Adhyaya 141

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तापेश्वरमनुत्तमम् । यत्र सा हरिणी सिद्धा व्याधभीता नरेश्वर

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மஹீபாலா, ஒப்பற்ற தாபேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே அந்த மான் வேடன் பயத்தால், ஓ நரேஸ்வரா, சித்தியை அடைந்தது.

Verse 2

जले प्रक्षिप्य गात्राणि ह्यन्तरिक्षं गता तु सा । व्याधो विस्मितचित्तस्तु तां मृगीमवलोक्य च

அவள் தன் அங்கங்களை நீரில் எறிந்து, உண்மையிலேயே ஆகாயத்திற்கு உயர்ந்தாள். வேடன் வியப்பால் நிறைந்த மனத்துடன் அந்த மானை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 3

विमुच्य सशरं चापं प्रारेभे तप उत्तमम् । दिव्यं वर्षसहस्रं तु व्याधेनाचरितं तपः

அம்புகளுடன் கூடிய வில்லைக் கைவிட்டு அந்த வேடன் சிறந்த தவத்தைத் தொடங்கினான். ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அவன் அந்தத் தவத்தை அனுஷ்டித்தான்.

Verse 4

अतीते तु ततः काले परितुष्टो महेश्वरः । वरं ब्रूहि महाव्याध यत्ते मनसि रोचते

அக்காலம் கடந்தபின் மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்து கூறினார்— “ஓ மகா வேடனே! உன் மனத்திற்கு இனிய வரத்தைச் சொல்.”

Verse 5

व्याध उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तव पार्श्वे महादेव वासो मे प्रतिदीयताम्

வேடன் கூறினான்— “தேவேசா! நீர் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், மகாதேவா! உமது அருகில் வாசம் எனக்கு அருள வேண்டும்.”

Verse 6

ईश्वर उवाच । एवं भवतु ते व्याध यस्त्वया काङ्क्षितो वरः । दैवदेवो महादेव इत्युक्त्वान्तरधीयत । गते चादर्शनं देवे स्थापयित्वा महेश्वरम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்— “வேடனே! நீ விரும்பிய வரம் அப்படியே ஆகுக.” ‘மகாதேவன் தேவர்களுக்கும் தேவன்’ என்று சொல்லி அவர் மறைந்தார். தேவன் காணாமற் போனபின் வேடன் அங்கே மகேஸ்வரனை நிறுவினான்.

Verse 7

पूजयित्वा विधानेन गतो व्याधस्ततो दिवम् । तदाप्रभृति तत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

முறையின்படி வழிபாடு செய்து வேடன் பின்னர் சுவர்க்கம் சென்றான். அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 8

व्याधानुतापसंजातं तापेश्वरमिति श्रुतम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पूजयति शङ्करम्

வேடனின் மனவருத்தத்திலிருந்து தோன்றியதால் அது ‘தாபேஸ்வரர்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி முறையாக சங்கரனை வழிபடுகிறாரோ—

Verse 9

शिवलोकमवाप्नोति मामुवाच महेश्वरः । ये स्नाता नर्मदातोये तीर्थे तापेश्वरे नराः

அவன் சிவலோகத்தை அடைகிறான்—என்று மகேஸ்வரர் எனக்குச் சொன்னார். நர்மதையின் நீரில் தாபேஸ்வர தீர்த்தத்தில் நீராடியோர்—

Verse 10

तापत्रयविमुक्तास्ते नात्र कार्या विचारणा । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तृतीयायां विशेषतः

அவர்கள் மூவகைத் தாபங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; இதில் ஐயம் வேண்டாம். குறிப்பாக அஷ்டமி, சதுர்தசி, திருதியைத் திதிகளில்।

Verse 11

स्नानं समाचरेन्नित्यं सर्वपातकशान्तये

அனைத்துப் பாவங்களின் சாந்திக்காக தினமும் நீராட வேண்டும்।

Verse 141

। अध्याय

இத்துடன் அத்தியாயம் நிறைவு.