Adhyaya 153

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यद्रवितीर्थमनुत्तमम् । यस्य संदर्शनादेव मुच्यन्ते पातकैर्नराः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன் பின்பு உடனே ‘ரவிதீர்த்தம்’ எனப்படும் மற்றொரு ஒப்பற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அதன் தரிசனமட்டுமே மனிதரைப் பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்கும்.

Verse 2

रवितीर्थे तु यः स्नात्वा नरः पश्यति भास्करम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं स्वयं देवेन तच्छृणु

ரவிதீர்த்தத்தில் யார் நீராடி பாஸ்கரன் (சூரியதேவன்) தரிசனம் செய்கிறாரோ, அவருக்குரிய பலனைத் தெய்வமே கூறியதைக் கேள்.

Verse 3

नान्धो न मूको बधिरः कुले भवति कश्चन । कुरूपः कुनखी वापि तस्य जन्मानि षोडश

அவருடைய குலத்தில் பதினாறு பிறவிகள் வரை யாரும் குருடராகவும், ஊமையாகவும், செவிடராகவும் ஆகார்; மேலும் குரூபமோ நகக் குறைபாடோ ஏற்படாது.

Verse 4

दद्रुचित्रककुष्ठानि मण्डलानि विचर्चिका । नश्यन्ति देवभक्तस्य षण्मासान्नात्र संशयः

தத்ரு, சித்ரக (வெள்ளைத் தழும்புகள்), குஷ்டம், மண்டலம் (வட்டச் சிரங்கு), விசர்சிகா (எக்சிமா) ஆகியவை—தேவபக்தனுக்கு ஆறு மாதங்களில் அழியும்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 5

चरितं तस्य देवस्य पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तत्कथयितुं शक्यं संक्षेपेण नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே, புராணங்களில் நான் கேட்ட அந்தத் தேவனின் திருச்சரிதத்தைச் சுருக்கமாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यद्दानं रविमुद्दिश्य दीयते । विधिना पात्रविप्राय तस्यान्तो नास्ति कर्हिचित्

அந்த தீர்த்தத்தில் விதிப்படி தகுதியான பிராமணருக்கு ரவி (சூரியன்) நோக்கி அளிக்கப்படும் தானத்தின் புண்ணியத்திற்கு எக்காலமும் முடிவு இல்லை।

Verse 7

अयने विषुवे चैव चन्द्रसूर्यग्रहे तथा । रवितीर्थे प्रदत्तानां दानानां फलमुत्तमम्

அயனம், விஷுவம் மற்றும் சந்திர-சூரிய கிரகண காலங்களில் ரவிதீர்த்தத்தில் அளிக்கப்படும் தானங்களின் பலன் மிக உயர்ந்ததாகும்।

Verse 8

संक्रान्तौ यानि दानानि हव्यकव्यानि भारत । अपामिव समुद्रस्य तेषामन्तो न लभ्यते

ஓ பாரதா! சங்கிராந்தி காலத்தில் செய்யப்படும் தானங்களும் தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் அர்ப்பணிக்கும் ஹவ்ய-கவ்ய கர்மங்களும் கடல்நீரின் எல்லைபோல் அளவிட முடியாத புண்ணியத்தை அளிக்கும்।

Verse 9

येन येन यदा दत्तं येन येन यदा हुतम् । तस्य तस्य तदा काले सविता प्रतिदायकः

யார் எப்போது எதைத் தானமாக அளித்தாரோ, எப்போது எதை ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தாரோ—அந்தக் காலத்திலேயே சவிதா (சூரியன்) பிரதிதாதாவாக இருந்து அதற்கேற்ற பலனை அருள்கிறான்।

Verse 10

सप्त जन्मानि तान्येव ददात्यर्कः पुनः पुनः । शतमिन्दुक्षये दानं सहस्रं तु दिनक्षये

ஏழு பிறவிகள்வரை அர்க்கன் (சூரியன்) அதே பலன்களை மீண்டும் மீண்டும் அளிக்கிறான். சந்திரன் குறையும் வேளையில் அளித்த தானம் நூறுமடங்கு; நாள் முடிவில் அளித்த தானம் ஆயிரமடங்கு பலன் தரும்।

Verse 11

संक्रान्तौ शतसाहस्रं व्यतीपाते त्वनन्तकम्

சங்கிராந்தியில் புண்ணியப் பலன் இலட்சமடங்கு ஆகும்; ஆனால் வ்யதீபாதத்தில் அது அளவற்ற, அனந்தமாகும்.

