
இந்த अध्यாயத்தில் ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் ஒரு அரசரிடம் யோஜனேஸ்வர எனும் மிகப் புனித தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். அங்கே நர–நாராயண ரிஷிகள் தவம் செய்து தேவர்–தானவர் ஆதிப் போரில் தேவர்களுக்கு வெற்றியை அளித்தனர் என்று கூறப்படுகிறது. யுக வரிசையில் அதே தெய்வத் தத்துவத்தின் மகிமை சுருக்கமாக வெளிப்படுகிறது—திரேதாயுகத்தில் ராம–லக்ஷ்மண ரூபமாக, தீர்த்தஸ்நானத்திற்குப் பின் ராவணவதம் நிகழ்ந்து தர்மம் நிறுவப்படுகிறது. கலியுகத்தில் வாசுதேவ குலத்தில் பல–கேசவ (பலராம–கிருஷ்ண) ரூபமாகப் பிறந்து கம்சன், சாணூரன், முஷ்டிகன், சிசுபாலன், ஜராசந்தன் முதலிய பெரும் பகைவர்களை வதம் செய்கிறார்; மேலும் தர்மக்ஷேத்ர குருக்ஷேத்ரப் போரிலும் முக்கிய வீரர்களின் வீழ்ச்சியில் தெய்வச் செயல் தீர்மானமாக இருப்பதைச் சுட்டுகிறது. பின்னர் விதிகள் கூறப்படுகின்றன—தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம், பல–கேசவ வழிபாடு, உபவாசம், இரவு விழிப்பு (ப்ரஜாகர), பக்திப் பாடல்/கீர்த்தனம், பிராமணர்களை மரியாதையுடன் போற்றுதல். பலச்ருதியில் இங்கு செய்யும் தானமும் பூஜையும் அக்ஷய பலன் தரும் என்றும், மகாபாபங்கள் உட்பட பாபநாசம் உண்டாகும் என்றும், இந்த अध्यாயத்தை கேட்கவும் படிக்கவும் பாராயணம் செய்யவும் செய்பவர்கள் பாபமுக்தி பெற்று நன்மை/மோக்ஷம் அடைவார்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது.
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज योजनेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धौ पुरा कल्पे नरनारायणावृषी
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாராஜா, யோஜனேஸ்வரன் எனப்படும் உத்தம தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு முன்னொரு கல்பத்தில் நர-நாராயணர் எனும் இரு ரிஷிகள் சித்தியை அடைந்தனர்।
Verse 2
तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा सङ्ग्रामे देवदानवैः । जयं प्राप्तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ
அந்தத் தீர்த்தத்தில் தவம் செய்து, தேவர்கள்-தானவர்கள் உடன் நடந்த போரில், மகாத்மா நர-நாராயணர் இருவரும் வெற்றியை அடைந்தனர்।
Verse 3
पुनस्त्रेतायुगे प्राप्ते तौ देवौ रामलक्ष्मणौ । तत्र तीर्थे पुनः स्नात्वा रावणो दुर्जयो हतः
மீண்டும் திரேதாயுகம் வந்தபோது, அந்த இரு தெய்வீகர்கள் ராமன்-லக்ஷ்மணன் ஆனார்கள்; அத்தீர்த்தத்தில் மறுபடியும் நீராடிய பின், வெல்லற்கரிய ராவணன் வதைக்கப்பட்டான்।
Verse 4
पुनः पार्थ कलौ प्राप्ते तौ देवौ बलकेशवौ । वसुदेवकुले जातौ दुष्करं कर्म चक्रतुः
ஏ பார்தா! கலியுகம் வந்தபோது அந்த இரு தெய்வீகர்கள் பலனும் கேசவனுமாகத் தோன்றினர்; வாசுதேவ குலத்தில் பிறந்து மிகக் கடினமான செயல்களைச் செய்தனர்.
Verse 5
नरकं कालनेमिं च कंसं चाणूरमुष्टिकौ । शिशुपालं जरासंधं जघ्नतुर्बलकेशवौ
பலனும் கேசவனும் நரகாசுரன், காலநேமி, கம்சன், சாணூரன்-முஷ்டிகன், மேலும் சிசுபாலன், ஜராசந்தன் ஆகியோரைக் கொன்றனர்.
Verse 6
ततस्तत्र रिपून्संख्ये भीष्मद्रोणपुरःसरान् । कर्णदुर्योधनादींश्च निहनिष्यति स प्रभुः
பின்னர் அந்தப் போர்க்களத்தில் அந்தப் பிரபு, பீஷ்மர்-துரோணர் முன்னணியில் உள்ள பகைவர்களையும், கர்ணன், துரியோதனன் முதலியோரையும் அழிப்பான்.
