Adhyaya 15

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो मातृसहस्रैश्च रौद्रैश्च परिवारिता । कालरात्रिर्जगत्सर्वं हरते दीप्तलोचना

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது ஆயிரம் ரௌத்ர மாத்ருகைகளால் சூழப்பட்ட, தீப்த கண்களையுடைய காலராத்திரி முழு உலகையும் அபகரிக்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 2

ततस्ता मातरो घोरा ब्रह्मविष्णुशिवात्मिकाः । वाय्विन्द्रानलकौबेरा यमतोयेशशक्तयः

அப்போது அந்தக் கொடிய மாத்ருக்கள் தோன்றினார்கள்—பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரின் சக்தி-स्वரூபங்களாக; மேலும் வாயு, இந்திரன், அக்னி, குபேரன், யமன், வருணன் (நீராதிபதி), ஈசன் ஆகியோரின் சக்திகளாகவும்.

Verse 3

स्कन्दक्रोडनृसिंहानां विचरन्त्यो भयानकाः । चक्रशूलगदाखड्गवज्रशक्त्यृष्टिपट्टिशैः

அவர்கள் ஸ்கந்தன், வராஹன், நரசிம்மன் போன்ற பயங்கரத் தோற்றத்துடன் உலாவி, சக்கரம், சூலம், கதை, வாள், வஜ்ரம், சக்தி, ஈட்டி, பட்டிசம் ஆகிய ஆயுதங்களைத் தாங்கினர்.

Verse 4

खट्वाङ्गैरुल्मुकैर्दीप्तैर्व्यचरन्मातरः क्षये । उमासंनोदिता सर्वाः प्रधावन्त्यो दिशो दश

கட்வாங்கமும் தீப்பற்றிய உல்முகங்களையும் ஏந்தி, அழிவு நேரத்தில் மாத்ருக்கள் உலாவினர்; உமையின் தூண்டுதலால் அவர்கள் அனைவரும் பத்து திசைகளிலும் பாய்ந்தனர்.

Verse 5

तासां चरणविक्षेपैर्हुङ्कारोद्गारनिस्वनैः । त्रैलोक्यमेतत्सकलं विप्रदग्धं समन्ततः

அவர்களின் பாதஅடிகளாலும் ‘ஹூங்கார’ முழக்கங்களின் கர்ஜனை ஒலியாலும், இம்முழுத் திரிலோகம் எங்கும் சுட்டெரித்ததுபோல் ஆனது।

Verse 6

हाहारवाक्रन्दितनिस्वनैश्च प्रभिन्नरथ्यागृहगोपुरैश्च । बभूव घोरा धरणी समन्तात्कपालकोशाकुलकर्बुराङ्गी

‘ஹாஹா’ என்ற அலறலும் புலம்பல் ஒலியும், தெருக்கள்-வீடுகள்-கோபுரங்கள் சிதறியதாலும், பூமி எங்கும் பயங்கரமாயிற்று—கபாலக் குவியல்களால் நிரம்பி, புள்ளிப்புள்ளி தோற்றமுற்றது।

Verse 7

यदेतच्छतसाहस्रं जम्बूद्वीपं निगद्यते । सर्वमेव तदुच्छन्नं समाधृष्य नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ‘நூறாயிரம்’ பரப்பளவு உடையது எனச் சொல்லப்படும் ஜம்பூத்வீபம், எல்லாத் திசைகளிலும் தாக்கப்பட்டபோது முழுவதும் அழிந்து வெறிச்சோடியது।

Verse 8

जम्बुं शाकं कुशं क्रौञ्चं गोमेदं शाल्मलिस्तथा । पुष्करद्वीपसहिता ये च पर्वतवासिनः

ஜம்பு, ஷாக, குஷ, க்ரௌஞ்ச, கோமேத, ஷால்மலி—புஷ்கரத் தீவுடன் சேர்ந்து—மலைவாசிகளும் கூட அந்தப் பேராபத்தில் அகப்பட்டனர்।

