Adhyaya 151

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । उत्तरे नर्मदाकूले तीर्थं परमशोभनम् । जयवाराहमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதையின் வடகரையில் மிக அழகிய தீர்த்தம் ஒன்று உள்ளது. அது ‘ஜயவாராஹ’ மகாத்மியம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 2

उद्धृता जगती येन सर्वदेवनमस्कृता । लोकानुग्रहबुद्ध्या च संस्थितो नर्मदातटे

பூமியை உயர்த்தி மீட்டவர்—எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்—உலகங்களின் நலனுக்கான கருணை எண்ணத்தால் நர்மதைக் கரையில் தங்கியுள்ளார்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षते मधुसूदनम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो दशजन्मानुकीर्तनात्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி மதுசூதனனை தரிசிப்பவன், பத்து பிறவிகளில் சேர்ந்து நினைவுகூரப்பட்ட எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 4

मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्किश्च ते दश

மத்ஸ்ய, கூர்ம, வராஹ; பின்னர் நரசிம்ஹ, வாமன; ராம, பரசுராம, கிருஷ்ண, புத்த, கல்கி—இவர்களே பத்து அவதாரங்கள்।

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । मत्स्येन किं कृतं तात कूर्मेण मुनिसत्तम । वराहेण च किं कर्म नरसिंहेन किं कृतम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தாதா, முனிவரிற் சிறந்தவரே! மத்ஸ்ய ரூபத்தில் என்ன செய்தார்? கூர்ம ரூபத்தில் என்ன? வராஹ ரூபத்தில் எந்தக் காரியம், நரசிம்ஹ ரூபத்தில் என்ன செய்தார்?

Verse 6

वामनेन च रामेण राघवेण च किं कृतम् । बुद्धरूपेण किं वापि कल्किना किं कृतं वद

வாமன ரூபத்தில் என்ன செய்தார்? ராகவனான ராம ரூபத்தில் என்ன செய்தார்? புத்த ரூபத்தில் என்ன, கல்கி ரூபத்தில் என்ன செய்தார்—அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்।

Verse 7

एवमुक्तस्तु विप्रेन्द्रो धर्मपुत्रेण धीमता । उवाच मधुरां वाणीं तदा धर्मसुतं प्रति

தர்மத்தின் ஞானமிகு புதல்வன் இவ்வாறு கேட்டபோது, பிராமணர்களில் சிறந்தவர் தர்மசுதனை நோக்கி இனிய சொற்களால் பதிலுரைத்தார்।

Verse 8

श्रीमार्कण्डेय उवाच । मीनो भूत्वा पुरा कल्पे प्रीत्यर्थं ब्रह्मणो विभुः । समर्पयत्समुद्धृत्य वन्दान्मग्नान्महार्णवे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—முன்னொரு கல்பத்தில் பரம விபு மீனுருவம் கொண்டு, பிரம்மாவின் பிரீதிக்காக மகாசமுத்திரத்தில் மூழ்கிய வேதங்களை உயர்த்தி மீண்டும் அர்ப்பணித்தார்।

Verse 9

अमृतोत्पादने राजन्कूर्मो भूत्वा जगद्गुरुः । मन्दरं धारयामास तथा देवीं वसुंधराम्

அரசே, அமிர்தம் உற்பத்தியாகும் வேளையில் ஜகத்குரு கூர்மரூபம் கொண்டு மந்தரமலையைத் தாங்கினார்; அதுபோல தேவியான வசுந்தரையையும் ஆதரித்தார்।

Verse 10

उज्जहार धरां मग्नां पातालतलवासिनीम् । वाराहं रूपमास्थाय देवदेवो जनार्दनः

பாதாளத் தளங்களில் தங்கியிருந்த மூழ்கிய பூமியை தேவதேவன் ஜனார்தனன் வராஹரூபம் கொண்டு உயர்த்தி வெளியே கொண்டுவந்தான்।

Verse 11

नरस्यार्द्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्द्धतनुं तथा । हिरण्यकशिपोर्वक्षो विददार नखाङ्कुशैः

அவர் அரை உடலை மனிதனாகவும் அரை உடலை சிங்கமாகவும் செய்து, அங்குசம் போன்ற நகங்களால் ஹிரண்யகசிபுவின் மார்பை கிழித்தார்।

Verse 12

जटी वामनरूपेण स्तूयमानो द्विजोत्तमैः । तद्दिव्यं रूपमास्थाय क्रमित्वा मेदिनीं क्रमैः

ஜடையணிந்த வாமனரூபத்தில், சிறந்த த்விஜர்களால் போற்றப்பட்டு, பின்னர் அவர் தெய்வீக விராட் ரூபம் கொண்டு மகாபாதங்களால் பூமியை அளந்து எங்கும் வியாபித்தார்।

Verse 13

कृतवांश्च बलिं पश्चात्पातालतलवासिनम् । स्थापयित्वा सुरान् सर्वान् गतो विष्णुः स्वकं पुरम्

பின்னர் அவர் பலியை பாதாளத் தலத்தின் வாசியாக ஆக்கினார்; எல்லாத் தேவர்களையும் உறுதியாக நிறுவி, விஷ்ணு தம் சொந்த தாமத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 14

जमदग्निसुतो रामो भूत्वा शस्त्रभृतां वरः । क्षत्रियान् पृथिवीपालानवधीद्धैहयादिकान्

ஜமதக்னியின் புதல்வன் ராமன் ஆயுதம் தாங்குவோரில் தலைசிறந்தவனாய், ஹைஹயர் முதலான பூமிபால க்ஷத்திரிய அரசர்களை வதைத்தான்.

