Adhyaya 147

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா! பின்னர் நர்மதையின் தென் கரையில் உள்ள மிகச் சிறப்பான, ஒப்பற்ற சித்தேஸ்வர தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्

அத்தீர்த்தத்தில் நீராடி, வृषபத்வஜனான மகேஸ்வரனை வழிபடுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு அச்வமேதம் செய்தோர்க்குரிய நிலையைக் அடைவான்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्

அத்தீர்த்தத்தில் நீராடி, பித்ருக்களின் திருப்திக்காக முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்பவன் செய்தது அனைத்தும் (பித்ருக்களுக்குரியது) நிறைவேறியதாகக் கருதப்படும்.

Verse 4

तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் இறந்த உயிர்களுக்கு மீண்டும் கர்ப்பவாச நிலை எப்போதும் ஏற்படாது.

Verse 5

गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः

கர்ப்பவாசம் துன்பத்திற்கே; இன்பத்திற்கல்ல. ஆனால் அந்தத் தீர்த்த நீரில் நீராடுபவனுக்கு மறுபிறவி ஏற்படும் வாய்ப்பு இல்லை.

Verse 147

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