Adhyaya 144
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் அரசருக்குச் சுருக்கமாகப் பயண வழிகாட்டல் போல உபதேசம் செய்கிறார். “உத்தம” த்வாதசீ-தீர்த்தத்திற்குச் செல்லுமாறு கூறி, சாதாரண கர்மங்களின் பலன்-நிலைமைக்கு எதிராக சக்ரதீர்த்தத்தின் அபூர்வ மகிமையை எடுத்துரைக்கிறார். பொதுவாக தானம், ஜபம், ஹோமம், பலி/அர்ப்பணம் ஆகியவற்றின் பலன் காலத்தால் குறையலாம் அல்லது தீரலாம்; ஆனால் சக்ரதீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் செயல்கள் அக்ஷயம்—அவற்றின் புண்ணியம் ஒருபோதும் குறையாது என்று கூறப்படுகிறது. இறுதியில் கடந்தகாலமும் வருங்காலமும் உட்பட இந்த தீர்த்தத்தின் பரம மாஹாத்மியம் தனித்துவமாகத் தெளிவாகவும் முழுமையாகவும் விளக்கப்பட்டது என முடிவுரை கூறி இந்தப் புகழ்ச்சி பகுதி நிறைவடைகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாராஜா, சிறந்த த்வாதசி தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பிற இடங்களில் தானம், ஜபம், ஹோமம், பலி-கிரியைகளின் பலன் குறைந்து விடும்.
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
ஆனால், ஓ அரசரின் தலைவனே, சக்ர தீர்த்தத்தில் செய்யப்படுவது குறையாது. கடந்ததோ வருங்காலமோ—இதுவே தீர்த்தத்தின் உன்னத மகிமை.
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
ஓ பாரதா, அதையெல்லாம் நான் உனக்கு தனித்தனியாக, முறையாக, முழுமையாக எடுத்துரைத்தேன்.
Verse 144
। अध्याय
இத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவு.