Adhyaya 129

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल ब्रह्मतीर्थमनुत्तमम् । अन्येषां चैव तीर्थानां परात्परतरं महत्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா! பின்னர் ஒப்பற்ற பிரம்மதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது பிற எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் பரமத்திற்கும் பரமமான, மிகப் பெருமைமிக்க தீர்த்தம்.

Verse 2

तत्र तीर्थे सुरश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकपितामहः । चतुर्णामपि वर्णानां नर्मदातटमाश्रितः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் தேவர்களில் சிறந்தவரும் உலகப் பிதாமகருமான பிரம்மா, நர்மதா கரையை அடைந்து தங்குகிறார்; அவர் நான்கு வர்ணங்களுக்கும் அடைக்கலமாக உள்ளார்.

Verse 3

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । तत्क्षालयति देवेशो दर्शनादेव पातकम्

வாக்கால், மனத்தால், செயலால் செய்த—முன்னே செய்ததாயினும்—அனைத்துப் பாவங்களையும் தேவேசன் தன் தரிசனமாத்திரத்தால் கழுவி விடுவான்; பாவக்கலங்கம் நீங்கும்.

Verse 4

श्रुतिस्मृत्युदितान्येव तत्र स्नात्वा द्विजर्षभाः । प्रायश्चित्तानि कुर्वन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ஓ த்விஜரிஷபர்களே! அங்கே நீராடி, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட பிராயச்சித்தங்களைச் செய்கின்றனர்; அவர்களுக்கு திரிவிஷ்டபம் (ஸ்வர்க்கம்) இல் வாசம் உண்டாகும்.

Verse 5

ये पुनः शास्त्रमुत्सृज्य कामलोभप्रपीडिताः । प्रायश्चित्तं वदिष्यन्ति ते वै निरयगामिनः

ஆனால் சாஸ்திர அதிகாரத்தை விட்டு, காமம்-லோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பிராயச்சித்தங்களைத் தாமே உருவாக்கி கூறுவோர்—அவர்கள் நிச்சயமாக நரக நிலைகளுக்குச் செல்பவர்கள்.

Verse 6

स्नात्वादौ पातकी ब्रह्मन्नत्वा तु कीर्तयेदघम् । तस्य तन्नश्यते क्षिप्रं तमः सूर्योदये यथा

ஓ பிராமணரே! பாவியாயினும் அங்கே முதலில் நீராடி, பின்னர் வணங்கி, தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு கூற வேண்டும்; அவன் பாவம் சூரியோதயத்தில் இருள் மறைவதுபோல் விரைவில் அழியும்।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளை வழிபடுபவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் உத்தம பலனை அடைவான்।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यद्दानं ब्रह्मोद्दिश्य प्रयच्छति । तदक्षयफलं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அந்த தீர்த்தத்தில் பிரம்மா/பிரம்மனை நினைத்து அளிக்கும் எந்த தானமும் முழுவதும் அழியாத பலனாகும் என்று சங்கரர் கூறினார்।

Verse 9

गायत्रीसारमात्रोऽपि तत्र यः क्रियते जपः । ऋग्यजुःसामसहितः स भवेन्नात्र संशयः

அங்கே காயத்ரியின் சாரமட்டும் ஜபித்தாலும், அந்த ஜபம் ரிக்-யஜுஸ்-சாம வலிமையுடன் கூடியதாகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजेद्देहं सुदुस्त्यजम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य ब्रह्मलोकान्न संशयः

அந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் துறக்க அரிதான இந்த உடலைத் துறப்பவன், மீளாத கதியை அடைகிறான்; அவன் பிரம்மலோகம் பெறுவான்—ஐயமில்லை।

Verse 11

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति ब्रह्मतीर्थे च देहिनाम् । तावद्वर्षसहस्राणि देवलोके महीयते

உடலுடையவரின் எலும்புகள் பிரம்மதீர்த்தத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரையில், அவ்வளவு ஆயிரமாண்டுகள் அவர் தேவலோகத்தில் போற்றப்பட்டு மகிமை பெறுவார்।

Verse 12

अवतीर्णस्ततो लोके ब्रह्मज्ञो जायते कुले । उत्तमः सर्ववर्णानां देवानामिव देवता

பின்னர் மீண்டும் உலகில் அவதரித்து, அவர் பிரம்மஞானி குலத்தில் பிறப்பார்; எல்லா வர்ணங்களிலும் சிறந்தவர், தேவர்களில் தேவதை போல்।

Verse 13

विद्यास्थानानि सर्वाणि वेत्ति वेदाङ्गपारगः । जायते पूजितो लोके राजभिः स न संशयः

அவர் எல்லா கல்வி நிலையங்களையும் அறிந்து, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ச்சி பெறுவார்; உலகில் போற்றப்படுவார், அரசர்களாலும் கூட—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 14

पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं ब्रह्मतीर्थप्रभावतः

மகன்களும் பேரன்களும் உடன், எல்லா நோய்களும் அற்றவராய், பிரம்மதீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் அவர் முழு நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்வார்।

Verse 15

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थं ज्ञानवतां वरम् । ये पश्यन्ति महात्मानो ह्यमृतत्वं प्रयान्ति ते

இந்த தீர்த்தம் புண்ணியமயம், பாபநாசி; ஞானிகளுக்குப் பரம சிறந்தது. இதை தரிசிக்கும் மகாத்மாக்கள் நிச்சயமாக அமரத்துவம் அடைவார்கள்।

Verse 129

। अध्याय

இவ்வாறு அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.