Verse 12

युधिष्ठिर उवाच । रवितीर्थं कथं तात पुण्यात्पुण्यतरं स्मृतम् । विस्तरेण ममाख्याहि श्रवणौ मम लम्पटौ

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தாதா! ரவிதீர்த்தம் எவ்வாறு பிற புண்ணியத் தீர்த்தங்களைவிடவும் மிகப் புண்ணியமானதாக நினைக்கப்படுகிறது? விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; என் காதுகள் கேட்க ஆவலுடன் உள்ளன.

Verse 13

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणुष्वावहितो भूत्वा ह्यादित्येश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वव्याधिविनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—கவனத்துடன் கேள்; நர்மதையின் வடகரையில் உள்ள உத்தம ஆதித்யேஸ்வரனைப் பற்றி சொல்கிறேன்; அவர் எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவர்.

Verse 14

पुरा कृतयुगस्यादौ जाबालिर्ब्राह्मणोऽभवत् । वसिष्ठान्वयसम्भूतो वेदशास्त्रार्थपारगः

முன்னொரு காலத்தில், க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், ஜாபாலி என்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; அவர் வசிஷ்ட வம்சத்தில் பிறந்து, வேத-சாஸ்திர அர்த்தங்களில் தேர்ந்தவர்.

Verse 15

पतिव्रता साधुशीला तस्य भार्या मनस्विनी । ऋतुकाले तु सा गत्वा भर्तारमिदमब्रवीत्

அவனுடைய மனைவி கணவனுக்கு அர்ப்பணித்தவள், நல்லொழுக்கமுடையவள், உறுதியான மனத்தையுடையவள். உரிய காலம் வந்தபோது அவள் கணவனிடம் சென்று இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 16

वर्तते ऋतुकालो मे भर्तारं त्वामुपस्थिता । भज मां प्रीतिसंयुक्तः पुत्रकामां तु कामिनीम्

இப்போது என் ருதுகாலம் வந்துள்ளது; கணவரே, உம்மை அணுகி வந்தேன். அன்புடன் என்னை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; நான் புத்ரகாமம் கொண்ட மனைவி.

Verse 17

एवमुक्तो द्विजः प्राह प्रियेऽद्याहं व्रतान्वितः । गच्छेदानीं वरारोहे दास्य ऋत्वन्तरे पुनः

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது அந்த த்விஜன் சொன்னான்—பிரியே, இன்று நான் விரதத்தில் கட்டுப்பட்டவன். அழகிய இடுப்புடையவளே, இப்போது செல்; மற்றொரு ருதுவில் மீண்டும் ஒப்புக் கொள்கிறேன்.

Verse 18

पुनर्द्वितीये सम्प्राप्ते ऋतुकालेऽप्युपस्थिता । पुनः सा छन्दिता तेन व्रतस्थोऽद्येति भारत

இரண்டாம் ருதுகாலம் வந்தபோதும் அவள் மீண்டும் அவனை அணுகினாள். ஆனால் அவன் மீண்டும் தடுத்தான்—“ஓ பாரதா, இன்று நான் விரதத்தில் நிலைத்தவன்” என்று.

Verse 19

इत्थं वा बहुशस्तेन छन्दिता च पुनः पुनः । निराशा चाभवत्तत्र भर्तारं प्रति भामिनी

இவ்வாறு அவனால் மீண்டும் மீண்டும் அவள் திருப்பி அனுப்பப்பட்டாள். அங்கே அந்தக் காமினி கணவரைப் பற்றித் தளர்ந்து நம்பிக்கையிழந்தாள்.

Verse 20

दुःखेन महताविष्टा विधायानशनं मृता । तेन भ्रूणहतेनैव पापेन सहसा द्विजः

மிகுந்த துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவள் உண்ணாவிரதம் செய்து உயிர்நீத்தாள். அந்தக் கருக்கொலைப் பாவத்தினாலேயே அந்தத் த்விஜன் திடீரெனப் பிடிபட்டான்.

Verse 21

शीर्णघ्राणाङ्घ्रिरभवत्तपः सर्वं ननाश च । दृष्ट्वात्मानं स कुष्ठेन व्याप्तं ब्राह्मणसत्तमः

அவனுடைய மூக்கும் பாதங்களும் சிதைந்தன; அவனுடைய எல்லாத் தவமும் அழிந்தது. தன்னை குஷ்டநோய் முழுதும் ஆட்கொண்டதைப் பார்த்த அந்தச் சிறந்த பிராமணன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 22

विषादं परमं गत्वा नर्मदातटमाश्रितः । अपृच्छद्भास्करं तीर्थं द्विजेभ्यो द्विजसत्तमः

மிகுந்த மனவெதும்பலில் ஆழ்ந்து, அவன் நர்மதையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டான். அங்கே அந்தச் சிறந்த த்விஜன் பிராமணர்களிடம் பாஸ்கர-தீர்த்தம் பற்றி கேட்டான்.