Verse 9

ते ग्रस्ता मृत्युना सर्वे भूतैर्मातृगणैस्तथा । महासुरकपालैश्च मांसमेदोवसोत्कटैः

அவர்கள் அனைவரும் மரணத்தால் விழுங்கப்பட்டனர்—பூதக் கூட்டங்களாலும் மாத்ருகணங்களாலும்—மாம்சம், கொழுப்பு, மஜ்ஜையால் அருவருப்பூட்டும் மகா அசுரக் கபாலங்களுடனும் சேர்ந்து।

Verse 10

रुधिरोद्गारशोणाङ्गी महामाया सुभीषणा । पिबन्ती रुधिरं तत्र महामांसवसाप्रिया

அங்கே ரத்தம் பீறிடச் செந்நிற உடலுடைய, மிகப் பயங்கரமான மகாமாயை ரத்தத்தைப் பருகி, பெருமாம்சமும் கொழுப்பும் மீது பேரின்பம் கொண்டாள்.

Verse 11

कपालहस्ता विकटा भक्षयन्ती सुरासुरान् । नृत्यन्ती च हसन्ती च विपरीता महारवा

கபாலத்தை கையில் ஏந்திய விகட வடிவினள் அவள் தேவரும் அசுரரும் என இருவரையும் விழுங்கினாள்; ஆடி, சிரித்து, தலைகீழ் நிலையில் பேரரவம் எழுப்பினாள்.

Verse 12

त्रैलोक्यसंत्रासकरी विद्युत्संस्फोटहासिनी । सप्तद्वीपसमुद्रान्तां भक्षयित्वा च मेदिनीम्

மூன்று உலகங்களையும் அச்சுறுத்தி, மின்னல் வெடிப்புபோல் சிரித்தவள், ஏழு தீவுகளும் கடல்களும் சூழ்ந்த பூமியையே விழுங்கினாலும் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 13

ततः स्वस्थानमगमद्यत्र देवो महेश्वरः । नर्मदातीरमाश्रित्यावसन्मातृगणैः सह

பின்னர் அவள் தன் நியமிக்கப்பட்ட இருப்பிடத்திற்குச் சென்றாள்; அங்கே தேவன் மகேஸ்வரன் உறைகிறான். நர்மதா கரையைச் சார்ந்து, மாத்ருகணங்களுடன் அங்கே வாசமாயிருந்தாள்.

Verse 14

अमराणां कटे तुङ्गे नृत्यन्ती हसितानना । अमरा देवताः प्रोक्ताः शरीरं कटमुच्यते

அமரர்களின் உயர்ந்த ‘கட’த்தின் மீது அவள் ஆடி, புன்னகை முகத்துடன் இருந்தாள்; ‘அமரர்’ என்பது தேவர்கள், ‘கட’ என்பது உடல் எனச் சொல்லப்படுகிறது—இவ்வாறு சொற்பிறப்பு விளக்கப்பட்டது.

Verse 15

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயக் குறி)

Verse 16

अमरंकट इत्येवं तेन प्रोक्तो मनीषिभिः । महापवित्रो लोकेषु शम्भुना स विनिर्मितः

அதனால் ஞானிகள் அதை ‘அமரங்கட’ என்று கூறினர். அது உலகங்களில் மிகப் புனிதமானது; அதைத் தாமே ஶம்பு நிறுவினார்.

Verse 17

नित्यं संनिहितस्तत्र शङ्करो ह्युमया सह । ततोऽहं नियतस्तत्र तस्य पादाग्रसंस्थितः

அங்கே ஶங்கரர் உமையுடன் எப்போதும் சன்னிதியாக இருக்கிறார். ஆகவே நானும் அங்கே நிலைத்திருந்து, அவருடைய திருவடிகளின் முன்புறத்தில் பணிவுடன் நிற்கிறேன்.

Verse 18

प्रह्वः प्रणतभावेन स्तौमि तं नीललोहितम् । ततस्तालकसम्पातैर्गणैर्मातृगणैः सह

நான் தலைவணங்கி, பணிவுணர்வுடன் அந்த நீலலோஹிதன் (சிவன்) புகழ் பாடுகிறேன். பின்னர் கணங்களும் மாத்ருகணங்களும் சேர்ந்து பெரும் ஆரவாரம் எழுகிறது.

