Adhyaya 120

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कम्बुकेश्वरमुत्तमम् । हिरण्यकशिपुर्दैत्यो दानवो बलदर्पितः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இனி நான் பரம கம்புகேஸ்வரனை உரைப்பேன். வலத்தின் அகந்தையால் மயங்கிய தைத்ய-தானவன் ஹிரண்யகசிபு இருந்தான்.

Verse 2

अवध्यः सर्वलोकानां त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । तस्य पुत्रो महातेजाः प्रह्लादो नाम नामतः

அவன் மூன்று உலகங்களிலும் எல்லோருக்கும் அவத்யன் (அழிக்க இயலாதவன்) எனப் புகழ்பெற்றான். அவனுடைய மகாதேஜஸ்வி மகன் ‘பிரஹ்லாதன்’ எனப் பெயரால் அறியப்பட்டான்.

Verse 3

विष्णुप्रसादाद्भक्त्या च तस्य राज्ये प्रतिष्ठितः । विरोचनस्तस्य सुतस्तस्यापि बलिरेव च

விஷ்ணுவின் அருளாலும் பக்தியாலும் அவன் தன் அரசில் நிலைபெற்றான். அவனுடைய மகன் விரோசனன்; விரோசனனின் மகன் பலியே ஆவான்.

Verse 4

बलिपुत्रोऽभवद्बाणस्तस्मादपि च शम्बरः । शम्बरस्यान्वये जातः कम्बुर्नाम महासुरः

பலியின் மகன் பாணன்; அவனிடமிருந்து சம்பரன் தோன்றினான். சம்பரனின் வம்சத்தில் ‘கம்பு’ எனும் மகா அசுரன் பிறந்தான்.

Verse 5

ज्ञात्वा विष्णुमयं घोरं महद्भयमुपस्थितम् । दानवानां विनाशाय नान्यो हेतुः कदाचन

விஷ்ணுமயமான அந்தக் கொடிய பேராபத்து எழுந்ததை அறிந்து, தானவர்களின் அழிவிற்கு அந்தத் தெய்வீக சக்தியைத்தவிர வேறு காரணம் எப்போதும் இல்லை என உணர்ந்தான்.

Verse 6

स त्यक्त्वा पुत्रदारांश्च सुहृद्बन्धुपरिग्रहान् । चचार मौनमास्थाय तपः कम्बुर्महामतिः

அவன் புத்ர‑தாரங்களையும், நண்பர்‑உறவினர் பற்றிய எல்லாப் பற்றுகளையும் விட்டு, மௌனத்தை ஏற்று; மகாமதி கம்பு தவத்தில் ஈடுபட்டான்।

Verse 7

अक्षसूत्रकरो भूत्वा दण्डी मुण्डी च मेखली । शाकयावकभक्षश्च वल्कलाजिनसंवृतः

கையில் அக்ஷசூத்திரம் ஏந்தி, தண்டம் கொண்டவனாய், மொட்டைத்தலையனாய், மேகலையுடன்; கீரை‑யவம் உண்டு, வல்கலம்‑அஜினம் போர்த்தி வாழ்ந்தான்।

Verse 8

स्नात्वा नित्यं धृतिपरो नर्मदाजलमाश्रितः । पूजयंस्तु महादेवमर्बुदं वर्षसंख्यया

அவன் தினமும் நீராடி, உறுதியில் நிலைத்து, நர்மதா நீரை ஆதாரமாகக் கொண்டு; ஆண்டுகள் ‘அர்புத’ எண்ணிக்கையளவு மகாதேவனை வழிபட்டான்।

Verse 9

ततस्तुतोष भगवान्देवदेवो महेश्वरः । उवाच दानवं काले मेघगम्भीरया गिरा

அப்போது தேவர்களின் தேவனான பகவான் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்தான்; உரிய காலத்தில் மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலில் அந்த தானவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 10

भोभोः कम्बो महाभाग तुष्टोऽहं तव सुव्रत । इष्टं व्रतानां परमं मौनं सर्वार्थसाधनम्

“ஹோ ஹோ, மகாபாக்ய கம்பு! உன் சிறந்த விரதத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். விரதங்களில் உன்னதமும் இனியதும் மௌனம்; அது எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்றும்.”

Verse 11

चरितं च त्वया लोके देवदानवदुश्चरम् । वरं वृणीष्व भद्रं ते यत्ते मनसि रोचते

நீ இந்த உலகில் தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட அரிதான வீரச் செயலை நிகழ்த்தினாய். ஆகவே வரம் வேண்டு—உனக்கு மங்கலம் உண்டாக—உன் உள்ளம் விரும்புவதையே.

Verse 12

कम्बुरुवाच । यदि प्रसन्नो देवेश यदि देयो वरो मम । अक्षय्यश्चाव्ययश्चैव स्वेच्छया विचराम्यहम्

கம்பு கூறினான்: தேவேசா! நீங்கள் प्रसன்னராக இருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், நான் அக்‌ஷயனாகவும் அவ்யயனாகவும் இருந்து, என் விருப்பப்படி சுதந்திரமாகச் சுற்றிடுவேனாக.