Verse 23

आरोग्यं भास्करादिच्छेदिति संचिन्त्य चेतसि । कुतस्तद्भास्करं तीर्थं भो द्विजाः कथ्यतां मम

‘பாஸ்கரனின் அருளால் எனக்கு ஆரோக்கியம் கிடைக்கட்டும்’ என்று உள்ளத்தில் எண்ணி, அவன் கூறினான்—‘ஓ த்விஜர்களே, அந்த பாஸ்கர-தீர்த்தம் எங்கே உள்ளது? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 24

तपस्तप्याम्यहं गत्वा तस्मिंस्तीर्थे सुभावितः

மனத்தைத் தூய்மையின் வழியில் நிலைநிறுத்தி அவன் தீர்மானித்தான்—‘அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று தவம் செய்வேன்.’

Verse 25

द्विजा ऊचुः । रेवाया उत्तरे कूले आदित्येश्वरनामतः । विद्यते भास्करं तीर्थं सर्वव्याधिविनाशनम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—‘ரேவையின் வடகரையில் ஆதித்யேஸ்வரன் எனப்படும் தலம் உள்ளது. அங்கேயே பாஸ்கர-தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா நோய்களையும் அழிப்பது.’

Verse 26

तत्र याह्यविचारेण गन्तुं चेच्छक्यते त्वया । एवमुक्तो द्विजैर्विप्रो गन्तुं तत्र प्रचक्रमे

நீ செல்ல இயன்றால் தயக்கமின்றி அங்கே செல். இருபிறப்போர் இவ்வாறு கூற, அந்தப் பிராமணன் அத்தலத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 27

व्याधिना परिभूतस्तु घोरेण प्राणहारिणा । यदा गन्तुं न शक्नोति तदा तेन विचिन्तितम्

ஆனால் அவன் கொடிய, உயிரைப் பறிக்கும் நோயால் நசுங்கினான். செல்ல இயலாதபோது அவன் மனத்தில் சிந்தனை எழுந்தது.

Verse 28

सामर्थ्यं ब्राह्मणानां हि विद्यते भुवनत्रये । लिङ्गपातः कृतो विप्रैर्देवदेवस्य शूलिनः

பிராமணர்களின் ஆற்றல் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; அந்த விப்ரர்களே தேவர்களின் தேவனான திரிசூலதாரி சூலினின் லிங்கம் இறங்கி நிலைபெறச் செய்தனர்.

Verse 29

समुद्रः शोषितो विप्रैर्विन्ध्यश्चापि निवारितः । अहमप्यत्र संस्थस्तु ह्यानयिष्यामि भास्करम्

விப்ரர்கள் கடலையும் வற்றச் செய்தனர்; விந்தியத்தையும் தடுத்தனர். ஆகவே நானும் இங்கே உறுதியாக இருந்து பாஸ்கரனை வெளிப்படுத்துவேன்.

Verse 30

तपोबलेन महता ह्यादित्येश्वरसंज्ञितम् । इति निश्चित्य मनसा ह्युग्रे तपसि संस्थितः

‘மிகுந்த தவவலத்தால் இது ஆதித்யேஸ்வர எனப் புகழ்பெறும்’ என்று மனத்தில் தீர்மானித்து, அவன் கடும் ஒருமுகத் தவத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 31

वायुभक्षो निराहारो ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यगः । शिशिरे तोयमध्यस्थो वर्षास्वप्रावृताकृतिः

அவன் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, அன்னமின்றி நோன்பிருந்தான். கோடையில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவில் இருந்தான்; குளிர்காலத்தில் நீரில் மூழ்கி நின்றான்; மழைக்காலத்தில் போர்வையோ அடைக்கலமோ இன்றி இருந்தான்।

Verse 32

साग्रे वर्षशते पूर्णे रविस्तुष्टोऽब्रवीदिदम्

இவ்வாறு முழு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, மகிழ்ந்த ரவி (சூரியன்) இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 33

सूर्य उवाच । वरं वरय भद्रं ते किं ते मनसि वाञ्छितम् । अदेयमपि दास्यामि ब्रूहि मां त्वं चिरं कृथाः

சூரியன் கூறினான்—வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். உன் உள்ளம் விரும்புவது என்ன? பொதுவாக அளிக்க இயலாததையும் நான் அளிப்பேன். சொல்; நீ நீண்ட காலம் தவம் செய்துள்ளாய்।

Verse 34

किमसाध्यं हि ते विप्र इदानीं तपसि स्थितः

ஓ பிராமண முனிவரே, இப்போது தவத்தில் நிலைத்துள்ள உமக்கு எது தான் அடைய முடியாததாக இருக்கும்?

