Adhyaya 135
மார்கண்டேயர் ‘சித்தேஸ்வர’ எனும் உயர்ந்த தீர்த்தத்தைப் புகழ்ந்து கூறுகிறார்—அது மூவுலகிலும் வழிபடப்படும், பரமசித்தி அளிக்கும் தீர்த்தம். இவ்வத்யாயத்தின் மைய உபதேசம் சுருக்கமாக: அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி உமா‑ருத்ரர் (உமா‑மகேஸ்வரர்) வழிபாட்டை விதிப்படி செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால் வாஜபேய யாகத்தின் பலனுக்கு இணையான புண்ணியம் கிடைக்கும் எனப் பலன்‑சமத்துவம் உரைக்கப்படுகிறது. பலச்ருதியில்—சஞ்சித புண்ணியத்தால் மரணத்திற்குப் பின் ஸ்வர்க்காரோஹணம், அப்ஸரஸ்களின் துணை மற்றும் மங்கள ஒலிகளால் வரவேற்பு; நீண்ட காலம் ஸ்வர்க்கபோகத்திற்குப் பின் செல்வ‑தான்யம் நிறைந்த, புகழ்மிக்க குலத்தில் மறுபிறவி, வேத‑வேதாங்கங்களில் தேர்ச்சி, சமூக மரியாதை, நோய்‑துக்கமின்மை, நூறு ஆண்டுகள் நிறை ஆயுள் ஆகியவை சிவபக்தியின் கர்ம‑பலத் தொடராக விளக்கப்படுகின்றன.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यत्सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । तीर्थं सर्वगुणोपेतं सर्वलोकेषु पूजितम्
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன் உடனே பின்பு மற்றொரு ஒப்பற்ற தலம் உள்ளது—சித்தேஸ்வரம்; அது எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த தீர்த்தம், எல்லா லோகங்களிலும் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுவது.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युमारुद्रं प्रपूजयेत् । वाजपेयस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्
அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பின்னர் உமா-ருத்ரரை முறையாகப் பூஜிப்பவன், வாஜபேய யாகத்தின் புண்ணியத்துக்கு இணையான மிகச் சிறந்த பலனை அடைவான்.
Verse 3
तेन पुण्येन महता मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । अप्सरोगणसंवीतो जयशब्दादिमङ्गलैः
அந்த மகாபுண்ணியத்தால் அவன் மரணத்திற்குப் பின் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்; அப்ஸரைக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு ‘ஜய’ முதலான மங்கள ஒலிகளால் வரவேற்கப்படுவான்.
Verse 4
सहस्रवत्सरांस्तत्र क्रीडयित्वा यथासुखम् । धनधान्यसमोपेते कुले महति जायते
அவன் அங்கே ஆயிரம் ஆண்டுகள் விருப்பம்போல் இன்புற்று விளையாடி, பின்னர் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த ஒரு மகத்தான குலத்தில் பிறப்பெடுப்பான்.
Verse 5
पूज्यमानो नरश्रेष्ठ वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्
பூஜிக்கப்படுபவன் நரசிறந்தவனாய் வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவனாகிறான். நோயும் துயரும் நீங்கி நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்வான்.
Verse 135
। अध्याय
அத்தியாயம் (முடிவு குறி).