Adhyaya 158

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्परं तीर्थं सङ्गमेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापभयापहम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் நர்மதையின் தென் கரையில் உள்ள ‘சங்கமேஸ்வர’ எனும் உத்தம தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அச்சங்களையும் நீக்கும்.

Verse 2

धनदस्तत्र विश्रान्तो मुहूर्तं नृपसत्तम । पितृलोकात्समायातः कैलासं धरणीधरम्

அங்கே தனதன் (குபேரன்), அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஒரு கணம் ஓய்வு கொண்டான். பித்ருலோகத்திலிருந்து வந்து, பூமியைத் தாங்கும் கைலாச மலைக்குச் சென்றான்।

Verse 3

प्रत्ययार्थं नृपश्रेष्ठ ह्यद्यापि धरणीतले । कृष्णवर्णा हि पाषाणा दृश्यन्ते स्फटिकोज्ज्वलाः

சான்றாக, அரசர்களில் சிறந்தவனே, இன்றும் பூமியின் மேற்பரப்பில் கருநிறக் கற்கள் காணப்படுகின்றன; அவை ஸ்படிகம் போல் ஒளிவீசுகின்றன।

Verse 4

विन्ध्यनिर्झरनिष्क्रान्ता पुण्यतोया सरिद्वरा । प्रविष्टा नर्मदातोये सर्वपापप्रणाशने

விந்திய மலை அருவிகளிலிருந்து வெளிப்பட்டு, புனித நீரால் நிறைந்த அந்தச் சிறந்த நதி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் நர்மதையின் நீரில் கலக்கிறது।

Verse 5

सङ्गमे तत्र यः स्नात्वा पूजयेत्सङ्गमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

அங்கே அந்தச் சங்கமத்தில் நீராடி சங்கமேஸ்வரரை வழிபடுவோர், ஐயமின்றி அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவர்।

Verse 6

घण्टापताकावितनं यो ददेत्सङ्गमेश्वरे । हंसयुक्तविमानस्थो दिव्यस्त्रीशतसंवृतः

சங்கமேஸ்வரருக்கு மணிகள், கொடிகள், விதானங்கள் ஆகியவற்றை அர்ப்பணிப்பவன், அன்னங்கள் இழுக்கும் விமானத்தில் ஏறி, நூற்றுக் கணக்கான தெய்வப் பெண்களால் சூழப்பட்டிருப்பான்।

Verse 7

स रुद्रपदमाप्नोति रुद्रस्यानुचरो भवेत् । दधि भक्ते न देवस्य यः कुर्याल्लिङ्गपूरणम्

அவன் ருத்ரபதத்தை அடைந்து ருத்ரனின் அனுசரனாகிறான். பக்தியுடன் இறைவனின் லிங்கத்தை தயிரால் நிரப்பி அர்ச்சிப்பவன்—

Verse 8

सिक्थसंख्यं शिवे लोके स वसेत्कालमीप्सितम् । श्रीफलैः पूरयेल्लिङ्गं निःस्वो भूत्वा भवस्य तु

அவன் சிவலோகத்தில் விரும்பிய காலம் வரை வாசிப்பான்—மெழுகுத் துளிகளின் எண்ணிக்கையால் அளந்ததுபோல். மேலும் ஏழையாக இருந்தாலும் பவனின் லிங்கத்தை தேங்காய்களால் நிரப்பி அர்ச்சிப்பவன் அதே பலனை அடைவான்.

Verse 9

सोऽपि तत्फलमाप्नोति गतः स्वर्गे नरेश्वर । अक्षया सन्ततिस्तस्य जायते सप्तजन्मसु

அவனும் அதே பலனை அடைந்து, மனிதரின் அரசே, சுவர்க்கம் செல்கிறான். அவனுக்கு ஏழு பிறவிகள் வரை அழியாத சந்ததி உண்டாகும்.

Verse 10

स्नपनं देवदेवस्य दध्ना मधुघृतेन वा । यः करोति विधानेन तस्य पुण्यफलं शृणु

யார் விதிப்படி தேவர்களின் தேவனுக்கு தயிரால் அல்லது தேன்-நெய்யால் ஸ்நபனம் (அபிஷேகம்) செய்கிறாரோ, அவரின் புண்ணியப் பலனை கேளுங்கள்.

Verse 11

धृतक्षीरवहा नद्यो यत्र वृक्षा मधुस्रवाः । तत्र ते मानवा यान्ति सुप्रसन्ने महेश्वरे

எங்கு நதிகள் நெய் மற்றும் பால் ஓடுகின்றனவோ, எங்கு மரங்கள் தேனைச் சொரிகின்றனவோ—மகேஸ்வரன் மிகப் பிரசன்னமானபோது அந்த மனிதர்கள் அங்கே செல்கிறார்கள்.

