Adhyaya 125

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल रवितीर्थमनुत्तमम् । यत्र देवः सहस्रांशुस्तपस्तप्त्वा दिवं गतः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— ஓ மஹீபாலா! பின்னர் ஒப்பற்ற ரவி-தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு ஸஹஸ்ராம்ஶு தேவன் (சூரியன்) தவம் செய்து திவ்யலோகத்தை அடைந்தான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं देवो जगद्धाता सर्वदेवनमस्कृतः । तपस्तपति देवेशस्तापसो भास्करो रविः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—உலகத்தைத் தாங்கி படைக்கும் இறைவன், எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவன், தேவேசனான ரவி-பாஸ்கரன் தவசியைப் போலத் தவம் செய்வது எவ்வாறு?

Verse 3

आराध्यः सर्वभूतानां सर्वदेवैश्च पूजितः । प्रत्यक्षो दृश्यते लोके सृष्टिसंहारकारकः

அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆராத்யன்; எல்லாத் தேவராலும் பூஜிக்கப்படுபவன்; உலகில் நேரடியாகக் காணப்படுபவன், படைப்பு-அழிவு செய்பவன்.

Verse 4

आदित्यत्वं कथं प्राप्तः कथं भास्कर उच्यते । सर्वमेतत्समासेन कथयस्व ममानघ

அவர் ஆதித்யத்துவத்தை எவ்வாறு பெற்றார்? ஏன் ‘பாஸ்கரன்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்? ஓ பாவமற்றவரே, இதையெல்லாம் சுருக்கமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । महाप्रश्नो महाराज यस्त्वया परिपृच्छितः । तत्सर्वं सम्प्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य स्वयम्भुवम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகாராஜா, நீ கேட்ட கேள்வி மிகப் பெரிது. ஸ்வயம்பூ இறைவனை வணங்கி, அனைத்தையும் நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 6

आसीदिदं तमोभूतमप्रज्ञातमलक्षणम् । अप्रतर्क्यमविज्ञेयं प्रसुप्तमिव सर्वतः

ஆரம்பத்தில் இது (பிரபஞ்சம்) இருள்மயமாக இருந்தது—வெளிப்படாதது, அறியப்படாதது, இலக்கணமற்றது; தர்க்கத்திற்கப்பாற்பட்டது, அறிய இயலாதது, எங்கும் உறங்குவது போல.

Verse 7

ततस्तेजश्च दिव्यं च तप्तपिण्डमनुत्तमम् । आकाशात्तु यथैवोल्का सृष्टिहेतोरधोमुखी

அதன்பின் தெய்வீகமும் ஒப்பற்றதுமான எரியும் தேஜஸின் பிண்டம் தோன்றியது—ஆகாயத்திலிருந்து உல்கை சிருஷ்டி-ஹேதுவாய் கீழ்நோக்கி விழுவது போல।

Verse 8

तत्तेजसोऽन्तः पुरुषः संजातः सर्वभूषितः । स शिवोऽपाणिपादश्च येन सर्वमिदं ततम्

அந்த தேஜஸின் உள்ளே எல்லா அலங்காரங்களாலும் விளங்கும் ஒரு புருஷன் தோன்றினார். அவரே சிவன்—கையும்காலுமற்றவன்—அவரால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபித்துள்ளது।

Verse 9

तस्योत्पन्नस्य भूतस्य तेजो रूपस्य भारत । पश्चात्प्रजापतिर्भूयः कालः कालान्तरेण वै

பாரதா, அந்த தேஜோரூபமான இருப்பு வெளிப்பட்ட பின், பிரஜாபதி மீண்டும் உரிய காலாந்தரத்தில் காலத்தை (நேரத்தை) உருவாக்கினார்.

Verse 10

अग्निर्जातः स भूतानां मनुष्यासुररक्षसाम् । सर्वदेवाधिदेवश्च आदित्यस्तेन चोच्यते

அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும்—மனிதர், அசுரர், ராட்சசர் அனைவருக்கும்—அக்னியாக ஆனார்; மேலும் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிதேவன் என்பதால் ‘ஆதித்யன்’ (சூரியன்) என அழைக்கப்படுகிறார்।

Verse 11

आदौ तस्य नमस्कारोऽन्येषां च तदनन्तरम् । क्रियते दैवतैः सर्वैस्तेन सर्वैर्महर्षिभिः

முதலில் அவருக்கே நமஸ்காரம் செலுத்தப்படுகிறது; அதன் பின் பிறருக்கு. இந்த முறையை எல்லாத் தேவர்களும் எல்லா மகரிஷிகளும் கடைப்பிடிக்கின்றனர்।

Verse 12

तिस्रः सन्ध्यास्त्रयो देवाः सांनिध्याः सूर्यमण्डले । नमस्कृतेन सूर्येण सर्वे देवा नमस्कृताः

மூன்று சந்தியைகளும் மூன்று தேவர்களும் சூரியமண்டலத்தில் சன்னிதியாக உள்ளனர். சூரியனை வணங்கினால் எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கப்பட்டவர்களாகின்றனர்.

Verse 13

न दिवा न भवेद्रात्रिः षण्मासा दक्षिणायनम् । अयनं चोत्तरं चापि भास्करेण विना नृप

அரசே! பாஸ்கரன் இல்லையெனில் பகலும் இல்லை, இரவும் இல்லை; தக்ஷிணாயனத்தின் ஆறு மாதப் போக்கும் இல்லை; உத்தராயனமும் அவனின்றி நில்லாது.

Verse 14

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । न वर्तते विना सूर्यं तेन पूज्यतमो रविः

நீராடல், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், தேவார்ச்சனை—இவை சூரியன் இன்றிச் சரியாக நடைபெறாது; ஆகவே ரவி மிகப் பூஜ்யன்.

Verse 15

शब्दगाः श्रुतिमुख्याश्च ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । प्रत्यक्षो भगवान्देवो दृश्यते लोकपावनः

பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் ஆகியோர் வேதங்களில் சப்தமாகப் புகழப்பட்டு, ஸ்ருதியில் முதன்மையென கூறப்படுகின்றனர்; ஆனால் உலகைப் புனிதப்படுத்தும் பகவான் தேவன் கண்முன் நேரடியாகத் தோன்றுகின்றான்.

Verse 16

उत्पत्तिः प्रलयस्थानं निधानं बीजमव्ययम् । हेतुरेको जगन्नाथो नान्यो विद्येत भास्करात्

அவனே தோற்றத்தின் மூலமும், பிரளயத்தின் தங்குமிடமும், நிதியும், அழியாத விதையும்; ஒரே காரணம், ஜகந்நாதன்—பாஸ்கரனைத் தவிர வேறு எவரும் அறியப்படார்.

Verse 17

एवमात्मभवं कृत्वा जगत्स्थावरजङ्गमम् । लोकानां तु हितार्थाय स्थापयेद्धर्मपद्धतिम्

இவ்வாறு தன்னிலிருந்தே அசையும்-அசையாத உலகை உருவாக்கி, உலகங்களின் நலனுக்காக தர்மத்தின் வழிமுறையும் ஒழுங்கையும் நிறுவுகின்றான்।

Verse 18

नर्मदातटमाश्रित्य स्थापयित्वात्मनस्तनुम् । सहस्रांशुं निधिं धाम्नां जगामाकाशमव्ययम्

நர்மதா கரையைச் சார்ந்து அங்கே தன் உடல்-நிலையை நிறுவினார்; பின்னர் ஒளிகளின் நிதியான ஸஹஸ்ராஂஶு (சூரியன்) அழிவற்ற ஆகாயத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । सहस्रकिरणं देवं नाममन्त्रविधानतः

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, தெய்வ நாம-மந்திர விதிப்படி ஸஹஸ்ரகிரணனாகிய பரமேஸ்வரனை வழிபடுபவன், முறையாக நிறைவேற்றப்பட்ட முழு ஆராதனையைச் செய்கிறான்।

Verse 20

तेन तप्तं हुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । तेन सम्यग्विधानेन सम्प्राप्तं परमं पदम्

அந்த (சரியான வழிபாடு) மூலம் தவம் செய்ததுபோல் நிறைவு பெறுகிறது; அதன்மூலம் ஹோமம் செய்ததுபோல் நிறைவு பெறுகிறது; அதன்மூலம் எல்லா அனுஷ்டானங்களும் நிறைவேறுகின்றன; அந்தச் சரியான விதியால் பரமபதம் அடையப்படுகிறது।

Verse 21

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । स्नात्वा ये नर्मदातोये देवं पश्यन्ति भास्करम्

பாக்கியசாலிகள் அந்த மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறப்பு நன்கு வாழப்பட்டதாகும்—நர்மதா நீரில் நீராடி தேவன் பாஸ்கரனை தரிசிப்பவர்கள்।

Verse 22

तथा देवस्य राजेन्द्र ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम् । अनन्यभक्त्या सततं त्रिरक्षरसमन्विताः

