Adhyaya 149

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् । दर्शनाद्देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன் அடுத்ததாக ‘லிங்கேஸ்வர’ம் எனப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே தேவாதிதேவனின் தரிசனமாத்திரத்தால் பாவம் அழிகிறது.

Verse 2

कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर । वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः

யுதிஷ்டிரா! தானவர்களைப் பயங்கரமாக அழித்த பின், அவர் வராக ரூபம் ஏற்று நர்மதையில் நிலை கொண்டார்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति । स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி பின்னர் இறைவனை வணங்குகிறாரோ, அரசர்களில் சிறந்தவரே, அவர் முன்பு செய்த மகாபாபங்களிலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 4

द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः । गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत्पाण्डुनन्दन

பாண்டுவின் புதல்வனே, கிருஷ்ணபட்சமும் சுக்லபட்சமும் ஆகிய இரு த்வாதசியிலும் உபவாசம் இருந்து, நறுமணங்களும் மாலைகளும் கொண்டு ஜகன்னாதரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 5

ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः । पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु

மகாபாகனே, தானம், மரியாதை, போஜனம் ஆகியவற்றால் பிராமணர்களை பரம பக்தியுடன் போற்றி வழிபட வேண்டும்; அதன் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 6

सत्रयाजिफलं जन्तुर्लभते द्वादशाब्दकैः । ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम्

சத்ரயாகத்தின் பயன் உயிர்க்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின் கிடைக்கும்; ஆனால் அங்கே பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்தால் அதே பயன் உடனே பெறப்படும்.

Verse 7

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः । जपेद्द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः

பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, நீராடி, மனத்தை அந்த பக்தியில் ஒன்றாக்கி, தெய்வத்தின் முன் நின்று பன்னிரண்டு நாமங்களை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 8

मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन । केशवं पूजयेन्नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः

ஹே குருநந்தனே! மாதந்தோறும் த்வாதசியில் நிராஹாரமிருந்து, மார்கசீர்ஷ மாதத்தில் ஞானி தினமும் கேசவனைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 9

पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् । गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत्

பௌஷத்தில் நாராயண தேவனை, மாக மாதத்தில் மாதவனை, பால்குணத்தில் கோவிந்தனை, சைத்ரத்தில் விஷ்ணுவை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 10

वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् । वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत्

வைசாகத்தில் மதுஹந்தாவை, ஜ்யேஷ்டத்தில் திரிவிக்ரமப் பெருமானை, ஆஷாடத்தில் வாமனனை, ஸ்ராவணத்தில் ஸ்ரீதரனை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 11

हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने । दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन्नावसीदति

பாத்ரபதத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை, ஆஸ்வினில் பத்மநாபனை, கார்த்திகையில் தாமோதரனைப் பாடுபவன் துன்பத்தில் வீழ்வதில்லை.

Verse 12

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात्

வாக்கு, மனம், செயல் ஆகியவற்றால் முன்பு செய்த பாவங்கள்—மாதங்களோடு இணைந்த (பெருமானின்) நாமங்களை மீண்டும் மீண்டும் பாடுவதால்—சந்தேகமின்றி அழிகின்றன.

Verse 13

स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा । शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत्

ஒருவன் தானே தடையுற்று கலங்கியவனாய், கண்களை அடிக்கடி இமைத்து இங்கும் அங்கும் பார்த்துக்கொண்டு உண்பவனாக இருந்தாலும், அவன் விரைவாக—மந்திரவிதி இல்லையெனினும்—திருநாமத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 14

परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया । यन्मासाधिपतेर्विष्णोर्मासनामानुकीर्तनम्

மிகுந்த பேராபத்தில் வீழ்ந்த உயிர்க்கும் இதுவே பரிகாரம்—மாதங்களின் அதிபதி விஷ்ணுவின் மாதநாமங்களை மீண்டும் மீண்டும் கீர்த்தித்தல்।

Verse 15

ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः । नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः

மனிதர்க்கு அந்த இரவுகளும் அந்த நாட்களும், அந்த மாதங்களும் அந்த ஆண்டுகளும் மட்டுமே பயனுள்ளவை—அவற்றில் பகவான் ஹரியை நினைந்து தியானிக்கும் போது।

Verse 16

परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः । नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः

மிகுந்த பேராபத்திலும் இதயத் தாமரையிலிருந்து தேவன் ஜனார்தனன் வழுவிச் செல்ல விடாதவன், அவனே உண்மையான யோகி—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 17

ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः । अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते

அந்த மனிதர்கள் அதிர்ஷ்டமற்றவர்கள், மிகுந்த இரங்கத்தக்கவர்கள்—பூமிக்குப் பாரமாகவே பிறக்கின்றனர். அனந்த பகவானிடம் பக்தியற்றவர்கள் அறிவற்றவர்கள்; மிருகங்களுக்கு ஒப்பானவர்கள்।

Verse 18

ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति । विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते

பூமியில் அவர்களே கृतார்த்தர்கள்; தம் உடல் வீழ்ச்சியால்கூட உலகைத் தூய்மைப்படுத்துவர். அவர்கள் விவேகிகள், உலகின் அலங்காரங்கள்—பகவான் அனந்தனில் பக்தியுடன் இணைந்தோர்.

Verse 19

स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् । चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः

அவனே உண்மையான சுக்ருதி; அவனே மனிதப் பிறவி என்னும் மரத்தின் கனியை அடைந்தவன்—அவனின் மனம், சொல், உடல் அனைத்திலும் தேவன் ஜனார்தனனே நிறைந்திருப்பவன்.

Verse 20

एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः । वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः

இது மிகச் சிறந்த புண்ணிய தீர்த்தம்; இங்கு ஜனார்தனன் லிங்க ரூபமாகத் திகழ்கிறான். போரில் பகைவரை வஞ்சித்து (வென்று) சனாதனன் கோபமே உருவாக வெளிப்பட்டான்.

Verse 21

उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च । पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः

சந்திர கிரகணம், சூரிய கிரகணம் நேரங்களில், அஷ்டகா நாட்களிலும், இரு அயனங்களின் (உத்தராயணம்-தக்ஷிணாயணம்) மாற்றுக் காலத்திலும், ஒழுக்கமுடையவன் இங்கு எள்ளுடன் கலந்த நீரையாவது பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 22

घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये

தன் மூக்கால் மேருவின் பிளவுகளைத் திறந்தவன், துயரக் கடலில் மூழ்குவோர்க்கு மிதக்கும் துடுப்புப் படகானவன்; வெளிப்பட்டபோது ரசாதலத்தின் பெருங்கழியில் தன் கொம்பு பாதி மூழ்கியவன்; தன் வலிய ஊதலால் எழும் காற்றும் திசை யானைகளின் முழக்கமும் நடுவிலும், வேதங்களில் நிலைபெற்ற உறுதியான உடலுடையவன்—அந்த வராக ரூப ஹரி உங்களுக்கு அமைதியளிப்பானாக.

Verse 149

अध्याय

அத்தியாயம்—இது நூல்-பிரிவு குறியீடு.