Adhyaya 122

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल कोहनस्वेति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं तीर्थं मृत्युविनाशनम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்: 'அரசனே! பின்னர் அனைத்து பாவங்களையும் போக்கக்கூடியதும், புண்ணியமானதும், மரண பயத்தை அழிக்கக்கூடியதுமான கோஹனஸ்வ என்று புகழ்பெற்ற தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.'

Verse 2

पुरा तत्र द्विजः कश्चिद्वेदवेदाङ्गपारगः । पत्नीपुत्रसुहृद्वर्गैः स्वकर्मनिरतोऽवसत्

முற்காலத்தில் அங்கு வேதங்களையும் வேதாங்கங்களையும் நன்கு கற்றறிந்த ஒரு அந்தணர், தன் மனைவி, மக்கள் மற்றும் நண்பர்களுடன் தன் கடமைகளைச் செய்துகொண்டு வாழ்ந்து வந்தார்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । ब्राह्मणस्य तु यत्कर्म उत्पत्तिः क्षत्रियस्य तु । वैश्यस्यापि च शूद्रस्य तत्सर्वं कथयस्व मे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— பிராமணனின் கடமை, க்ஷத்திரியனின் தோற்றமும் தர்மமும், அதுபோல வைசியன் மற்றும் சூத்ரனின் கடமைகளும்— இவை அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

धर्मस्यार्हस्य कामस्य मोक्षस्य च परं विधिम् । निखिलं ज्ञातुमिच्छामि नान्यो वेत्ता मतिर्मम

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் பரம வழிமுறையை முழுமையாக அறிய விரும்புகிறேன்; என் எண்ணத்தில் உம்மைத் தவிர வேறு அறிஞர் இல்லை।

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । उत्पत्तिकारणं ब्रह्मा देवदेवः प्रकीर्तितः । प्रथमं सर्वभूतानां चराचरजगद्गुरुः

மார்கண்டேயர் கூறினார்— படைப்பின் காரணமாகப் பிரம்மா ‘தேவர்களின் தேவன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்; அசையும் அசையாத உலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களுக்கும் அவர் ஆதிகுரு ஆவார்।

Verse 6

द्विजातयो मुखाज्जाताः क्षत्रिया बाहुयन्त्रतः । ऊरुप्रदेशाद्वैश्यास्तु शूद्राः पादेष्वथाभवन्

இருமுறை பிறந்தோர் வாயிலிருந்து தோன்றினர்; க்ஷத்திரியர் புயங்களிலிருந்து; தொடைப் பகுதியிலிருந்து வைசியர்; பாதங்களிலிருந்து சூத்ரர் தோன்றினர்।

Verse 7

ततस्त्वन्ये पृथग्वर्णाः पृथग्धर्मान् समाचरन् । पर्यायेण समुत्पन्ना ह्यनुलोमविलोमतः

அதன்பின் வேறு வேறு வர்ணங்களும் தோன்றி, தத்தம் தனித்த தர்மங்களைப் பின்பற்றின; அவை முறையே அனுலோமம் மற்றும் விலோமம் எனக் கருதப்படும் சேர்க்கைகளால் உண்டாயின।

Verse 8

तेषां धर्मं प्रवक्ष्यामि श्रुतिस्मृत्यर्थचोदितम् । येन सम्यक्कृतेनैव सर्वे यान्ति परां गतिम्

ஸ்ருதி‑ஸ்மிருதி கருத்தினால் விதிக்கப்பட்ட அவர்களின் தர்மத்தை நான் உரைப்பேன்; அதை முறையாகச் செய்தால் அனைவரும் பரமகதியை அடைவர்.

Verse 9

गतिर्ध्यानं विना भक्तैर्ब्राह्मणैः प्राप्यते नृप । अध्यापयन्यतो वेदान्वेदं वापि यथाविधि

அரசே! பக்தியுள்ள பிராமணர்கள் தியானமின்றி உயர்கதியை அடையார்; விதிப்படி வேதங்களைப் போதிப்பதாலும், அல்லது வேதத்தைத் தாமே பயில்வதாலும் (அதை அடைவர்).