Verse 15

कश्यपाय महीं दत्त्वा सपर्वतवनाकराम् । तपस्तपति देवेशो महेन्द्रेऽद्यापि भारत

மலை, காடு, சுரங்கங்களுடன் கூடிய பூமியை கஷ்யபருக்கு அளித்து, ஓ பாரதா! அந்த தேவேசன் இன்றும் மகேந்திர மலைமேல் தவம் செய்கிறான்.

Verse 16

ततो दाशरथी रामो रावणं देवकण्टकम् । सगणं समरे हत्वा राज्यं दत्त्वा विभीषणे

பின்பு தசரதன் மகன் ராமன், தேவர்களுக்கு முள்ளாகிய ராவணனை அவன் படையுடன் போரில் கொன்று, அரசாட்சியை விபீஷணனுக்கு அளித்தான்.

Verse 17

पालयित्वा नयाद्भूमिं मखैः संतर्प्य देवताः । स्वर्गं गतो महातेजा रामो राजीवलोचनः

நீதியுடன் பூமியை ஆட்சி செய்து, யாகங்களால் தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, மகாதேஜஸ்வியான தாமரைநயனன் ராமன் ஸ்வர்க்கம் சென்றான்.

Verse 18

वसुदेवगृहे भूयः संकर्षणसहायवान् । अवतीर्णो जगन्नाथो वासुदेवो युधिष्ठिर

யுதிஷ்டிரரே! மீண்டும் வசுதேவரின் இல்லத்தில் சங்கர்ஷணன் துணையுடன் ஜகந்நாதன் வாசுதேவன் அவதரித்தான்।

Verse 19

सोऽवधीत्तव सामर्थ्याद्वधार्थं दुष्टभूभृताम् । चाणूरकंसकेशीनां जरासंधस्य भारत

பாரதரே! உன் வல்லமையால் தீய அரசர்களை அழிக்கச் சாணூரன், கம்சன், கேசி, ஜராசந்தன் ஆகியோரை அவர் வதைத்தான்।

Verse 20

तेन त्वं सुसहायेन हत्वा शत्रून्नरेश्वर । भोक्ष्यसे पृथिवीं सर्वां भ्रातृभिः सह संभृताम्

மனிதரின் அரசனே! அவனுடைய உறுதியான துணையால் நீ பகைவரை வென்று, சகோதரர்களுடன் பாதுகாக்கப்பட்ட முழு பூமியையும் ஆள்வாய்.

Verse 21

तथा बुद्धत्वमपरं नवमं प्राप्स्यतेऽच्युतः । शान्तिमान्देवदेवेशो मधुहन्ता मधुप्रियः

அதேபோல் அச்யுதன் ஒன்பதாம் அவதாரமாக புத்தத்துவத்தை அடைவான்—அமைதியுடையவன், தேவர்களின் தேவன், மதுவை வதைத்தவன், மதுவிற்கு பிரியன்.

Verse 22

तेन बुद्धस्वरूपेण देवेन परमेष्ठिना । भविष्यति जगत्सर्वं मोहितं सचराचरम्

அந்த பரமேஷ்டி தேவன் புத்தரூபம் எடுத்தால், அசையும் அசையாத அனைத்தும் கொண்ட உலகம் முழுதும் மயங்கும்.

Verse 23

न श्रोष्यन्ति पितुः पुत्रास्तदाप्रभृति भारत । न गुरोर्बान्धवाः शिष्या भविष्यत्यधरोत्तरम्

அந்த நாள்முதல், ஓ பாரதா, மகன்கள் தந்தையின் சொல்லைக் கேளார்; சீடரும் உறவினரும் குருவின் ஆணையை மதியார்—தாழ்ந்ததே உயர்ந்ததின் மேல் ஏறும்।

Verse 24

जितो धर्मो ह्यधर्मेण चासत्येन ऋतं जितम् । जिताश्चौरैश्च राजानः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः

அதர்மம் தர்மத்தை வெல்லும்; அசத்தியம் ‘஋தம்’ (சத்திய ஒழுங்கை) தோற்கடிக்கும்; திருடர்கள் அரசர்களை அடக்குவர்; பெண்கள் ஆண்களை வெல்வர்।

Verse 25

सीदन्ति चाग्निहोत्राणि गुरौ पूजा प्रणश्यति । सीदन्ति मानवा धर्माः कलौ प्राप्ते युधिष्ठिर

அக்னிஹோத்ரங்கள் சோர்வடையும்; குரு-பூஜை அழியும்; கலியுகம் வந்தபோது, ஓ யுதிஷ்டிரா, மனித தர்மநெறிகள் தளரும்।

Verse 26

द्वादशे दशमे वर्षे नारी गर्भवती भवेत् । कन्यास्तत्र प्रसूयन्ते ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः

பன்னிரண்டாம்—அல்லது பத்தாம்—ஆண்டிலேயே பெண் குழந்தை கர்ப்பமாவாள்; அங்கே பெண் குழந்தைகளே பிரசவிப்பர்—என்று பிராமணன் ஹரிபிங்கலன் உரைக்கிறான்।

Verse 27

भविष्यति ततः कल्किर्दशमे जन्मनि प्रभुः

அதன்பின் ஆண்டவன் கல்கி பத்தாம் பிறவியில் (அவதாரமாக) தோன்றுவான்।

Verse 28

एतत्ते कथितं राजन्देवस्य परमेष्ठिनः । कारणं दश जन्मनां सर्वपापक्षयंकरम्

அரசே! பரமேஷ்டி தேவனுடைய பத்து பிறவிகளின் காரணத்தோடு கூடிய இந்த வரலாற்றை நான் கூறினேன்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.