Adhyaya 154

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं कलकलेश्वरम् । विख्यातं सर्वलोकेषु स्वयं देवेन निर्मितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதையின் தென் கரையில் ‘கலகலேஸ்வர’ எனும் தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது, தெய்வமே தாமே அமைத்தது.

Verse 2

अन्धकं समरे हत्वा देवदेवो महेश्वरः । सहितो देवगन्धर्वैः किन्नरैश्च महोरगैः

போரில் அந்தகனை வதைத்து, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரர் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள் மற்றும் மகோரகர்கள் (நாகர்கள்) உடன் கூடி வந்தார்.

Verse 3

शङ्खतूर्यनिनादैश्च मृदङ्गपणवादिभिः । वीणावेणुरवैश्चान्यैः स्तुतिभिः पुष्कलादिभिः

சங்கு-தூரியம் முழக்கம், மிருதங்கம்-பணவம் முதலிய வாத்திய ஒலி, வீணை-வேணு நாதம், மேலும் நிறைந்த புகழ்ச்சித் துதிகளுடன்।

Verse 4

गायन्ति सामानि यजूंषि चान्ये छन्दांसि चान्ये ऋचमुद्गिरन्ति । स्तोत्रैरनेकैरपरे गृणन्ति महेश्वरं तत्र महानुभावाः

அங்கே உயர்ந்தோர் சிலர் சாமகானம் பாடுகின்றனர்; சிலர் யஜுர் மந்திரங்களை ஓதுகின்றனர்; மற்றோர் சிலர் சந்தஸ்களை உரைத்து ருக் ஸூக்தங்களை உச்சரிக்கின்றனர்; இன்னும் சிலர் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் மகேஸ்வரரைப் புகழ்கின்றனர்.

Verse 5

प्रमथानां निनादेन कल्कलेन च बन्दिनाम् । यस्मात्प्रतिष्ठितं लिङ्गं तस्माज्जातं तदाख्यया

பிரமதர்களின் முழக்கமும், பண்டிதப் பாடகர்களின் கலகல ஒலியும் நடுவே லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதால், அதே காரணத்தால் அது ‘கல்கலேஸ்வரர்’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षेत्कलकलेश्वरम् । वाजपेयात्परं पुण्यं स लभेन्मानवो भुवि

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி கல்கலேஸ்வரரை தரிசிப்பவன், இவ்வுலகிலேயே வாஜபேய யாகத்தைக் காட்டிலும் மேலான புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 7

तेन पुण्येन पूतात्मा प्राणत्यागाद्दिवं व्रजेत् । आरूढः परमं यानं गीयमानोऽप्सरोगणैः

அப் புண்ணியத்தால் தூய்மையடைந்த ஆன்மா உயிர்விடும் வேளையில் ஸ்வர்க்கம் செல்கிறது; உன்னத தெய்வ விமானத்தில் ஏறி அப்ஸரா கணங்களின் பாடலால் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 8

उपभुज्य महाभोगान्कालेन महता ततः । मर्त्यलोके महात्मासौ जायते विमले कुले

நீண்ட காலம் மகா போகங்களை அனுபவித்த பின், அந்த மகாத்மா மீண்டும் மானிட உலகில் தூய்மையான, உயர்குலத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 9

ब्राह्मणः सुभगो लोके वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

அவன் உலகில் நற்பேறு பெற்ற பிராமணனாகி, வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவனாகிறான்; நோயும் துயரும் அற்றவனாய் நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்கிறான்।

Verse 154

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாயத் தலைப்பு/முடிவைக் குறிக்கும் துணுக்காகும்।