Verse 10

कुलजां रूपसम्पन्नां सर्वलक्षणलक्षिताम् । उद्वाहयेत्ततः पत्नीं गुरुणानुमते तदा

பின்னர் குருவின் அனுமதியுடன், நல்ல குலத்தில் பிறந்த, அழகும், எல்லா நல்விளக்கங்களும் உடைய பெண்ணை மனைவியாக மணந்து கொள்ள வேண்டும்.

Verse 11

ततः स्मार्तं विवाहाग्निं श्रौतं वा पूजयेत्क्रमात् । प्रतिग्रहधनो भूत्वा दम्भलोभविवर्जितः

அதன்பின் ஸ்மார்த்த முறையின் திருமணஅக்னியையோ, அல்லது ஸ்ரௌத அக்னியையோ முறையாகப் போற்றி வழிபட வேண்டும்; பெறும் தானத்தால் வாழ்ந்தாலும், பாசாங்கும் பேராசையும் இன்றியவனாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 12

पञ्चयज्ञविधानानि कारयेद्वै यथाविधि । वनं गच्छेत्ततः पश्चाद्द्वितीयाश्रमसेवनात्

அவன் விதிப்படி பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களின் ஒழுங்குகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் இரண்டாம் ஆசிரமமான இல்லறத்தை நிறைவேற்றிய பின் வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 13

पुत्रेषु भार्यां निक्षिप्य सर्वसङ्गविवर्जितः । इष्टांल्लोकानवाप्नोति न चेह जायते पुनः

மனைவியை மகன்களிடம் ஒப்படைத்து, எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்தவன் விரும்பிய உலகங்களை அடைந்து, இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறவான்.

Verse 14

क्षत्रियस्तु स्थितो राज्ये पालयित्वा वसुंधराम् । शश्वद्धर्ममनाश्चैव प्राप्नोति परमां गतिम्

ஆனால் க்ஷத்திரியன் அரசாட்சியில் நிலைத்து, பூமியைப் பாதுகாத்து ஆள்ந்து, மனத்தை எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைநிறுத்தி பரமகதியை அடைவான்.

Verse 15

वैश्यधर्मो न सन्देहः कृषिगोरक्षणे रतः । सत्यशौचसमोपेतो गच्छते स्वर्गमुत्तमम्

வைசியனின் தர்மம் ஐயமின்றி வேளாண்மை மற்றும் கோ-பாதுகாப்பில் ஈடுபடுதல்; சத்தியமும் தூய்மையும் உடையவன் உயர்ந்த ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்.

Verse 16

न शूद्रस्य पृथग्धर्मो विहितः परमेष्ठिना । न मन्त्रो न च संस्कारो न विद्यापरिसेवनम्

சூத்ரனுக்குப் பரமேஷ்டி தனித்த தர்மத்தை விதிக்கவில்லை; வேத மந்திர உச்சரிப்பும் இல்லை, வைதிக ஸம்ஸ்காரங்களும் இல்லை, புனிதக் கல்வியை முறையாகப் பயில்வதும் இல்லை.

Verse 17

न शब्दविद्यासमयो देवताभ्यर्चनानि च । यथा जातेन सततं वर्तितव्यमहर्निशम्

சொல்வித்தை (சப்தவித்யா) பயில்வதற்கான அவகாசமும் இல்லை; வைதிக முறையில் தேவாராதனையும் இல்லை; பிறந்த நிலையிற்கேற்ப பகல்-இரவு இடையறாது நடக்க வேண்டும்.

Verse 18

स धर्मः सर्ववर्णानां पुरा सृष्टः स्वयम्भुवा । मन्त्रसंस्कारसम्पन्नास्त्रयो वर्णा द्विजातयः

அனைத்து வர்ணங்களுக்கும் உரிய அந்த தர்மத்தைப் பழங்காலத்தில் ஸ்வயம்பூ நிறுவினார். மந்திரமும் ஸம்ஸ்காரமும் பெற்ற மூன்று வர்ணங்கள் ‘த்விஜர்’ எனப்படுவர்.