ஓ ராஜேந்திரா! தெய்வத்தின் பிரதட்சிணையை எப்போதும் அனன்ய பக்தியுடன், மும்மொழி (மூன்றெழுத்து) மந்திரத்துடன் செய்து வருபவர்கள் புனித சாதனையில் நிலைபெறுவர்।

Verse 23

तेन पूतशरीरास्ते मन्त्रेण गतपातकाः । यत्पुण्यं च भवेत्तेषां तदिहैकमनाः शृणु

அந்த சாதனையால் அவர்களின் உடல் தூய்மையடையும்; அந்த மந்திரத்தால் அவர்களின் பாவங்கள் நீங்கும். இப்போது ஒருமனத்துடன் கேள்—இங்கே அவர்களுக்கு உண்டாகும் புண்ணியம் என்னவென்று।

Verse 24

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । प्रदक्षिणीकृता सर्वा पृथिवी नात्र संशयः

அந்த செயலில் கடல்கள், குகைகள், மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உட்பட முழு பூமியும் பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 25

मन्त्रमूलमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तेन मन्त्रविहीनं तु कार्यं लोके न सिध्यति

இயங்குவனவும் இயங்காதவனவும் உட்பட்ட இந்த மும்முலகங்களின் மூலமே மந்திரம். ஆகவே மந்திரமின்றி செய்யப்படும் செயல் உலகில் நிறைவேறாது।

Verse 26

यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । कार्यार्थं नैव सिध्येत तथा कर्म ह्यमन्त्रकम्

மரத்தால் செய்த யானை, தோலால் செய்த மான் எதுவும் செயல்பயனை அளிக்காதது போல, மந்திரமற்ற கர்மமும் உண்மையில் நிறைவேறாது।

Verse 27

भस्महुतं पार्थ यथा तोयविवर्जितम् । निष्फलं जायते दानं तथा मन्त्रविवर्जितम्

ஹே பார்த்தா! நீரின்றி சாம்பலால் செய்யப்படும் ஹோமம் எவ்வாறு பயனற்றதோ, அவ்வாறே மந்திரமின்றி செய்யப்படும் தானமும் பலனற்றதாகும்.

Verse 28

काष्ठपाषाणलोष्टेषु मृन्मयेषु विशेषतः । मन्त्रेण लोके पूजां तु कुर्वन्ति न ह्यमन्त्रतः

குறிப்பாக மரம், கல், மண் கட்டி, களிமண் ஆகிய வடிவங்களில் இவ்வுலக மக்கள் மந்திரத்தினாலேயே பூஜை செய்கின்றனர்; மந்திரமின்றி அல்ல.

Verse 29

द्वादशाब्दान्नमस्काराद्भक्त्या यल्लभते फलम् । मन्त्रयुक्तनमस्कारात्सकृत्तल्लभते फलम्

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் பக்தியுடன் செய்த நமஸ்காரத்தால் கிடைக்கும் பலன், மந்திரத்துடன் ஒருமுறை நமஸ்காரம் செய்தாலேயே அதே பலனாகக் கிடைக்கும்.

Verse 30

संक्रान्तौ च व्यतीपाते अयने विषुवे तथा । नर्मदाया जले स्नात्वा यस्तु पूजयते रविम्

சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், அயனம், விஷுவம் ஆகிய காலங்களில் நர்மதையின் நீரில் நீராடி சூரியதேவனை வழிபடுகிறவன்…

Verse 31

द्वादशाब्देन यत्पापमज्ञानज्ञानसंचितम् । तत्क्षणान्नश्यते सर्वं वह्निना तु तुषं यथा

பன்னிரண்டு ஆண்டுகளில் அறியாமையாலோ அறிந்தே செய்தோ சேர்த்த பாவம் அனைத்தும் அந்தக் கணமே அழிகிறது—அக்னியில் துவரம் எரிந்து போவதுபோல்.

Verse 32

चन्द्रसूर्यग्रहे स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्रादित्यमुखं दृष्ट्वा मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

சந்திர அல்லது சூரிய கிரகண நேரத்தில் நீராடி, உபவாசமும் இந்திரியக் கட்டுப்பாடும் கொண்டு, அங்கே ஆதித்யனின் முகதரிசனம் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 33

माघमासे तु सम्प्राप्ते सप्तम्यां नृपसत्तम । सोपवासो जितक्रोध उषित्वा सूर्यमन्दिरे

அரசர்களில் சிறந்தவரே! மாக மாதம் வந்தபோது சப்தமி திதியில் உபவாசம் இருந்து, கோபத்தை வென்று, சூரியன் ஆலயத்தில் தங்க வேண்டும்.

Verse 34

प्रातः स्नात्वा विधानेन ददात्यर्घं दिवाकरे । विधिना मन्त्रयुक्तेन स लभेत्पुण्यमुत्तमम्

விடியற்காலையில் விதிப்படி நீராடி, மந்திரங்களுடன் உரிய முறையில் திவாகரனுக்கு அர்க்யம் அளித்தால், அவன் உத்தம புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 35

पितृदेवमनुष्याणां कृत्वा ह्युदकतर्पणम् । मन्दिरे देवदेवस्य ततः पूजां समाचरेत्

பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு நீர்தர்ப்பணம் செய்து, பின்னர் தேவாதிதேவனின் ஆலயத்தில் முறையாகப் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 36

गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैर्दीपनैवेद्यशोभनैः । पूजयित्वा जगन्नाथं ततो मन्त्रमुदीरयेत्

நறுமணங்கள், மலர்கள், தூபம், தீபம், இனிய நைவேத்யங்களால் ஜகந்நாதனைப் பூஜித்து, பின்னர் மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்.

Verse 37

विष्णुः शक्रो यमो धाता मित्रोऽथ वरुणस्तथा । विवस्वान्सविता पूषा चण्डांशुर्भर्ग एव च

‘விஷ்ணு, சக்ரன் (இந்திரன்), யமன், தாதா, மித்ரன், வருணன்; மேலும் விவஸ்வான், சவிதா, பூஷன், சண்டாம்சு, பர்க’—

Verse 38

इति द्वादशनामानि जपन्कृत्वा प्रदक्षिणाम् । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

இவ்வாறு இந்த பன்னிரண்டு நாமங்களை ஜபித்து, பிரதட்சிணை செய்து—ஓ பார்த்தா, ஒருமுக மனத்துடன் கேள்; இதனால் இங்கே பெறப்படும் பலனை.

Verse 39

दरिद्रो व्याधितो मूको बधिरो जड एव च । न भवेत्सप्त जन्मानि इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

சங்கரன் கூறினார்—“ஏழு பிறவிகள் வரை மனிதன் ஏழை, நோயுற்றவன், ஊமை, செவிடன் அல்லது மந்தபுத்தியுடையவன் ஆகமாட்டான்.”

Verse 40

एवं ज्ञात्वा विधानेन जपन्मन्त्रं विचक्षणः । आराधयेद्रविं भक्त्या य इच्छेत्पुण्यमुत्तमम्

இதை அறிந்து, விதிப்படி மந்திரத்தை ஜபித்து, உயர்ந்த புண்ணியத்தை விரும்பும் விவேகி பக்தியுடன் ரவி (சூரியன்)னை ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 41

मन्त्रहीनां तु यः कुर्याद्भक्तिं देवस्य भारत । स विडम्बति चात्मानं पशुकीटपतङ्गवत्

ஆனால், ஓ பாரதா, மந்திரமின்றி தெய்வத்திற்கு பக்தி செய்பவன், மிருகம், புழு அல்லது பூச்சி போல தன்னையே கேலிக்குரியவனாக்கிக் கொள்கிறான்.

Verse 42

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्त्यजते देहमुत्तमम् । स गतस्तत्र देवैस्तु पूज्यमानो महर्षिभिः

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் ஒருவன் தன் உத்தம உடலைத் துறக்கிறானோ, அவன் தேவர்களால் பூஜிக்கப் பெற்று மகரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டு அந்த திவ்யலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 43

स्वेच्छया सुचिरं कालमिह लोके नृपो भवेत्

அவன் தன் விருப்பத்தினால் இவ்வுலகில் மிக நீண்ட காலம் அரசனாகி, விருப்பமுற்றபடி நீண்ட நாட்கள் அரசாட்சியை அனுபவிக்கிறான்।

Verse 44

पुत्रपौत्रसमायुक्तो हस्त्यश्वरथसङ्कुलः । दासीदासशतोपेतो जायते विपुले कुले

அவன் மகன்-பேரன் உடன் கூடி, யானை-குதிரை-ரதங்களால் சூழப்பட்டு, நூற்றுக்கணக்கான பணிப்பெண்கள் பணியாளர்களுடன், பெருமைமிக்க குலத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 125

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு—இவ்வத்தியாயம் இங்கே முடிவுற்றது।