Adhyaya 16

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । समातृभिर्भूतगणश्च घोरैर्वृतः समन्तात्स ननर्त शूली । गजेन्द्रचर्मावरणे वसानः संहर्तुकामश्च जगत्समस्तम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மாத்ருகணங்களுடன் கூடிய கொடிய பூதகணங்கள் சூழ, திரிசூலதாரி ஆண்டவன் நடனம் தொடங்கினான். கஜேந்திரன் தோலை ஆடையாக அணிந்து, முழு உலகையும் லயப்படுத்த விரும்புவனாய் தோன்றினான்।

Verse 2

महेश्वरः सर्वसुरेश्वराणां मन्त्रैरनेकेखबद्धमाली । मेदोवसारक्तविचर्चिताङ्गस्त्रैलोक्यदाहे प्रणनर्त शम्भुः

மகேஸ்வரன் சம்பு மூவுலகையும் எரிக்குமாறு நடனம் ஆடினான். எல்லா தேவர்களின் மந்திரங்களின் பல எழுத்துகளால் கட்டிய மாலைகளை அணிந்து, அவன் அங்கங்கள் கொழுப்பு, மஜ்ஜை, இரத்தம் ஆகியவற்றால் பூசப்பட்டிருந்தன।

Verse 3

स कालरात्र्या सहितो महात्मा काले त्रिलोकीं सकलां जहार । संवर्तकाख्यः सहभानुभावः शम्भुर्महात्मा जगतो वरिष्ठः

அந்த மகாத்மா சம்பு காலராத்திரியுடன் சேர்ந்து, காலம் வந்தபோது, முழு மூவுலகையும் தன்னுள் இழுத்து லயப்படுத்தினான். ‘சம்வர்த்தகன்’ எனப் பெயர்பெற்ற, சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும், உலகில் உன்னதமான அந்த மகாத்மா விளங்கினான்।

Verse 4

स विस्फुलिङ्गोत्करधूममिश्रं महोल्कवज्राशनिवाततुल्यम् । ततोऽट्टहासं प्रमुमोच घोरं विवृत्य वक्त्रं वडवामुखाभम्

அப்போது அவர் வடவாமுக அக்கினியைப் போல் வாயை விரித்து, புகையுடன் கலந்த சினுக்குச் சிதறல்கள் பொழியும், பெரும் உல்கை–வஜ்ர இடியுடன் கூடிய புயல்போன்ற கொடிய அட்டஹாசத்தை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 5

सहस्रवज्राशनिसंनिभेन तेनाट्टहासेन हरोद्गतेन । आपूरितास्तत्र दिशो दशैव संक्षोभिताः सर्वमहार्णवाश्च

ஹரனிடமிருந்து எழுந்த ஆயிரம் வஜ்ர இடிபோன்ற அந்த அட்டஹாசத்தால் பத்து திசைகளும் நிரம்பின; எல்லாப் பெருங்கடல்களும் கலங்கின.

Verse 6

स ब्रह्मलोकं प्रजगाम शब्दो ब्रह्माण्डभाण्डं प्रचचाल सर्वम् । किमेतदित्याकुलचेतनास्ते वित्रस्तरूपा ऋषयो बभूवुः

அந்த ஒலி பிரம்மலோகத்தை எட்டியது; முழு பிரம்மாண்டக் கலசமும் நடுங்கியது. ‘இது என்ன?’ என்று மனம் கலங்கிய அந்த ரிஷிகள் அச்சமுற்ற முகத்துடன் ஆனார்கள்.

Verse 7

प्रणम्य सर्वे सहसैव भीता ब्रह्माणमूचुः परमेश्वरेशम् । भीताश्च सर्वे ऋषयस्ततस्ते सुरासुरैश्चैव महोरगैश्च

அவர்கள் அனைவரும் அச்சத்துடன் ஒரே நேரத்தில் வணங்கி, தேவர்களுக்குத் தலைவனான பரமேஸ்வரேசன் பிரம்மாவிடம் கூறினர். பின்னர் அந்த ரிஷிகள் தேவர்கள், அசுரர்கள், மகாநாகர்கள் உடனும் அஞ்சி நடுங்கினர்.

Verse 8

विद्युत्प्रभाभासुरभीषणाङ्गः क एष चिक्रीडति भूतलस्थः । कालानलं गात्रमिदं दधानो यस्याट्टहासेन जगद्विमूढम्

“பூமியில் நின்று விளையாடும் இவர் யார்? மின்னொளிபோல் பிரகாசிக்கும் அச்சமூட்டும் அங்கங்களுடன், காலாக்னிபோன்ற உடலைத் தாங்கி, இவரின் கொடிய அட்டஹாசத்தால் உலகமெல்லாம் மயங்கி நிற்கிறது அல்லவா?”