Verse 35

जाबालिरुवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । मम प्रतिज्ञा देवेश ह्यादित्येश्वरदर्शने

ஜாபாலி கூறினார்—ஓ தேவேசா, நீர் மகிழ்ந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஓ ஆண்டவா, என் பிரதிஞ்ஞை ஆதித்யேஸ்வர தரிசனத்தோடு இணைந்ததே।

Verse 36

कृता तां पारितुं देव न शक्तो व्याधिना वृतः । शुक्लतीर्थेऽत्र तिष्ठ त्वमादित्येश्वरमूर्तिधृक्

ஓ தேவா! நோயால் சூழப்பட்டதால் நான் செய்த அந்த விரதத்தை நிறைவேற்ற இயலவில்லை. ஆகவே நீங்கள் இங்கு இந்த சுக்ல தீர்த்தத்தில் ஆதித்யேஸ்வர மூர்த்தியைத் தாங்கி நிலைத்திருங்கள்.

Verse 37

एवमुक्ते तु देवेशो बहुरूपो दिवाकरः । उत्तरे नर्मदाकूले क्षणादेव व्यदृश्यत

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தேவர்களின் ஈசன் பலரூபம் கொண்ட திவாகரன், நொடிப்பொழுதில் நர்மதையின் வடகரையில் தோன்றினான்.

Verse 38

तदाप्रभृति भूपाल तद्धि तीर्थं प्रचक्षते । सर्वपापहरं प्रोक्तं सर्वदुःखविनाशनम्

ஓ அரசே! அந்நாளிலிருந்து அது உண்மையிலே தீர்த்தமாகப் புகழப்பட்டது. அது எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும், எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கும் என உரைக்கப்பட்டது.

Verse 39

यस्तु संवत्सरं पूर्णं नित्यमादित्यवासरे । स्नात्वा प्रदक्षिणाः सप्त दत्त्वा पश्यति भास्करम्

எவர் ஒருவர் முழு ஒரு ஆண்டும் தினந்தோறும் ஆதித்யவாரத்தில் (ஞாயிற்றுக்கிழமை) அங்கே நீராடி, ஏழு பிரதட்சிணைகள் செய்து, தானம் அளித்து, பாஸ்கரனைத் தரிசிப்பாரோ—

Verse 40

यत्फलं लभते तेन तच्छृणुष्व मयोदितम् । प्रसुप्तं मण्डलानीह दद्रुकुष्ठविचर्चिकाः

அதனால் அவன் பெறும் பலனை என்னிடமிருந்து கேள். இங்கு தாதுரு போன்ற வளையக் கறைகள், குஷ்டம், விசர்ச்சிகை (சிரங்கு) போன்ற தோல் நோய்கள் உறங்கியதுபோல் அடங்குகின்றன.

Verse 41

नश्यन्ति सत्वरं राजंस्तूलराशिरिवानले । धनपुत्रकलत्राणां पूरयेद्वत्सरत्रयात्

அரசே, அவர்கள் தீயில் பருத்திக் குவியல்போல் விரைவில் அழிகின்றனர்; மேலும் மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் செல்வம், புதல்வர், மனைவி-சம்பந்தமான செழிப்பு நிறைவேறும்।

Verse 42

यस्तु श्राद्धप्रदस्तत्र पित्ःनुद्दिश्य संक्रमे । तृप्यन्ति पितरस्तस्य पितृदेवो हि भास्करः

அங்கே சூரியன் சங்கிராந்திக் காலத்தில் பித்ருக்களை நோக்கி சிராத்தம் அளிப்பவன் பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; ஏனெனில் பாஸ்கரனே பித்ருதேவன்.

Verse 43

इति ते कथितं सर्वमादित्येश्वरमुत्तमम् । सर्वपापहरं दिव्यं सर्वरोगविनाशनम्

இவ்வாறு உனக்கு உத்தம ஆதித்யேஸ்வரன் பற்றிய அனைத்தும் கூறப்பட்டது; அவர் தெய்வீகன், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி, எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவன்.

Verse 153

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாய முடிவு குறிப்பு).