूरेश्वरनामाख्ये मृतानां सुगतिर्भवेत्

அவனுடைய பயணம் திரும்பாததாகிறது—ஐயமின்றி ருத்ரலோகத்தை நோக்கி. யுதிஷ்டிரா, ‘அங்கூரேஸ்வர’ எனப்படும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் புழு, பூச்சி, பறவைகள் கூட இறந்தால் அவர்களுக்கும் நற்கதி உண்டாகும்.

Verse 42

एतत्ते कथितं राजन्नङ्कूरेश्वरसम्भवम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं परमं पापनाशनम्

அரசே, அங்கூரேஸ்வரத்துடன் தொடர்புடைய இந்தத் தீர்த்தத்தின் தோற்றமும் மகிமையும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்தது, பரம பாபநாசகம்.

Verse 43

येऽपि शृण्वन्ति भक्त्येदं कीर्त्यमानं महाफलम् । लभन्ते नात्र सन्देहः शिवस्य भुवनं हि ते

பக்தியுடன் இந்த மகாபலன் தரும் கீர்த்தனையை கேட்பவர்களும்—இதில் ஐயமில்லை—சிவலோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 168

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயத் தலைப்பு.