Adhyaya 126

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! அதன் பின் ‘அயோனிஜ’ எனப் புகழ்பெற்ற பரம தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே வெறும் நீராடுதல் மட்டுமே செய்தாலும், மனிதன் இனி யோனியில் பிறப்பதன் துன்பச் சிக்கலைக் காணான்।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் மனிதன் ஈசுவரனாகிய தேவனை வழிபட்டு இவ்வாறு வேண்ட வேண்டும்— “ஹே அயோனிஜ மகாதேவா! நீ பரமேசுவரன்…”

Verse 3

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः

அதேபோல், ஹே தேவா! பிறவி-யோனியின் அபாயத்திலிருந்து என்னை விடுவிப்பாயாக. நறுமணம், மலர் முதலியனும் தூபமும் அர்ப்பணித்தால் அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 4

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया

அந்த தேவனுக்காக பக்தியுடன் லிங்க-பூரண விதியைச் செய்பவன், மெழுகுத் துகள்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையான (ஆண்டுகள்) தேவர்களின் தேவனுடைய உலகில் வாசம் செய்வான்.

Verse 5

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्

அயோனிஜ மகாதேவனை நறுமண நீரால், அல்லது தேன், பால், தயிரால் அபிஷேகம் செய்தால் அவன் பெரும் செல்வமும் மங்களமும் பெறுவான்.

Verse 6

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः

சுக்லப் பக்ஷத்தின் அஷ்டமி அல்லது கிருஷ்ணப் பக்ஷத்தின் சதுர்தசி நாளில் மகாதேவனை வழிபட்டு, பாடலும் வாத்தியமும் கொண்டு அவரை மகிழ்விக்க வேண்டும்.

Verse 7

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

மனமகிழும் சிவாராதனையைச் செய்பவர்கள் சிவலோகத்தில் வாசிப்பர்; படைப்பின் பிரளயம் வரையிலும் அவர்கள் சிவலோகத்திலேயே தங்குவர்।

Verse 8

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत

ஓ பாரதா! அந்த தேவனைப் பக்தியுடன் பிரதட்சிணம் செய்து, இந்த மந்திரத்தால் இடையறாது விண்ணப்பிப்பவன்—

Verse 9

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना

அந்த வழிபாட்டின் பலன் மனிதர்களிடையே பரம்பரையாகச் சொல்லப்பட்டதாய்—தேவர்களின் தேவனின் சன்னிதியிலிருந்து பெறப்பட்டதாய்—அதை ஒருமுகமாகக் கேள்।

Verse 10

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्

ஓ அயோனிஜ மகாதேவா! நீ பரமேஸ்வரன்; ஆகவே ஓ சர்வா, பிறப்பிலிருந்து தொடங்கும் கருப்பை-வாழ்வின் துயரத்திலிருந்து என்னை விடுவி।

Verse 11

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ

கழுத்தை உலரச் செய்யும் பல மந்திரங்கள் அவனுக்கு எதற்கு? இறைவனின் சன்னிதியில் ‘ஓம் நமః சிவாய’ என்று உரைத்துவிட்டால் போதுமே.

Verse 12

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

யார் ‘ஓம் நமः சிவாய’ மந்திரத்தின் நிலையான பயிற்சியை உறுதியாக நிறுவினாரோ, அவராலே எல்லா கல்வியும் கற்றதும், எல்லா ச்ரவணமும் செய்ததும், எல்லா அனுஷ்டானங்களும் நிறைவேற்றப்பட்டதும் ஆகும்.

Verse 13

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्

த்விஜனே! எல்லாத் தேவர்களிடத்திலும் கிடைக்காத பலன், ஷடக்ஷர (ஓம் நமः சிவாய) உச்சரிப்பினால் கிடைக்கிறது.

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி சைவ யோகியை வழிபடுகிறவன், பத்தாயிரத்திற்கும் மேலான பிராமணர்களை போற்றியதற்குச் சமமான உத்தம பலனை அடைவான்.

Verse 15

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्

அல்லது பக்தியுடன், தாந்தராகவும் இந்திரியஜயராகவும் உள்ள அந்தத் தபஸ்விகளுக்கு முறையாகத் தயாரித்த பிக்ஷையை அளித்தால், அதன் பலன் முன் கூறியதையும் விட அதிகம்.

Verse 16

यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्

யதியின் கையில் நீரை அளிக்க வேண்டும்; பிக்ஷை கொடுத்த பின் மீண்டும் நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அந்தப் பிக்ஷை மேருவிற்கு ஒப்பானது; அந்த நீர் கடலுக்கு ஒப்பானது என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 126

। अध्याय

॥ இத்தி அத்தியாயம் சமாப்தம் ॥