Verse 12

पत्रं पुष्पं फलं तोयं यस्तु दद्यान्महेश्वरे । तत्सर्वं सप्तजन्मानि ह्यक्षयं फलमश्नुते

மகேஸ்வரனுக்கு பக்தியுடன் இலை, மலர், பழம் அல்லது நீரை அர்ப்பணிப்பவன், அதன் அழியாத புண்ணியப் பலனை ஏழு பிறவிகள் வரை அனுபவிப்பான்।

Verse 13

सर्वेषामेव पात्राणां महापात्रं महेश्वरः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजनीयो महेश्वरः

அனைத்து தகுதியான பெறுநர்களிலும் மகேஸ்வரனே மகாபாத்திரன்; ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் மகேஸ்வரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 14

ब्रह्मचर्यस्थितो नित्यं यस्तु पूजयते शिवम् । इह जीवन्स देवेशो मृतो गच्छेदनामयम्

எப்போதும் பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து சிவனைப் பூஜிப்பவன், இங்கே வாழும் போதே தேவேசனுக்கு பிரியனாகிறான்; இறந்தபின் துன்பமற்ற நிலையைக் அடைகிறான்।

Verse 15

शिवे तु पूजिते पार्थ यत्फलं प्राप्यते बुधैः । योगीन्द्रे चैव तत्पार्थ पूजिते लभते फलम्

ஓ பார்த்தா, சிவனைப் பூஜிப்பதால் ஞானிகள் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் ஓ பார்த்தா, யோகிகளின் ஈசனைப் பூஜிப்பதாலும் கிடைக்கும்।

Verse 16

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । येषां गृहेषु भुञ्जन्ति शिवभक्तिरता नराः

அவர்கள் பாக்கியசாலிகள், அவர்கள் மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறவி நன்றாக வாழப்பட்டது—யாருடைய இல்லங்களில் சிவபக்தியில் ஈடுபட்டோர் அன்னம் உண்ணுகிறார்களோ।

Verse 17

संनिरुध्येन्द्रियग्रामं यत्रयत्र वसेन्मुनिः । तत्र तत्र कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

எங்கே எங்கே முனிவர் புலன்களின் கூட்டத்தை அடக்கி வாசம் செய்கிறாரோ, அங்கே அங்கேயே குருக்ஷேத்திரம், நைமிஷாரண்யம், புஷ்கரத் தீர்த்தம் போன்ற புனிதம் உண்டாகிறது।

Verse 18

यत्फलं वेदविदुषि भोजिते शतसंख्यया । तत्फलं जायते पार्थ ह्येकेन शिवयोगिना

ஓ பார்த்தா! வேதம் அறிந்த நூறு பேருக்கு அன்னம் அளித்தால் கிடைக்கும் பலன், ஒரே சிவயோகியைப் போற்றி மரியாதை செய்தாலும் அதே பலனாக விளைகிறது।

Verse 19

यत्र भुञ्जति भस्माङ्गी मूर्खो वा यदि पण्डितः । तत्र भुञ्जति देवेशः सपत्नीको वृषध्वजः

பசுமை (திருநீறு) பூசிய பக்தன் எங்கே உண்ணுகிறானோ—அவன் மூடனாக இருந்தாலும் பண்டிதனாக இருந்தாலும்—அங்கேதே தேவர்களின் ஈசன், வृषத்வஜன் சிவன் தன் துணைவியுடன் அந்த நைவேத்யத்தை ஏற்கிறான்।

Verse 20

विप्राणां वेदविदुषां कोटिं संभोज्य यत्फलम् । भिक्षामात्रप्रदानेन तत्फलं शिवयोगिनाम्

வேதம் அறிந்த பிராமணர்களில் ஒரு கோடியை அன்னம் அளித்தால் கிடைக்கும் பலன், சிவயோகிகளுக்கு வெறும் பிச்சைமட்டும் அளித்தாலே அதே பலனாக கிடைக்கிறது।

Verse 21

सङ्गमेश्वरमासाद्य प्राणत्यागं करोति यः । न तस्य पुनरावृत्तिः शिवलोकात्कदाचन

சங்கமேஸ்வரனை அடைந்து உயிர்துறப்பவன், சிவலோகத்திலிருந்து எந்நாளும் மீண்டும் திரும்புதல் இல்லை।

Verse 158

। अध्याय

அத்தியாயம் (இது அத்தியாயக் குறி/பிரிவு குறிப்பு).