Adhyaya 148

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थमङ्गारकं शिवम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா! பின்னர் நர்மதையின் வடகரையில் உள்ள ‘அங்காரக’ சிவத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்கிறது.

Verse 2

चतुर्थ्यङ्गारकदिने संकल्प्य कृतनिश्चयः । स्नायादस्तं गते सूर्ये सन्ध्योपासनतत्परः

சதுர்த்தி திதி அங்காரக வாரம் (செவ்வாய்) உடன் சேர்ந்தால், உறுதியான தீர்மானத்துடன் சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்; சூரியன் அஸ்தமித்த பின் நீராடி சந்த்யா உபாசனையில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 3

पूजयेल्लोहितं भक्त्या गन्धमाल्यविभूषणैः । संस्थाप्यस्थण्डिले देवं रक्तचन्दनचर्चितम्

பக்தியுடன் நறுமணங்கள், மாலைகள், ஆபரணங்கள் கொண்டு லோஹிதன் (குஜ/அங்காரக) ஐ வழிபட வேண்டும்; தூய ஸ்தண்டிலத்தில் தேவனை நிறுவி செங்கந்தனப் பூச்சு செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

अङ्गारकायेति नमः कर्णिकायां प्रपूजयेत् । कुजाय भूमिपुत्राय रक्ताङ्गाय सुवाससे

கர்ணிகையில் ‘அங்காரகாய நமः’ என்ற மந்திரத்தால் சிறப்பாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; குஜன், பூமிபுத்திரன், செங்காயன், சுவாசன் (நல்ல ஆடை அணிந்தவன்) என வணங்குக.

Verse 5

हरकोपोद्भवायेति स्वेदजायातिबाहवे । सर्वकामप्रदायेति पूर्वादिषु दलेषु च

கிழக்குத் திசையிலிருந்து தொடங்கி பிற இதழ்களில் முறையே ‘ஹரகோபோத்பவ’, ‘ஸ்வேதஜ’, ‘அதிபாஹு’, ‘ஸர்வகாமப்ரத’ எனும் நாமங்களால் வழிபட வேண்டும்।

Verse 6

एवं सम्पूज्य विधिवद्दद्यादर्घ्यं विधानतः । भूमिपुत्र महावीर्य स्वेदोद्भव पिनाकिनः

இவ்வாறு முறையாக வழிபட்டு, பின்னர் விதிப்படி அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்—‘பூமிபுத்ரா! மஹாவீர்யா! பினாகி (சிவன்) ஸ்வேதோத்பவா!’ என்று।

Verse 7

अङ्गारक महातेजा लोहिताङ्ग नमोऽस्तु ते । करकं वारिसंयुक्तं शालितंदुलपूरितम्

மஹாதேஜஸ்வி அங்காரகா! லோஹிதாங்கா! உமக்கு நமஸ்காரம். நீரால் நிரம்பிய கரகப் பாத்திரத்தை சாலி அரிசித் துகள்களால் நிரப்பி சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 8

सहिरण्यं सवस्त्रं च मोदकोपरि संस्थितम् । ब्राह्मणाय निवेद्यं तत्कुजो मे प्रीयतामिति

தங்கமும் வஸ்திரமும் உடன், அதை மோதகங்களின் மேல் வைத்து பிராமணருக்கு நிவேதனம் செய்து—‘குஜன் என்மேல் பிரசன்னனாகட்டும்’ என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 9

अर्घं दत्त्वा विधानेन रक्तचन्दनवारिणा । रक्तपुष्पसमाकीर्णं तिलतंदुलमिश्रितम्

விதிப்படி செங்கந்தன மணமுள்ள நீரால் அர்க்யம் அளித்து, அதை சிவப்பு மலர்களால் நிறைத்து, எள்ளும் அரிசித் துகள்களும் கலந்ததாக சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 10

कृत्वा ताम्रमये पात्रे मण्डले वर्तुले शुभे । कृत्वा शिरसि तत्पात्रं जानुभ्यां धरणीं गतः

சுபமான வட்ட மண்டலத்தில் செம்புப் பாத்திரத்தை அமைத்து, அந்தப் பாத்திரத்தைத் தலையில் வைத்து, முழங்காலில் தாழ்ந்து பூமியை வணங்க வேண்டும்।

Verse 11

मन्त्रपूतं महाभाग दद्यादर्घ्यं विचक्षणः । ततो भुञ्जीत मौनेन क्षारतिलाम्लवर्जितम्

ஓ மகாபாகா, அறிவுடையவன் மந்திரத்தால் தூய்மையாக்கப்பட்ட அர்க்கியத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் காரம், எள், புளிப்பு ஆகியவற்றைத் தவிர்த்து மௌனமாக உண்க.

