Adhyaya 132

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र उत्तरे नर्मदातटे । सर्वपापहरं तीर्थं वाराहं नाम नामतः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசேந்திரா, நர்மதையின் வடகரைக்கு செல்வாயாக. அங்கே ‘வாராஹ’ எனப் பெயர்பெற்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்.

Verse 2

तत्र देवो जगद्धाता वाराहं रूपमास्थितः । स्थितो लोकहितार्थाय संसारार्णवतारकः

அங்கே ஜகத்தாதா தேவன் வாராஹ ரூபம் ஏற்று தங்கியுள்ளார். உயிர்களின் நலனுக்காக நிலைத்து, சம்சாரக் கடலைக் கடத்துபவராக இருக்கிறார்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्धरणीधरम् । गन्धमाल्यविशेषैश्च जयशब्दादिमङ्गलैः

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, தரணீதரன் (வாராஹன்) அவரை வழிபடுபவன், சிறந்த நறுமணங்களும் மாலைகளும் அர்ப்பணித்து, ‘ஜய’ முதலான மங்கள முழக்கங்களுடன்—

Verse 4

उपवासपरो भूत्वा द्वादश्यां नृपसत्तम । वृषलाः पापकर्माणस्तथैवान्धपिशाचिनः

அரசர்களில் சிறந்தவனே, த்வாதசியில் நோன்பில் நிலைத்து, வ்ருஷலர், பாவச் செயல்வோர், மேலும் ‘அந்தப் பிசாசர்’ போன்ற தாமஸிகச் சேர்க்கையைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 5

आलापाद्गात्रसंपर्कान्निःश्वासात्सहभोजनात् । पापं संक्रमते यस्मात्तस्मात्तान् परिवर्जयेत्

உரையாடல், உடல் தொடுதல், ஒரே மூச்சில் இருப்பது, சேர்ந்து உண்பது ஆகியவற்றால் பாவம் பரவுகிறது; ஆகவே அத்தகையவர்களை விலக்க வேண்டும்.

Verse 6

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या यथाशक्त्या यथाविधि । रात्रौ जागरणं कार्यं कथायां तत्र भारत

பிராமணர்களை பக்தியுடன், இயன்ற அளவிலும் விதிப்படியும் பூஜிக்க வேண்டும். பாரதா, இரவில் அங்கே கதையில் ஈடுபட்டு விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 7

प्रभाते विमले स्नात्वा तत्र तीर्थे जगद्गुरुम् । ये पश्यन्ति जितक्रोधास्ते मुक्ताः सर्वपातकैः

தூய விடியலில் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, கோபத்தை வென்றவர்கள் அங்கே ஜகத்குருவை தரிசித்தால், அவர்கள் எல்லாப் பாவங்களும் வீழ்ச்சிகளும் நீங்கப் பெறுவர்.

Verse 8

यथा तु दृष्ट्वा भुजगाः सुपर्णं नश्यन्ति मुक्त्वा विषमुग्रतेजः । नश्यन्ति पापानि तथैव शीघ्रं दृष्ट्वा मुखं शूकररूपिणस्तु

பாம்புகள் சுபர்ணனான கருடனைப் பார்த்தவுடன் கொடிய விஷமும் உக்கிர வலிமையும் விட்டு அழிவதுபோல், வராகரூபம் கொண்ட இறைவனின் முகத்தைப் பார்த்ததும் பாவங்கள் விரைவில் அழியும்.

Verse 9

नभोगतं नश्यति चान्धकारं दृष्ट्वा रविं देववरं तथैव । नश्यन्ति पापानि सुदुस्तराणि दृष्ट्वा मुखं पार्थ धराधरस्य

வானில் தேவர்களில் சிறந்த சூரியனைப் பார்த்தவுடன் இருள் மறைவதுபோல், பார்த்தா, தராதரன் (விஷ்ணு) முகத்தைத் தரிசித்தால் மிகக் கடக்க அரிய பாவங்களும் அழியும்.

Verse 10

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

ஜனார்தனனில் பக்தி உள்ளவர்க்கு பல மந்திரங்கள் எதற்கு? “நமோ நாராயணாய” என்ற மந்திரம் எல்லா இலக்குகளையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 11

एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय

கிருஷ்ணனுக்கு செய்த ஒரே ஒரு प्रणாமமும் பத்து அச்வமேத யாகங்களின் அவப்ருத ஸ்நானத்துக்கு ஒப்பானது. பத்து அச்வமேதம் செய்தவன் மீண்டும் பிறக்கிறான்; கிருஷ்ணனை வணங்கியவன் மறுபிறவியடையான்.

Verse 12

ध्यायमाना महात्मानो रूपं नारायणं हरेः । ये त्यजन्ति स्वकं देहं तत्र तीर्थे जितेन्द्रियाः

புலன்களை அடக்கிய மகாத்மாக்கள் அந்தத் தீர்த்தத்தில் ஹரியின் நாராயண ரூபத்தைத் தியானித்தபடியே தம் உடலைத் துறந்தால்,

Verse 13

ते गच्छन्त्यमलं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्षराक्षरविनिर्मुक्तं तद्विष्णोः परमं पदम्

அவர்கள் தேவர்களுக்கும் அரிதான மாசற்ற தாமத்தை அடைகிறார்கள்; க்ஷரமும் அக்ஷரமும் இரண்டையும் கடந்ததே விஷ்ணுவின் பரமபதம்.

Verse 132

अध्याय

“அத்தியாயம்”—நூலில் அத்தியாயத் தலைப்பைக் குறிக்கும் குறியீடு.