Adhyaya 121

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चन्द्रहासमतः परम् । यत्र सिद्धिं परां प्राप्तः सोमराजः सुरोत्तमः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா! பின்னர் சந்திரஹாஸமதத்திலிருந்து மேலும் சென்று, தேவர்களில் சிறந்த சோமராஜன் பரம சித்தியை அடைந்த இடத்தை அடை.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धिं परां प्राप्तः सोमनाथो जगत्पतिः । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व ममानघ

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—உலகாதிபதியான சோமநாதர் பரம சித்தியை எவ்வாறு அடைந்தார்? அதனை முழுவதும் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஓ பாவமற்றவரே, சொல்லுங்கள்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुरा शप्तो मुनीन्द्रेण दक्षेण किल भारत । असेवनाद्धि दाराणां क्षयरोगी भविष्यसि

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாரதா! முற்காலத்தில் முனிவர்களில் சிறந்த தக்ஷன் அவனைச் சபித்தான்—‘நியமப்பட்ட மனைவியரின் சங்கத்தைப் புறக்கணிப்பதால் நீ க்ஷயரோகம் அடைவாய்.’

Verse 4

उद्वाहितानां पत्नीनां ये न कुर्वन्ति सेवनम् । या निष्ठा जायते नृणां तां शृणुष्व नराधिप

திருமணமான மனைவியரிடம் உரிய தாம்பத்தியக் கடமையை நிறைவேற்றாத ஆண்களுக்கு எத்தகைய உறுதியான விளைவு உண்டாகுமோ, ஓ நராதிபா, அதைக் கேள்.

Verse 5

ऋतावृतौ हि नारीणां सेवनाज्जायते सुतः । सुतात्स्वर्गश्च मोक्षश्च इत्येवं श्रुतिभाषितम्

஋துகாலத்தில் பெண்ணுடன் தர்மப்படி சேர்வதால் புதல்வன் பிறக்கிறான். புதல்வனால் சொர்க்கமும் மோட்சமும் கிடைக்கும் என்று ஸ்ருதி உரைக்கிறது.

Verse 6

तत्कालोचितधर्मेण वेष्टितो रौरवे पतेत् । तस्यास्तद्रुधिरं पापः पिबते कालमीप्सितम्

தக்க காலத்தில் செய்ய வேண்டிய தர்மத்தை விட்ட குற்றத்தால் கட்டுண்டவன் ரௌரவ நரகத்தில் வீழ்கிறான். அங்கே பாவி, விதி நிர்ணயித்த காலம்வரை அவளது இரத்தத்தைப் பருகுகிறான்.

Verse 7

ततोऽवतीर्णः कालेन यां यां योनिं प्रयास्यति । तस्यां तस्यां स दुष्टात्मा दुर्भगो जायते सदा

பின்னர் காலத்தின் ஆட்சியால் மீண்டும் கீழிறங்கி, அவன் எந்த எந்த யோனியில் புகுகிறானோ, அந்த அந்தப் பிறவியிலேயே அந்தத் துஷ்டாத்மா எப்போதும் துர்பாக்கியனாகப் பிறக்கிறான்.

Verse 8

नारीणां तु सदा कामोऽभ्यधिकाः परिवर्तते । विशेषेण ऋतौ काले पीड्यते कामसायकैः

பெண்களில் காமவேட்கை எப்போதும் வலிமையாக இருந்து மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது. குறிப்பாக ஋துகாலத்தில் அவர்கள் காமத்தின் அம்புகளால் துன்புறுகின்றனர்.

Verse 9

परिभूता हिता भर्त्रा ध्यायन्तेऽन्यं पतिं स्त्रियः । ततः पुत्रः समुत्पन्नो ह्यटते कुलमुत्तमम्

கணவனால் அவமதிக்கப்பட்டு புறக்கணிக்கப்படும் பெண்கள் மற்றொருவரை கணவனாக எண்ணலாம். அப்போது பிறக்கும் புதல்வன் அலைந்து திரிந்து உயர்ந்த குலத்திற்கும் பழி உண்டாக்குவான்.

Verse 10

स्वर्गस्थास्तेन पितरः पूर्वजास्ते पितामहाः । पतन्ति जातमात्रेण कुलटस्तेन चोच्यते

அவன் பிறந்த மாத்திரத்திலே வானுலகில் உள்ள பிதர்கள், முன்னோர், பிதாமகர்கள் வீழ்கின்றனர்; ஆகவே அவன் ‘குலட’ எனும் குலத் துரோகி என்று சொல்லப்படுகிறான்।

Verse 11

तेन कर्मविपाकेन क्षयरोग्यभवच्छशी । त्यक्त्वा लोकं सुरेन्द्राणां मर्त्यलोकमुपागतः

அக்கர்மவிபாகத்தால் சசி (சந்திரன்) க்ஷயரோகம் கொண்டு துன்புற்றான்; தேவேந்திரர்களின் உலகை விட்டுத் தர்மியுலகிற்கு வந்தான்।

Verse 12

ततस्तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च । भ्रमन्वै नर्मदां प्राप्तः सर्वपापप्रणाशनीम्

பின்னர் பல புண்ணிய தீர்த்தங்களிலும் புனிதத் தலங்களிலும் அலைந்து, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் நர்மதையை அடைந்தான்।

