Adhyaya 128

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசேந்திரா, அதன் பின் சிறந்த ப்ருகுடேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே பேர்கோபம் கொண்ட மகாபாக்யர் ப்ருகு சித்தி பெற்றார்.

Verse 2

तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः

ஓ பாவமற்றவரே, அவர் முன்பு நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தவம் செய்தார்; மகன் வேண்டி, தந்தைகளில் சிறந்தவராய், மகன் வரம் கேட்டார்.

Verse 3

वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

ஓ மகாபாக்யரே, அந்தகனை வதைத்த தேவன் வரம் அளித்தான். அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபடுவோர்…

Verse 4

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह

அவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை எட்டு மடங்கு பெறுவான். மேலும் நெய் மற்றும் தேனுடன் ப்ருகுடேசனை வழிபடுவோர்…

Verse 5

पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्

மகப்பேறு விரும்புவோர் பக்தியுடன் ப்ருகுடீசருக்கு ஸ்நாபனம் செய்யட்டும்; அவர் விரும்பிய புதல்வனைப் பெறுவார். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பிராமணருக்கு பொன் தானம் அளிப்பவர்…

Verse 6

गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु

பசுதானமோ நிலதானமோ—அதன் புண்ணியப் பயனை இப்போது கேள்.

Verse 7

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! கடல்கள், குகைகள் உடன், மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் இந்த முழு பூமியையும் அவன் தானமாக அளித்தான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 8

तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः

அந்த தானத்தின் பலனால் அவன் ஸ்வர்கத்தில் விருப்பம்போல் இன்புற்று விளையாடி, பின்னர் மானிட உலகில் வந்து அரசர்களின் தலைவனாகவோ அல்லது மிகப் போற்றப்படும் பிராமணனாகவோ ஆகிறான்.

Verse 128

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.