Verse 19

संप्रनृत्यति संहृष्टो मृत्युना सह शङ्करः । खट्वाङ्गैरुल्मुकैश्चैव पट्टिशैः परिघैस्तथा

மகிழ்ந்து ஶங்கரர் மிருத்யுவுடன் சேர்ந்து நடனம் செய்கிறார். அங்கே கட்டுவாங்கம், எரியும் உல்முகம், பட்டிசம், பரிகம் (இரும்புக் கோல்) ஆகியனவும் உள்ளன.

Verse 20

मांसमेदोवसाहस्ता हृष्टा नृत्यन्ति संघशः । वामना जटिला मुण्डा लम्बग्रीवोष्ठमूर्द्धजाः

அவர்கள் கூட்டமாக மகிழ்ச்சியுடன் நடனம் செய்கின்றனர்; அவர்களின் கைகள் மாம்சம், மேதஸ், வசையால் பூசப்பட்டுள்ளன. அவர்கள் குறுநிலையர், ஜடையுடையர், மொட்டையர், நீண்ட கழுத்தினர், வெளிப்பட்ட உதடினர், தலையில் விசித்திர முடிச்சுகளுடையர்.

Verse 21

महाशिश्नोदरभुजा नृत्यन्ति च हसन्ति च । विकृतैराननैर्घोरैरर्भुजोल्बणमुखादिभिः

மிகப் பெரும் லிங்கம், வயிறு, புஜங்கள் உடையவர்கள் அவர்கள்; நடனமாடியும் சிரித்தும் இருக்கின்றனர். அவர்களின் முகங்கள் விகாரமும் பயங்கரமும்—சிலருக்கு மிகக் கொடூரமான வாய்கள், சிலருக்கு வேறு அச்சமூட்டும் அம்சங்கள்.

Verse 22

अमरं कण्टकं चक्रुः प्राप्ते कालविपर्यये । तेषां मध्ये महाघोरं जगत्सन्त्रासकारणम्

காலத்தின் ஒழுங்கு புரண்டபோது அமரர்களே முள்ளெனத் துன்பமளிப்பவர்களாயினர். அவர்களிடையே மிகக் கொடுமையானது—முழு உலகிற்கும் அச்சத்தின் காரணமான—ஒரு பயங்கர நிகழ்வு தோன்றியது.

Verse 23

मृत्युं पश्यामि नृत्यन्तं तडित्पिङ्गलमूर्द्धजम् । तस्य पार्श्वे स्थितां देवीं विमलाम्बरभूषिताम्

மரணமே நடனமாடுவதை நான் காண்கிறேன்; அதன் முடி மின்னலைப் போல மஞ்சள்-செம்பட்ட நிறம். அதன் அருகில் தூய ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தேவி நிற்கிறாள்.

Verse 24

कुण्डलोद्घुष्टगण्डां तां नागयज्ञोपवीतिनीम् । विचित्रैरुपहारैश्च पूजयन्तीं महेश्वरम्

அந்த தேவியின் கன்னங்கள் குண்டலங்களின் ஒலியால் முழங்கின; அவள் நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்திருந்தாள். அவள் விசித்திரமான காணிக்கைகளால் மகேஸ்வரனைப் பூஜித்தாள்.

Verse 25

अपश्यं नर्मदां तत्र मातरं विश्ववन्दिताम् । नानातरङ्गां सावर्तां सुवेलार्णवसंनिभाम्

அங்கே நான் உலகமெங்கும் வணங்கப்படும் அன்னை நர்மதையைத் தரிசித்தேன். எண்ணற்ற அலைகளும் சுழல்களும் நிறைந்தவளாய், உயர்ந்த கரைகளால் சூழ்ந்த கடலைப் போலத் தோன்றினாள்।

Verse 26

महासरःसरित्पातैरदृश्यां दृश्यरूपिणीम् । वन्द्यमानां सुरैः सिद्धैर्मुनिसङ्घैश्च भारत

ஓ பாரதா, பெருஞ்சரஸ்கள், நதிகள், அருவிகள் ஆகியவற்றால் மறைக்கப்பட்டதால் அவள் காணாதவள்போல் இருந்தாள்; ஆயினும் கண்முன் தோன்றும் வடிவில் விளங்கினாள். தேவர்கள், சித்தர்கள், முனிவர் கூட்டங்கள் அவளை வணங்கினார்கள்।