Verse 19

तेषां मतमनादृत्य यदि वर्तेत कामतः । स मृतो जायते श्वा वै गतिरूर्ध्वा न विद्यते

அவர்களின் விதியை மதியாமல் ஆசைபோக்கில் நடப்பவன் இறந்தபின் நிச்சயமாக நாயாகப் பிறக்கிறான்; அவனுக்கு உயர்கதி இல்லை.

Verse 20

न तेषां प्रेषणं नित्यं तेषां मतमनुस्मरन् । यशोभागी स्वधर्मस्थः स्वर्गभागी स जायते

அவர்களிடமிருந்து எப்போதும் கட்டளை வேண்டியதில்லை; அவர்களின் போதனையை நினைத்து, தன் தர்மத்தில் நிலைபெற்றவன் புகழும் ஸ்வர்கப் பங்கும் பெறுவான்.

Verse 21

एवं गुणगणाकीर्णोऽवसद्विप्रः स भारत । हनस्वेति हनस्वेति शृणोति वाक्यमीदृशम्

ஓ பாரதா! இவ்வாறு பல குணக்கூட்டங்களால் மனம் கலங்கிய அந்தப் பிராமணன் அங்கேயே தங்கி, ‘அடி! அடி!’ என்ற கட்டளையை கேட்கிறான்.

Verse 22

ततो निरीक्षते चोर्ध्वमधश्चैव दिशो दश । वेपमानः स भीतश्च प्रस्खलंश्च पदे पदे

பின்பு அவன் மேலே, கீழே, பத்து திசைகளிலும் நோக்குகிறான். பயத்தால் நடுங்கி, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறுகிறான்.

Verse 23

शृङ्खलायुधहस्तैश्च पाशैश्चैव सुदारुणैः । वेष्टितं महिषारूढं नरं पश्यति मन्मुखम्

அவன் தன் முன்னே எருமைமேல் ஏறிய ஒருவனைப் பார்க்கிறான்; சங்கிலி, ஆயுதம் ஏந்திய பணியாளர்களாலும் மிகக் கொடிய பாசங்களாலும் அவன் சுற்றிலும் சூழப்பட்டிருக்கிறான்।

Verse 24

कृष्णांजनचयप्रख्यं कृष्णाम्बरविभूषितम् । रक्ताक्षमायतभुजं सर्वलक्षणलक्षितम्

அவன் கரிய அஞ்சனக் குவியலைப் போலக் கருமை; கரிய ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; செந்நிறக் கண்கள், நீண்ட கரங்கள், எல்லா அச்சுறுத்தும் இலக்கணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவன்।

Verse 25

दृष्ट्वा तं तु समायान्तं निरीक्ष्यात्मानमात्मना । जपञ्जाप्यं च परमं शतरुद्रीयसंस्तवम्

அவன் அணுகி வருவதைப் பார்த்த பிராமணன், உள்ளார்ந்து தன்னைத் தானே ஆராய்ந்து, பரம ஜப்யமான மந்திரமாகிய ருத்ரனின் சதருத்ரீய ஸ்தோத்திரத்தை ஜபிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 26

ततः प्रोवाच भगवान्यमः संयमनो महान् । शृणु वाक्यमतो ब्रह्मन्यमोऽहं सर्वजन्तुषु

அப்போது மகா ஸம்யமனனாகிய பகவான் யமன் கூறினான்—“ஓ பிராமணனே, என் வார்த்தையை கேள்; எல்லா உயிர்களிலும் ஒழுங்கு விதிப்பவன் யமன் நானே.”

Verse 27

संहरस्व महाभाग रुद्रजाप्यं सुदुर्भिदम् । येनाहं कालपाशैस्त्वां संयमामि गतव्यथः

“ஓ மகாபாகனே, மிகத் தகர்க்க இயலாத அந்த ருத்ர-ஜபத்தை நிறுத்திக் கொள்; அதனால் நீ துன்பமற்றவனாகிறாய், நான் காலத்தின் பாசங்களால் உன்னை அடக்குகிறேன்.”