Verse 7
धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे तत्र युध्यन्ति ते क्षणम् । भीमार्जुननिमित्तेन शिष्यौ कृत्वा परस्परम्
தர்மக்ஷேத்திரமான குருக்ஷேத்திரத்தில் அவர்கள் சிறிது நேரம் போரிடுகின்றனர்; பீமன்-அர்ஜுனன் காரணமாக, ஒருவரையொருவர் சீடராக ஆக்கிக்கொண்டதுபோல்.
Verse 8
तत्र तीर्थे पुनर्गत्वा तपः कृत्वा सुदुष्करम् । पूजयित्वा द्विजान्भक्त्या यास्येते द्वारकां पुनः
அந்தத் தீர்த்தத்திற்குப் மீண்டும் சென்று அவர்கள் மிகக் கடினமான தவம் செய்வர்; பக்தியுடன் இருபிறப்பாளர்களை வழிபட்டு மீண்டும் துவாரகைக்கு செல்வர்.
Verse 9
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ । तेन देवो जगद्धाता पूजितस्त्रिगुणात्मवान्
அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பலன்-கேசவரை வழிபடுவோர், அவரால் முக்குணமயமான உலகைத் தாங்கும் இறைவன் உண்மையாய் வழிபடப்படுகிறான்।
Verse 10
उपवासी नरो भूत्वा यस्तु कुर्यात्प्रजागरम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो गायंस्तस्य शुभां कथाम्
உபவாசம் இருந்து இரவு முழுதும் விழித்திருப்பவன், அந்த ஆண்டவனின் மங்களக் கதையைப் பாடிக்கொண்டே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 11
यावतस्तत्र तीर्थे तु वृक्षान् पश्यन्ति मानवाः । ब्रह्महत्यादिकं पापं तावदेषां प्रणश्यति
அந்த தீர்த்தத்தில் மனிதர்கள் அங்குள்ள மரங்களை எவ்வளவு நேரம் தரிசிக்கிறார்களோ, அவ்வளவு நேரமே பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்கள் அவர்களிடமிருந்து அழிகின்றன।
Verse 12
प्रातरुत्थाय ये केचित्पश्यन्ति बलकेशवौ । तेनैव सदृशाः सर्वे देवदेवेन चक्रिणा
காலை எழுந்து பலன்-கேசவரை தரிசிப்போர், அந்தச் செயல் ஒன்றினாலேயே சக்கரதாரி தேவர்களின் தேவனுக்கு ஒப்பாவர் ஆகின்றனர்।
Verse 13
ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषां जन्म सुजीवितम् । ये नमन्ति जगत्पूज्यं देवं नारायणं हरिम्
அவர்கள் வழிபடத்தக்கோர்; வணங்கத்தக்கோர்; அவர்களின் பிறவி நன்கு பயனுற்றது—உலகம் போற்றும் நாராயணன், ஹரியை வணங்குவோர் அவர்கள்.
Verse 14
तत्र तीर्थे तु यद्दानं स्नानं देवार्चनं नृप । क्रियते तत्फलं सर्वमक्षयायोपकल्पते
அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் தானம், நீராடல், தேவர்பூஜை ஆகிய அனைத்தின் பலனும் அழியாததாக ஆகிறது.
Verse 15
अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः । लोकास्त्रयस्तेन भवन्ति दत्ता यः काञ्चनं गां च भुवं च दद्यात्
பொன் அக்னியின் முதல் சந்ததி எனப்படுகிறது; பூமி வைஷ்ணவி; பசுக்கள் சூரியனின் புதல்விகள் எனக் கூறப்படுகின்றன. பொன், பசு, நிலம் தானம் செய்பவனுக்கு மும்முலகமும் தானமளித்ததுபோல் புண்ணியம் உண்டாகும்.
Verse 16
एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । अतीतं च भविष्यच्च वर्तमानं महाबलम्
இந்தத் தீர்த்தத்தின் உத்தமமான மஹிமை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; கடந்தகாலம், எதிர்காலம், நிகழ்காலம் ஆகிய அனைத்திலும் இதன் மாபெரும் வல்லமை உள்ளது.
Verse 17
श्रुत्वा वापि पठित्वेदं श्रावयिपत्वाथ धार्मिकान् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा
இதைச் செவியுற்றாலோ, வாசித்தாலோ, பின்னர் தர்மநெறியாளர்களுக்குக் கேட்கச் செய்தாலோ, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.
Verse 143
। अध्याय
அத்தியாயம் நிறைவு.