Verse 9

वित्रस्तरूपं प्रबभौ क्षणेन संहर्तुमिच्छेत्किमयं त्रिलोकीम् । सार्धं त्वया सप्तभिरर्णकैश्च जनस्तपः सत्यमभिप्रयाति

ஒரு கணத்தில் அவர் அச்சமூட்டும் ரூபத்தில் தோன்றினார்—இவர் உண்மையில் மும்முலகையும் சங்கரிக்க விரும்புகிறாரா? உம்மோடும் ஏழு சமுத்திரங்களோடும் சேர்ந்து எல்லா உயிர்களும் தவமும் சத்தியமும் மட்டுமே சரணமெனக் கொண்டு அதனை நாடுகின்றன।

Verse 10

संहर्तुकामो हि क एष देव एतत्समस्तं कथयाप्रमेय । न दृष्टमेतद्विषमं कदापि जानासि तत्त्वं परमो मतो नः

தேவனே, சங்கரிக்க விரும்பும் இவர் யார்? அளவிடமுடியாதவனே, இவ்வனைத்தையும் விளக்கி அருள்வாயாக. இத்தகைய கொடுமையானதை நாம் ஒருபோதும் கண்டதில்லை; தத்துவத்தை நீயே அறிவாய், ஆகவே நீயே எங்களுக்கு பரம ஆதாரம்.

Verse 11

निशम्य तद्वाक्यमथाबभाषे ब्रह्मा समाश्वास्य सुरादिसङ्घान्

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பிரம்மா அப்போது பேசினார்; முதலில் தேவர்கள் முதலிய விண்ணுலகக் கூட்டத்தாரை ஆறுதல் கூறி உறுதிப்படுத்தினார்।

Verse 12

श्रीब्रह्मोवाच । स एष कालस्त्रिदिवं त्वशेषं संहर्तुकामो जगदक्षयात्मा । पूर्णे च शेते परिवत्सराणां भविष्यतीशानविभुर्न चित्रम्

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—இவரே காலன்; உலகின் அழிவிலாத ஆத்மா. இப்போது முழு திரிதிவத்தையும் (தேவலோகத்தையும்) ஒடுக்க விரும்புகிறான். பரிவத்ஸர ஆண்டுச்சுழற்சி நிறைவுற்றபோது அவனே அனைத்திலும் வியாபிக்கும் ஈசானப் பெருமான் ஆவான்; இதில் வியப்பில்லை।

Verse 13

संवत्सरोऽयं परिवत्सरश्च उद्वत्सरो वत्सर एष देवः । दृष्टोऽप्यदृष्टः प्रहुतः प्रकाशी स्थूलश्च सूक्ष्मः परमाणुरेषः

இவரே சம்வத்ஸரன், பரிவத்ஸரன், உத்வத்ஸரன், வத்ஸரன் எனும் ஆண்டுரூபத் தேவன். காணப்படுபவனாக இருந்தும் காணாதவன்; ஆஹுதிகளால் அழைக்கப்பட்டும் தானே ஒளிர்வான். பெரிதும் நுண்மையும் உடையவன்—அவனே பரமாணு ரூபன்.

Verse 14

नातः परं किंचिदिहास्ति लोके परापरोऽयं प्रभुरात्मवादी । तुष्येत मे कालसमानरूप इत्येवमुक्त्वा भगवान्सुरेशः

இந்த உலகில் அவரை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. இவர் பரமமும், உள்ளுறையும் இறைவனும்; ஆத்மத் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துபவர். ‘கால-சுவரூபனான இறைவன் என்மேல் அருள்புரிவானாக’ என்று கூறி தேவர்களின் தலைவர் இந்திரன்…

Verse 15

सनत्कुमारप्रमुखैः समेतः संतोषयामास ततो यतात्मा

அப்போது சனத்குமாரர் முதலிய முனிவர்களுடன் கூடி, தன்னடக்கமுடையவர் அவர்களுக்கு ஆறுதலும் திருப்தியும் அளித்தார்.

Verse 16

। अध्याय

‘அத்தியாயம்’—இது வெறும் பிரிவு/அத்தியாயக் குறி; செய்யுள் அல்ல.