Verse 13

उपवासं च दानानि व्रतानि नियमांस्तथा । चचार द्वादशाब्दानि ततो मुक्तः स किल्बिषैः

அவன் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் உபவாசம், தானம், விரதம், நியமம் ஆகியவற்றை அனுஷ்டித்தான்; பின்னர் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்றான்।

Verse 14

स्नापयित्वा महादेवं सर्वपातकनाशनम् । जगाम प्रभया पूर्णः स च लोकमनुत्तमम्

அனைத்துப் பெரும் பாவங்களையும் அழிக்கும் மகாதேவனை நீராட்டி, ஒளியால் நிறைந்து அவன் ஒப்பற்ற உலகை அடைந்தான்।

Verse 15

येनैव स्थापितो देवः पूज्यते वर्षसंख्यया । तावद्वर्षसहस्राणि रुद्रलोके स पूज्यते

யாரால் தேவன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டானோ, பிரதிஷ்டைக்குப் பின் எத்தனை ஆண்டுகள் அவன் பூஜிக்கப்படுகிறானோ, அதே அளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் ருத்ரலோகத்தில் அவன் போற்றப்படுகிறான்।

Verse 16

तेन देवान्विधानोक्तान्स्थापयन्ति नरा भुवि । अक्षयं चाव्ययं यस्मात्कालं भुञ्जन्ति मानवाः

ஆகையால் பூமியில் மனிதர் சாஸ்திர விதிப்படி தேவர்களை பிரதிஷ்டை செய்கின்றனர்; ஏனெனில் அதனால் அவர்கள் அழியாத, குறையாத புண்ணியப் பயனை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 17

सोमतीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । स भ्राजते नरो लोके सोमवत्प्रियदर्शनः

சோமதீர்த்தத்தில் நீராடி, மனிதன் ஈஸ்வர தேவனை வழிபட வேண்டும்; அவன் உலகில் சந்திரனைப் போல இனிய தோற்றமுடன் ஒளிர்வான்।

Verse 18

चन्द्रहासे तु यो गत्वा ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः । स्नानं समाचरेद्भक्त्या मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

யார் சந்திரஹாசத்திற்கு சென்று சந்திர அல்லது சூரிய கிரகண நேரத்தில் பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்।

Verse 19

तत्र स्नानं च दानं च चन्द्रहासे शुभाशुभम् । कृतं नृपवरश्रेष्ठ सर्वं भवति चाक्षयम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அங்கே சந்திரஹாசத்தில் செய்யப்படும் நீராடலும் தானமும்—நல்ல காரணத்தாலோ தீய காரணத்தாலோ செய்தாலும்—முழுவதும் அழியாத பலனாகிறது।

Verse 20

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । चन्द्रहासे तु ये स्नात्वा पश्यन्ति ग्रहणं नराः

அவர்கள் பாக்கியசாலிகள், மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறவி நன்கு பயனுற்றது—சந்திரஹாசத்தில் நீராடி கிரகண தரிசனம் செய்பவர்கள்.

Verse 21

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । स्नानमात्रेण राजेन्द्र तत्र तीर्थे प्रणश्यति

வாக்கால், மனத்தால், செயலால் முன்பு செய்த பாவமெல்லாம், அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடுவதால் மட்டும் அழிகிறது.

Verse 22

बहवस्तं न जानन्ति महामोहसमन्विताः । देहस्थमिव सर्वेषां परमानन्दरूपिणम्

மிகுந்த மயக்கத்தில் மூழ்கிய பலர் அவரை அறியார்—அவர் பரமானந்த வடிவம்—எல்லோரின் உடலினுள்ளே இருப்பதுபோல இருந்தும்.

Verse 23

पश्चिमे सागरे गत्वा सोमतीर्थे तु यत्फलम् । तत्समग्रमवाप्नोति चन्द्रहासे न संशयः

மேற்கு கடலுக்குச் சென்று சோமதீர்த்தத்தில் பெறும் புண்ணியப் பயன் எதுவோ, அதே முழுப் பயன் சந்திரஹாசத்திலே கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 24

संक्रान्तौ च व्यतीपाते अयने विषुवे तथा । चन्द्रहासे नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், அயனங்கள், விஷுவ நாட்களில்—சந்திரஹாசத்தில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 25

ते मूढास्ते दुराचारास्तेषां जन्म निरर्थकम् । चन्द्रहासं न जानन्ति ये रेवायां व्यवस्थितम्

ரேவா நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள சந்திரஹாச தீர்த்தத்தை அறியாதவர்கள் மூடர்கள், தீய நடத்தை உடையவர்கள்; அவர்களின் பிறவி பயனற்றது.

Verse 26

चन्द्रहासे तु यः कश्चित्संन्यासं कुरुते द्विजः । अनिवर्तिका गतिस्तस्य सोमलोकान्न संशयः

சந்திரஹாச தீர்த்தத்தில் சன்னியாசம் மேற்கொள்ளும் அந்தணர், சோமலோகத்தை அடையும் மீளாத நிலையைப் பெறுகிறார்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 121

। अध्याय

॥ இந்த அத்தியாயம் நிறைவுற்றது ॥