Verse 12

स्निग्धं मृदुसमधुरमात्मनः श्रेय इच्छता । एवं चतुर्थे सम्प्राप्ते चतुर्थ्यङ्गारके नृप

ஓ அரசே, தன் உத்தம நலனை நாடுபவன் நெய்ப்பசை உடையதும், மென்மையானதும், இனிமை கலந்ததும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு சதுர்த்தி வந்தபோது—குறிப்பாக செவ்வாய்க்கிழமை (அங்காரக) சதுர்த்தி எனில்—இதுவே முறையாகும்।

Verse 13

सौवर्णं कारयेद्देवं यथाशक्ति सुरूपिणम् । स्थापयेत्ताम्रके पात्रे गुडपीठसमन्विते

தன் இயலுமளவு அழகிய வடிவில் பொன்னாலான தேவமூர்த்தியைச் செய்யவைத்து, வெல்லப் பீடத்துடன் கூடிய செம்புப் பாத்திரத்தில் அதை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 14

गन्धपुष्पादिभिर्देवं पूजयेद्गुडसंस्थितम् । ईशान्यां स्थापयेद्देवं गुडतोयसमन्वितम्

நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் வெல்லின் மீது அமர்ந்துள்ள தேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் ஈசான திசையில் வெல்லநீருடன் தேவனை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 15

कासारेण तथाग्नेय्यां स्थापयेत्करकं परम् । रक्ततन्दुलसंमिश्रं नैरृत्यां वायुगोचरे

அதேபோல் ஆக்நேய திசையில் காசாரத்தால் நிரம்பிய சிறந்த கரகம் (கலசம்) நிறுவுக. நைர்ருத திசையில், வாயு-கோசர இடத்தில், செந்நிறத் தண்டுலம் (அரிசி) கலந்த (பாத்திரம்) வைக்குக.

Verse 16

स्थापयेन्मोदकैः सार्धं चतुर्थं करकं बुधः । सूत्रेण वेष्टितग्रीवं गन्धमाल्यैरलंकृतम्

அறிவுடையவன் மோதாகங்களுடன் நான்காம் கரகம் (கலசம்) நிறுவுக. அதன் கழுத்து நூலால் சுற்றப்பட்டு, நறுமணம் மற்றும் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்படுக.

Verse 17

शङ्खतूर्यनिनादेन जयशब्दादिमङ्गलैः । रक्ताम्बरधरं विप्रं रक्तमाल्यानुलेपनम्

சங்கு-தூரிய நாதத்துடனும் ‘ஜய’ முதலான மங்கள ஒலிகளுடனும், செந்நிற ஆடை அணிந்த, செம்மாலை மற்றும் செந்நிற அனுலேபனம் பூண்ட பிராமணனைப் போற்றுக.

Verse 18

वेदिमध्यगतं वापि महदासनसंस्थितम् । सुरूपं सुभगं शान्तं सर्वभूतहिते रतम्

அந்தப் பிராமணனை வேதியின் நடுவிலோ அல்லது பெரிய ஆசனத்திலோ அமர்த்துக—அழகிய வடிவம் உடையவன், நல்வாழ்வு உடையவன், அமைதியானவன், எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 19

वेदविद्याव्रतस्नातं सर्वशास्त्रविशारदम् । पूजयित्वा यथान्यायं वाचयेत्पाण्डुनन्दन

பாண்டுநந்தனே! வேதவித்தையில் பயிற்சி பெற்ற, விரதமும் ஸ்நானமும் கொண்டு தூய்மையடைந்த, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்த ஒருவரை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் விதிப்படி அவரால் பாராயணம் செய்யச் செய்யுக.

Verse 20

रक्तां गां च ततो दद्याद्रक्तेनानडुहा सह । प्रीयतां भूमिजो देवः सर्वदैवतपूजितः

பின்னர் செந்நிறப் பசுவை செந்நிறக் காளையுடன் தானமாக அளித்து—“அனைத்து தேவராலும் வணங்கப்படும் பூமிஜத் தெய்வம் பிரசன்னமாகுக” என்று கூறுக.

Verse 21

विप्रं प्रदक्षिणीकृत्य पत्नीपुत्रसमन्वितः । पितृमातृसुहृत्सार्द्धं क्षमाप्य च विसर्जयेत्

மனைவி மகனுடன் பிராமணரை வலம் வந்து, தந்தை தாய் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து அவரிடம் மன்னிப்பு வேண்டி, பின்னர் மரியாதையுடன் விடை கொடுக்க வேண்டும்.

Verse 22

एवं कृतस्य तस्याथ तस्मिंस्तीर्थे विशेषतः । यत्पुण्यं फलमुद्दिष्टं तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

இவ்வாறு செய்யப்பட்ட அந்தச் செயற்குரிய—குறிப்பாக அந்தத் தீர்த்தத்தில்—சொல்லப்பட்ட புண்ணியப் பலனை முழுவதும் இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 23

सप्त जन्मानि राजेन्द्र सुरूपः सुभगो भवेत् । तीर्थस्यास्य प्रभावेन नात्र कार्या विचारणा

அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஏழு பிறவிகள் வரை மனிதன் அழகும் நற்பேறும் உடையவனாகிறான். இது இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை; இங்கு ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 24

अकामो वा सकामो वा तत्र तीर्थे मृतो नरः । अङ्गारकपुरं याति देवगन्धर्वपूजितः

ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும் ஆசையுடன் இருந்தாலும், அந்தத் தீர்த்தத்தில் இறந்த மனிதன் தேவர்கள் கந்தர்வர்கள் வணங்கும் அங்காரகபுரத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 25

उपभुज्य यथान्यायं दिव्यान्भोगाननुत्तमान् । इह मानुष्यलोके वै राजा भवति धार्मिकः

முறையோடு ஒப்பற்ற தெய்வீக போகங்களை அனுபவித்த பின், இம்மனிதலோகத்தில் அவன் நிச்சயமாக தர்மமிகு அரசனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 26

सुरूपः सुभगश्चैव सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वलोकनमस्कृतः

அவன் அழகிய உருவமும் நற்பேறும் உடையவனாய், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்ந்து, அனைவர் வணங்கப் பெறுவான்.

Verse 148

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.