Adhyaya 152
இந்தச் சுருக்கமான தத்துவக் குறிப்பில் மார்க்கண்டேயர் யாத்திரிகனை உயர்ந்த புனிதத் தலமான பார்கலேஸ்வரத்திற்கு செல்லுமாறு வழிநடத்துகிறார். சங்கரரை “உலகின் உயிர்மூச்சு” எனக் கூறி, அவரை நினைத்த மாத்திரத்திலேயே பாவம் அழியும் (ஸ்ம்ருதமாத்ர-அகநாசன) என்று உரைக்கிறார். பின்னர் அந்தத் தீர்த்தத்தின் இரண்டு பலன்கள் கூறப்படுகின்றன—(1) அங்கு நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபடுவோர் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவர்; (2) அதே தீர்த்தத்தில் பிராணத்யாகம் செய்பவர் “அனிவர்த்திகா கதி” பெற்று, ஐயமின்றி ருத்ரலோகத்தை அடைவர். சிவபக்தி, தலம், நினைவு ஆகியவை முக்திக்கான வல்ல சாதனங்கள் எனப் புராணம் வலியுறுத்துகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल भार्गलेश्वरमुत्तमम् । शङ्करं जगतः प्राणं स्मृतमात्राघनाशनम्
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பூமியைப் பாதுகாப்பவனே! பின்னர் சிறந்த பார்கலேஸ்வரரிடம் செல்ல வேண்டும்—உலகின் உயிர்மூச்சான சங்கரர்; அவரை நினைத்த மாத்திரத்தில் பாவம் அழியும்.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः
அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபடுகிறவன், அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அடைகிறான்.
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करिष्यति । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
அந்த தீர்த்தத்தில் யாரேனும் உயிரைத் துறந்தால், அவனுடைய பயணம் மீளாததாகிறது; ருத்ரலோகத்திலிருந்து திரும்புதல் இல்லை—ஐயமின்றி.
Verse 152
। अध्याय
“அத்தியாயம்”—இது கைஎழுத்துப் பிரதியில் அத்தியாயத் தலைப்பு/முடிவைக் குறிக்கும் சொல்.