Verse 13

दैत्यदानवसङ्घानां संयुगेष्वपलायिता । भयं चान्यन्न विद्येत मुक्त्वा देवं गदाधरम्

தைத்ய-தானவக் கூட்டங்களுடன் போர்களில் நான் ஒருபோதும் பின்வாங்காமல் இருக்க வேண்டும். மேலும், கதாதரனாகிய தேவனைத் தவிர வேறு எவரிடமும் எனக்கு அச்சம் இல்லாதிருக்க வேண்டும்.

Verse 14

तस्याहं संयुगे साध्यो येनोपायेन शङ्कर । भवामि न सदा कालं तं वदस्व वरं मम

ஓ சங்கரா! போரில் நான் அவனால் எவ்வாறு வெல்லப்பட முடியும்? அந்த வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நான் எப்போதும் அவனுக்குப் பிடிக்காதபடி அஜேயனாக இருக்காமல் இருக்க—இதுவே என் வரம்.

Verse 15

ईश्वर उवाच । मम संनिहितो यत्र त्वं भविष्यसि दानव । तत्र विष्णुभयं नास्ति वसात्र विगतज्वरः

ஈசுவரன் கூறினார்: ஓ தானவா! நீ என் சன்னிதியுடன் எங்கு வாசிப்பாயோ, அங்கே விஷ்ணுவின் அச்சம் இல்லை. அங்கேயே தங்கி, எல்லா துயரத்தையும் நீங்கி வாழ்.

Verse 16

तस्य देवाधिदेवस्य वेदगर्भस्य संयुगे । शङ्खचक्रधरस्येशा नाहं सर्वे सुरासुराः

தேவாதிதேவன், வேதகர்ப்பன், சங்கச் சக்கரதாரியான விஷ்ணுவுடன் போரில் நான் மட்டுமல்ல; எல்லா தேவர்-அசுரரும் சேரினும் அவரை ஆள இயலார்।

Verse 17

किं पुनर्यो द्विषत्येनं लोकालोकप्रभुं हरिम् । स सुखी वर्तते कालं न निमेषं मतं मम

அப்படியெனில் வெளிப்படும்-வெளிப்படாத உலகங்களின் ஆண்டவன் ஹரியை வெறுப்பவன், என் கருத்தில், ஒரு நிமிடம்கூட இன்பமாக இருக்க முடியாது।

Verse 18

तस्मात्त्वं परया भक्त्या सर्वभूतहिते रतः । वसिष्यसि चिरं कालमित्युक्त्वादर्शनं गतः

ஆகையால் நீ பரம பக்தியுடன் எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டு இரு; நீ நீண்ட காலம் வாழ்வாய்—என்று கூறி அந்தத் தெய்வம் கண்முன்னிருந்து மறைந்தது।

Verse 19

गते चादर्शनं देवे तत्र तीर्थे महामतिः । स्थापयामास देवेशं शिवं शान्तमनामयम्

தெய்வம் மறைந்த பின், அந்தத் தீர்த்தத்தில் மகாமதி, தேவேசனும் அமைதியும் நோயற்றவனுமான சிவபெருமானை நிறுவினார்।

Verse 20

तस्मिंस्तीर्थे महादेवं स्थापयित्वा दिवं गतः । तदाप्रभृति तत्पार्थ कम्बुतीर्थमिति श्रुतम् । विख्यातं सर्वलोकेषु महापातकनाशनम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் மகாதேவனை நிறுவி அவர் விண்ணுலகம் சென்றார். அன்றிலிருந்து, ஓ பார்தா, அது ‘கம்பு-தீர்த்தம்’ என அழைக்கப்பட்டது; எல்லா உலகங்களிலும் மகாபாதகங்களை அழிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது।

Verse 21

कम्बुतीर्थे नरः स्नात्वा विधिनाभ्यर्च्य भास्करम् । ऋग्यजुःसाममन्त्रैश्च स्तूयमानो नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! கம்பு-தீர்த்தத்தில் நீராடி, விதிப்படி பாஸ்கரன் (சூரியதேவன்)ை வழிபட்டு, ரிக்-யஜுஸ்-சாம மந்திரங்களால் போற்றப்படுபவன் மாபெரும் புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 22

तस्य पुण्यं समुद्दिष्टं ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । तत्सर्वं तु शृणुष्वाद्य ममैव गदतो नृप

அதன் புண்ணியத்தை வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்கள் விளக்கியுள்ளனர். அரசே! நான் இப்போது சொல்வதையெல்லாம் நீ கேள்.

Verse 23

ऋग्यजुःसामगीतेषु साङ्गोपाङ्गेषु यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति गायत्रीमात्रमन्त्रवित्

ரிக்-யஜுஸ்-சாம வேதப் பாராயணங்களில், அங்க-உபாங்கங்களுடன் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் காயத்ரீ மந்திரத்தை மட்டும் அறிந்தவனுக்கும் கிடைக்கும்.

Verse 24

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । पूजयेद्देवमीशानं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, தேவாதிபதி ஈசானனை வழிபடுபவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 25

अकामो वा सकामो वा तत्र तीर्थे कलेवरम् । यस्त्यजेन्नात्र सन्देहो रुद्रलोकं स गच्छति

ஆசையற்றவனாக இருந்தாலும் ஆசையுடையவனாக இருந்தாலும்—அந்த தீர்த்தத்தில் உடலைத் துறப்பவன், இதில் ஐயமில்லை—ருத்ரலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 120

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் நிறைவு ॥