Verse 17

ओङ्कार हुङ्कारपरिष्कृताय स्वधावषट्कार नमोनमस्ते । गुणत्रयेशाय महेश्वराय ते त्रयीमयाय त्रिगुणात्मने नमः

ஓங்காரமும் ஹூங்காரமும் அலங்கரிக்கும், ஸ்வதா-வஷட் உச்சாரங்களால் போற்றப்படுபவனே—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். மஹேஸ்வரா, மும்முகுணங்களின் அதிபதியே! வேதத் திரயீ-மயனே, திரிகுணாத்மனே—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 18

त्वं शङ्करत्वं हि महेश्वरोऽसि प्रधानमग्र्यं त्वमसि प्रविष्टः । त्वं विष्णुरीशः प्रपितामहश्च त्वं सप्तजिह्वस्त्वमनन्तजिह्वः

நீயே சங்கரன்; நீயே மஹேஸ்வரன். முதன்மையான பிரதானத் தத்துவத்தில் நீயே புகுந்திருப்பவன். நீயே விஷ்ணு, ஈசன், மேலும் பிரபிதாமஹன் (பிரம்மா). நீயே ஏழுநாவுடைய அக்னி; நீயே முடிவிலா நாவுடையவன்.

Verse 19

स्रष्टासि सृष्टिश्च विभो त्वमेव विश्वस्य वेद्यं च परं निधानम् । आहुर्द्विजा वेदविदो वरेण्यं परात्परस्त्वं परतः परोऽसि

ஓ விபோ! நீயே படைப்பவன்; படைப்பின் செயலும் நீயே. உலகின் பரம அறியத்தக்க பொருளும், உயர்ந்த நிதியும் நீயே. வேதம் அறிந்த த்விஜர்கள் உன்னை வாரண்யன் எனப் புகழ்வர்—நீ பராத்பரன், பரத்திற்கும் பரமானவன்.

Verse 20

सूक्ष्मातिसूक्ष्मं प्रवदन्ति यच्च वाचो निवर्तन्ति मनो यतश्च

அதை அவர்கள் ‘நுண்ணதிலும் நுண்ணம்’ எனச் சொல்வர்—அதிலிருந்து வாக்கு திரும்பிவிடும்; மனமும் அங்கிருந்து விலகிவிடும்.

Verse 21

श्रीमहादेव उवाच । त्वया स्तुतोऽहं विविधैश्च मन्त्रैः पुष्णामि शान्तिं तव पद्मयोने । ईक्षस्व मां लोकमिमं ज्वलन्तं वक्त्रैरनेकैः प्रसभं हरन्तम्

ஸ்ரீமகாதேவன் கூறினார்—ஓ பத்மயோனியே! நீ பல மந்திரங்களால் என்னைத் துதித்தாய்; ஆகவே உனக்கு நான் சாந்தியை அருள்கிறேன். இப்போது என்னைக் காண்—நான் இவ்வுலகில் ஜ்வலித்து, என் பல முகங்களால் இதை வலியுடன் விழுங்குகிறேன்.

Verse 22

एवमुक्त्वा स देवेशो देव्या सह जगत्पतिः । पितामहं समाश्वास्य तत्रैवान्तरधीयत

இவ்வாறு கூறி, தேவேசனும் ஜகத்பதியும் தேவியுடன் சேர்ந்து பிதாமகன் (பிரம்மா) ஐ ஆறுதல் கூறி, அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 23

इदं महत्पुण्यतमं वरिष्ठं स्तोत्रं निशम्येह गतिं लभन्ते । पापैरनेकैः परिवेष्टिता ये प्रयान्ति रुद्रं विमलैर्विमानैः

இந்த மிகப் புண்ணியமிக்க, சிறந்த ஸ்தோத்திரத்தை கேட்டால் மனிதர் இங்கேயே நல்வழியை அடைவர். பல பாவங்களால் சூழப்பட்டவர்களும் கூட, தூய விமானங்களில் ஏறி ருத்ரனை அடைவர்.

Verse 24

भयं च तेषां न भवेत्कदाचित्पठन्ति ये तात इदं द्विजाग्र्याः । सङ्ग्रामचौराग्निवने तथाब्धौ तेषां शिवस्त्राति न संशयोऽत्र

அன்புத் தாதா! இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தோர் இப்பாடலைப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கு எந்நாளும் அச்சம் எழாது. போரிலும், திருடர்களிடையிலும், தீயிலும், காட்டிலும், கடலிலும்—சிவனே அவர்களை காக்கிறான்; இதில் ஐயமில்லை.