Verse 27

एतस्मिन्नन्तरे घोरां सप्तसप्तकसंज्ञिताम् । महावीच्यौघफेनाढ्यां कुर्वन्तीं सजलं जगत्

அந்நேரத்தில் ‘சப்த-சப்தக’ எனப்படும் ஒரு பயங்கர நிலை எழுந்தது. பேரலைப் பெருக்கின் நுரையால் நிரம்பி, அது உலகமெங்கும் நீர்மயமாக ஒரே திரளாக்கியது।

Verse 28

दृष्टवान्नर्मदां देवीं मृगकृष्णाम्बरां पुनः । सधूमाशनिनिर्ह्रादैर्वहन्तीं सप्तधा तदा

மீண்டும் நான் மான் தோலை ஒத்த கருநிற ஆடை அணிந்த தேவியான நர்மதையைத் தரிசித்தேன். அப்போது புகைமூட்டம் போன்ற இடியோசையும் மின்னலின் முழக்கமும் உடன், அவள் ஏழு பிரவாகங்களாகப் பெருகினாள்।

Verse 29

इति संहारमतुलं दृष्टवान्राजसत्तम । नष्टचन्द्रार्ककिरणमभूदेतच्चराचरम्

இவ்வாறு, அரசர்களில் சிறந்தவனே, நான் ஒப்பற்ற அழிவைக் கண்டேன். நிலா-சூரியன் கதிர்கள் மறைந்தன; அசையும் அசையாத அனைத்தும் இருளால் மூடப்பட்டது।

Verse 30

महोत्पातसमुद्भूतं नष्टनक्षत्रमण्डलम् । अलातचक्रवत्तूर्णमशेषं भ्रामयंस्ततः

மாபெரும் அபசகுனங்கள் எழுந்தன; நட்சத்திரமண்டலம் மறைந்தது. பின்னர் எஞ்சியது இன்றிச் அனைத்தும், அலாதசக்கரம் போல விரைவாகச் சுழன்றது.

Verse 31

विमानकोटिसंकीर्णः स किंनरमहोरगः । महावातः सनिर्घातो येनाकम्पच्चराचरम्

வானம் கோடி விமானங்களாலும், கின்னரர் மற்றும் மகோரகராலும் நிரம்பியது. இடியோசை உடன் எழுந்த மாபெரும் காற்று, அசையும்-அசையாத அனைத்தையும் நடுங்கச் செய்தது.

Verse 32

रुद्रवक्त्रात्समुद्भूतः संवर्तो नाम विश्रुतः । वायुः संशोषयामास विततन् सप्तसागरान्

ருத்ரனின் வாயிலிருந்து ‘சம்வர்த்த’ எனப் புகழ்பெற்ற காற்று எழுந்தது. அது எங்கும் பரவி ஏழு கடல்களையும் உலரச் செய்யத் தொடங்கியது.

Verse 33

उद्धूलिताङ्गः कपिलाक्षमूर्द्धजो जटाकलापैरवबद्धमूर्द्धजः । महारवो दीप्तविशालशूलधृक्स पातु युष्मांश्च दिने दिने हरः

தூளி படிந்த உடலுடன், செம்மஞ்சள் நிறக் கூந்தலை ஜடாமுடியாகக் கட்டி, பேரொலியுடன் கர்ஜித்து, ஒளிவீசும் பெரும் திரிசூலத்தைத் தாங்கும் ஹரன்—நாள்தோறும் உங்களைப் பாதுகாப்பானாக.

Verse 34

शूली धनुष्मान्कवची किरीटी श्मशानभस्मोक्षितसर्वगात्रः । कपालमालाकुलकण्ठनालो महाहिसूत्रैरवबद्धमौलिः

திரிசூலதாரி, வில்லதாரி, கவசதாரி, கிரீடதாரி—சுடுகாட்டு பஸ்மம் பூசப்பட்ட முழு உடல்; கபாலமாலையால் சூழ்ந்த கழுத்து, பெரும் பாம்பு-கயிறுகளால் கட்டப்பட்ட சிரோமுடி.

