Adhyaya 157

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, அதற்குப் பின்பு உடனே சுக்லதீர்த்தத்தின் அருகில் வாசுதேவரின் தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா லோகங்களிலும் வணங்கப்படுகிறது.

Verse 2

तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा

அது நர்மதையில் பழமையானதும் புகழ்பெற்றதும் ஆன புண்ணியத் தலம்; அங்கே ‘ஹுங்’ என்ற ஒலி மட்டும் எழுந்ததாலே ரேவா ஒரு குரோசம் தூரம் சென்றாள்.

Verse 3

यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः

அரசேந்திரனே! ‘ஹும்’ எனும் ஒலியால் அந்த நதி சென்ற நாள்முதல், அங்குள்ள ஆண்டவன் ஞானிகளால் ‘ஹுங்காரன்’ என்று புகழப்பட்டான்।

Verse 4

हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि

ஹுங்கார-தீர்த்தத்தில் நீராடி அழிவிலா அச்யுதன் (விஷ்ணு) தரிசனம் செய்பவன், ஏழு பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 5

संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः

சம்சாரக் கடலில் மூழ்கி பாவச் செயல்களால் சுமைப்பட்ட மனிதர்களுக்கு, உலகநாதன் நாராயணனைத் தவிர வேறு உயர்ந்த மீட்பவன் இல்லை।

Verse 6

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

ஹரியைப் போற்றும் நாவே போற்றத்தக்கது; அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மனமே போற்றத்தக்கது. அவரை வழிபடும் இரு கைகளே உண்மையில் புகழத்தக்கவை।

Verse 7

सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः

மங்களத்தின் ஆலயமான பகவான் ஹரி இதயத்தில் உறைவோருக்கு, எப்போதும் எல்லா செயல்களிலும் எந்த அமங்களமும் நேராது।

Verse 8

यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः

மற்ற தெய்வங்களை வழிபட்டு மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலனை ஹரிக்கு சாஷ்டாங்கப் பணிந்தால் பெறுவான்।

Verse 9

रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते

புனிதத் தூளால் மூடப்பட்ட உடலுடையவனின் மேல் ஒட்டிய தூள்துகள்கள் எத்தனைவோ, அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 10

सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य

அந்த திருத்தலத்தில் துடைத்தல், புனித நீர் தெளித்தல், திருநீறு/புனிதப் பூச்சு செய்வதால் எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன. மேலும், ஓ நரசிறந்தவனே, பெண்ணும் பரம பக்தியுடன் ரேவையைத் தரிசித்து தூய புண்ணியம் பெறுகிறாள்।

Verse 11

येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्

எவன் பகவான் வாசுதேவனை வழிபடுகிறானோ, அவனுடைய பிறவி பிறவியாகச் சேர்ந்த பாவம் அழிகிறது. பாவம் நீங்கியவன் கருடத்வஜனின் லோகத்தை அடைந்து தேவர்கூட்டத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः

வஞ்சகத்துடன் கூட சக்கரபாணி ஆண்டவனுக்கு நமஸ்காரம் செய்தால், ஏழு பிறவிகளின் பாவச் சேர்க்கை விரைவில் நீங்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 13

पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति

பூஜையால் ருத்ரன் பிரியமடைகிறான்; ஜபமும் ஹோமமும் செய்தால் சூரியன் பிரியமடைகிறான். சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்திய ஆண்டவன் பணிவணக்கத்தால் திருப்தியடைகிறான்.

Verse 14

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

பவமாகிய கடலில் வீழ்ந்து, இருமைகளின் காற்றால் அடிபட்டு, மகன்-மகள்-மனைவி காப்பாற்றும் பாரத்தால் நொந்த—விஷயங்களெனும் அபாய நீரில் துடுப்பில்லாமல் மூழ்கும் மனிதர்க்கு ஒரே அடைக்கலம் விஷ்ணுவெனும் படகே ஆகும்.

Verse 15

हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्

அரசேந்தரா! ஹுங்கார தீர்த்தத்தில்—நல்லதாயினும் கெட்டதாயினும்—மனிதப் புலியே! செய்யப்படும் செயல் அதன் பலன் ஒருபோதும் அழியாது.

Verse 157

। अध्याय

இவ்வத்யாயம் நிறைவுற்றது.