Verse 28

तच्छ्रुत्वा निष्ठुरं वाक्यं यमस्य मुखनिर्गतम् । महाभयसमोपेतो ब्राह्मणः प्रपलायितः

யமனின் வாயிலிருந்து வெளிவந்த அந்தக் கடுமையான சொற்களை கேட்டதும், பேரச்சத்தில் ஆழ்ந்த அந்தப் பிராமணன் ஓடிப்போனான்।

Verse 29

तस्य मार्गे गताः सर्वे यमेन सह किंकराः । तिष्ठ तिष्ठेति तं विप्रमूचुस्ते सोऽप्यधावत

அவன் சென்ற வழியிலே யமனும் அவனுடைய தூதர்களும் பின்தொடர்ந்து சென்றனர்; “நில், நில்” என்று அந்தப் பிராமணனை அழைத்தனர்; ஆனால் அவன் ஓடிக்கொண்டே இருந்தான்।

Verse 30

त्वरमाणः परिश्रान्तो हा हतोऽहं दुरात्मभिः । रक्ष रक्ष महादेव शरणागतवत्सल

அவசரமாக ஓடி களைத்தவன், “அய்யோ! தீயவர்களால் நான் கொல்லப்படுகிறேன். காப்பாற்று, காப்பாற்று, ஓ மகாதேவா, சரணடைந்தவர்களை அருள்புரிவோனே!” என்று கதறினான்।

Verse 31

एवमुक्त्वापतद्भूमौ लिङ्गमालिङ्ग्य भारत । गतसत्त्वः स विप्रेन्द्रः समाश्रित्य सुरेश्वरम्

இவ்வாறு கூறி, ஓ பாரதா, அந்தச் சிறந்த பிராமணன் தரையில் விழுந்தான்; லிங்கத்தை அணைத்துக்கொண்டு, வலிமை குன்றி, தேவர்களின் ஆண்டவனிடம் சரணடைந்தான்।

Verse 32

तं दृष्ट्वा पतितं भूमौ देवदेवो महेश्वरः । को हनिष्यति माभैस्त्वं हुङ्कारमकरोत्तदा

அவனை தரையில் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்த தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன், “உன்னை யார் தீங்கு செய்வார்? அஞ்சாதே” என்று கூறி, அக்கணமே பேரொலி கொண்ட ‘ஹுங்கார’த்தை எழுப்பினார்।

Verse 33

तेन ते किंकराः सर्वे यमेन सह भारत । हुङ्कारेण गताः सर्वे मेघा वातहता यथा

அந்த ஹுங்காரத்தால், ஓ பாரதா, யமனுடன் கூடிய அவன் பணியாளர்கள் அனைவரும் காற்றால் சிதறிய மேகங்களைப் போல எல்லாம் விரட்டப்பட்டனர்।

Verse 34

तदाप्रभृति तत्तीर्थं कोहनस्वेति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘கோஹனஸ்வே’ எனப் புகழ்பெற்றது. அது மிகப் புனிதம்; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்; எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஒப்பற்றது।

Verse 35

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमाप्नोत्यनुत्तमम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபடுவோர், அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் ஒப்பற்ற பலனை அடைவார்।

Verse 36

तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र प्राणत्यागं करोति यः । न पश्यति यमं देवमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ஓ அரசர்களின் தலைவா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் உடலைத் துறப்பவன் மரணதேவன் யமனை காணான்—என்று சங்கரன் உரைத்தான்।

Verse 37

अग्निप्रवेशं यः कुर्याज्जले वा नृपसत्तम । अग्निलोके वसेत्तावद्यावत्कल्पशतत्रयम्

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, தீயில் புகுபவனோ அல்லது நீரில் பாய்பவனோ, மூன்றுநூறு கல்பங்கள் வரை அக்னிலோகத்தில் வாசம் செய்வான்।

Verse 38

एवं वरुणलोकेऽपि वसित्वा कालमीप्सितम् । इह लोकमनुप्राप्तो महाधनपतिर्भवेत्

இவ்வாறே வருணலோகத்தில் விரும்பிய காலம் வரை தங்கி, பின்னர் இவ்வுலகிற்கு மீண்டு வந்தால், அவன் பெரும் செல்வத்தின் அதிபதியாகிறான்।

Verse 122

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் நிறைவு ॥