Verse 35

स गोनसौघैः परिवेष्टिताङ्गो विषाग्निचन्द्रामरसिन्धुमौलिः । पिनाकखण्टूवाङ्गकरालपाणिः स कृत्तिवासा डमरुप्रणादः

அவரது அங்கங்கள் பாம்புக் கூட்டங்களால் சுற்றப்பட்டிருந்தன; தலையில் விஷம், அக்கினி, சந்திரன், அமரநதி கங்கை விளங்கின. பயங்கர கரங்களில் பினாகமும் கட்டுவாங்கமும்; அவர் கிறுத்திவாசன், டமருவின் நாதம் முழங்கியது.

Verse 36

स सप्तलोकान्तरनिःसृतात्मा महभुजावेष्टितसर्वगात्रः । नेत्रेण सूर्योदयसन्निभेन प्रवालकाङ्कूरनिभोदरेण

ஏழு உலகங்களின் இடைவெளிகளைத் தாண்டி அவரது இருப்பு பொங்கிப் பாய்ந்ததுபோல் தோன்றியது; பெரும் புஜங்கள் அவரது எல்லா அங்கங்களையும் சூழ்ந்திருந்தன. உதய சூரியனை ஒத்த கண், பவள முளையை ஒத்த வயிறு கொண்டு அவர் வெளிப்பட்டார்.

Verse 37

सन्ध्याभ्ररक्तोत्पलपद्मरागसिन्दूरविद्युत्प्रकरारुणेन । ततेन लिङ्गेन च लोचनेन चिक्रीडमानः स युगान्तकाले

யுகாந்த காலத்தில் அவர் விளையாடினார்—சந்தியா மேகங்களின் சிவப்பு, செங்கமலம், பத்மராகம், சிந்தூரம், மின்னல் ஒளி ஆகியவற்றின் அருணிமை அவரது உருவை நிறைத்தது; வெளிப்பட்ட லிங்கமும் கணும் கொண்டு அவர் லீலை செய்தார்.

Verse 38

हिरण्मयेनैव समुत्सृजन् स दण्डेन यद्वद्भगवान् समेरुः । पादाग्रविक्षेपविशीर्णशैलः कुर्वञ्जगत्सोऽपि जगाम तत्र

பொன்னால் ஆன தண்டத்தை உயர்த்தி, தாமே பகவான் மேருவெனத் தோன்ற, அவர் முன்னே சென்றார். பாதத்தின் முனைத் தள்ளுதலால் மலைகள் சிதறின; உலகை நடுங்கச் செய்து அவர் அங்கேயும் சென்றடைந்தார்.

Verse 39

संहर्तुकामस्त्रिदिवं त्वशेषं प्रमुञ्चमानो विकृताट्टहासम् । जहार सर्वं त्रिदिवं महात्मा संक्षोभयन्वै जगदीश एकः

முழு திரிதிவத்தையும் சங்கரிக்க விரும்பி, கொடூர அட்டஹாசத்தை வெளிப்படுத்தி, அந்த மகாத்மா—ஒரே ஜகதீசன்—அனைத்து திரிதிவத்தையும் பற்றிக் குலுக்கியான்.

Verse 40

तं देवमीशानमजं वरेण्यं दृष्ट्वा जगत्संहरणं महेशम् । सा कालरात्रिः सह मातृभिश्च गणाश्च सर्वे शिवमर्चयन्ति

அந்த தேவனாகிய ஈசானன்—அஜன், வரேண்யன், உலகச் சங்காரகன் மகேசன்—என்று கண்டு, காலராத்திரி மாத்ருகணங்களுடன் சேர்ந்து எல்லா கணங்களும் பக்தியுடன் சிவனை வழிபட்டனர்।

Verse 41

नन्दी च भृङ्गी च गणादयश्च तं सर्वभूतं प्रणमन्ति देवम् । जागद्वरं सर्वजनस्य कारणं हरं स्मरारातिमहर्निशं ते

நந்தி, ப்ருங்கி மற்றும் பிற கணங்கள், எல்லாப் பூதங்களிலும் நிறைந்த அந்த தேவனை வணங்குகின்றனர்—உலகில் உன்னதன், எல்லா உயிர்களின் காரணன், ஸ்மரனின் பகைவன் ஹரன்; நீ அவனை இரவும் பகலும் நினைக்கிறாய்।