Adhyaya 118

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசே, மிகச் சிறப்புமிக்க தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ‘இந்திரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்று, நர்மதையின் தென் கரையில் அமைந்துள்ளது।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले इन्द्रतीर्थं कथं भवेत् । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र ह्यादिमध्यान्तविस्तरैः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—நர்மதையின் தென் கரையில் இந்திரதீர்த்தம் எவ்வாறு தோன்றியது? ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, தொடக்கம்–நடு–முடிவு வரை முழு விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 3

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं धर्मपुत्रस्य धीमतः । कथयामास तद्वत्तमितिहासं पुरातनम्

தர்மபுத்திரனான ஞானமிகு யுதிஷ்டிரரின் சொற்களை கேட்ட அவர், நடந்ததுபோலவே பழமையான இதிஹாசத்தை உரைக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । विश्वासयित्वा सुचिरं धर्मशत्रुं महाबलम् । वृत्रं जित्वाथ हत्वा तु गच्छमानं शचीपतिम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நீண்ட காலம் மகாபலமுடைய தேவர்களின் பகைவன் வ்ருத்ரனின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற பின், அவனை வென்று கொன்று, சசீபதியான இந்திரன் பயணம் மேற்கொண்டான்।

Verse 5

निष्क्राममाणं मार्गेण ब्रह्महत्या दुरासदा । अहोरात्रमविश्रान्ता जगाम भुवनत्रयम्

வழியில் புறப்பட்ட இந்திரனைத் தொடர்ந்து, தடுக்க இயலாத பிரம்மஹத்த்யா பாவம் இரவும் பகலும் ஓய்வின்றி மூவுலகங்களிலும் துரத்திச் சென்றது।

Verse 6

यतोयतो ब्रह्महणं याति यानेन शोभनम् । दिशो भागं सुरैः सार्द्धं ततो हत्या न मुञ्चति

பிராமணனை கொன்றவன் எங்கு எங்கு அழகிய தேரில் சென்றானோ, தேவர்களுடன் திசைகளின் பகுதிகளுக்குச் சென்றாலும், அங்கிருந்து பிரம்மஹத்த்யை அவனை விடவில்லை।

Verse 7

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वगनागमः । पातकानां गतिर्दृष्टा न तु विश्वासघातिनाम्

பிரம்மஹத்த்யை, மதுபானம், திருட்டு, குருவின் மனைவியிடம் செல்வது—இவற்றுக்குப் பரிகார வழி கூறப்பட்டுள்ளது; ஆனால் நம்பிக்கைத் துரோகிகளுக்கு வழி காணப்படவில்லை।

Verse 8

पापकर्ममुखं दृष्ट्वा स्नानदानैर्विशुध्यति । नारी वा पुरुषो वापि नैव विश्वासघातिनः

பாவச் செயல் வெளிப்படையாகத் தோன்றியதைப் பார்த்தால், குளிப்பும் தானமும் மனிதனைத் தூய்மைப்படுத்தும்; ஆனால் பெண்ணோ ஆணோ, நம்பிக்கைத் துரோகி அதனால் தூய்மையடையான்।

Verse 9

एवमादीनि चान्यानि श्रुत्वा वाक्यानि देवराट् । वचनं तद्विधैरुक्तं विषादमगमत्परम्

இவ்வகையான பல சொற்களையும் கேட்டு, அதே முறையில் பேசியவர்களின் உரையைக் கேட்ட தேவராஜன் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 10

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्धं जगाम तप उत्तमम् । पुत्रदारगृहं राज्यं वसूनि विविधानि च

தேவர்களுடன் அரசாட்சியைத் துறந்து, அவன் உயர்ந்த தவத்திற்குச் சென்றான்; மகன், மனைவி, வீடு, அரசுரிமை, பலவகைச் செல்வங்கள் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு।

Verse 11

फलान्येतानि धर्मस्य शोभयन्ति जनेश्वरम् । फलं धर्मस्य भुञ्जेति सुहृत्स्वजनबान्धवाः

இவை தர்மத்தின் வெளிப்படையான பலன்கள்; மனிதர்களில் அரசனை அலங்கரிக்கின்றன. நண்பரும் உறவினரும் ‘இவன் தர்மபலனை அனுபவிக்கிறான்’ என்று புகழ்வர்.

Verse 12

पश्यतां सर्वमेतेषां पापमेकेन भुज्यते । परं हि सुखमुत्सृज्य कर्शयन्वै कलेवरम्

இவர்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, பாவத்தின் பாரத்தை ஒருவனே அனுபவிக்கிறான்; பரம சுகத்தை விட்டுவிட்டு, துன்பச் சுமையால் தன் உடலை மெலியச் செய்கிறான்.

Verse 13

देवराजो जगामासौ तीर्थान्यायतनानि च । गङ्गातीर्थेषु सर्वेषु यामुनेषु तथैव च

தேவராஜன் இந்திரன் தீர்த்தங்களுக்கும் புனித ஆலயங்களுக்கும் சென்றான்; கங்கையின் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும், அதுபோல யமுனையின் தீர்த்தங்களையும் தரிசித்தான்.

Verse 14

सारस्वतेषु सर्वेषु सामुद्रेषु पृथक्पृथक् । नदीषु देवखातेषु तडागेषु सरःसु च

அவன் எல்லா சாரஸ்வத தீர்த்தங்களுக்கும், கடல் சார்ந்த புனிதத் தலங்களுக்கும் ஒன்றொன்றாகச் சென்றான்; நதிகளுக்கும், தேவரால் அமைந்த கால்வாய்கள்/குளங்களுக்கும், தடாகங்களுக்கும், ஏரிகளுக்கும் சென்றான்.

Verse 15

पापं न मुञ्चते सर्वे पश्चाद्देवसमागमे । रेवाप्रभवतीर्थेषु कूलयोरुभयोरपि

தேவர்கள் கூடிவந்த பின்னரும் அந்தத் தீர்த்தங்கள் எதுவும் அவனைப் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கவில்லை; ரேவையிலிருந்து தோன்றிய தீர்த்தங்களில்—அவளின் இரு கரைகளிலும்—மட்டுமே அவனுக்கு விடுதலை கிடைத்தது.

Verse 16

पूजयन्वै महादेवं स्कन्दतीर्थं समासदत् । तव स्थित्वोपवासैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः

மகாதேவரை வழிபட்டு அவர் ஸ்கந்ததீர்த்தத்தை அணைந்தார். அங்கே தங்கி உபவாசங்களும், க்ருச்சிரம், சாந்திராயணம் முதலிய விரதத் தவங்களையும் மேற்கொண்டார்.

Verse 17

कर्शयन्वै स्वकं देहं न लेभे शर्म वै क्वचित् । ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यस्थो वर्षासु स्थण्डिलेशयः

தன் உடலை வருத்தியும் அவனுக்கு எந்நேரமும் ஆறுதல் கிடைக்கவில்லை. கோடையில் பஞ்சாக்னிகளின் நடுவில் இருந்தான்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுத்தான்.

Verse 18

आर्द्रवासास्तु हेमन्ते चचार विपुलं तपः । एवं तु तपतस्तस्य इन्द्रस्य विदितात्मनः

குளிர்காலத்தில் ஈர ஆடைகளை அணிந்து அவர் மிகுந்த தவம் செய்தார். இவ்வாறு ஆத்மஞானம் பெற்ற இந்திரனின் தவம் தொடர்ந்து நடந்தது.

Verse 19

वत्सराणां सहस्राणि गतानि दश भारत । ततस्त्वेकादशे प्राप्ते वर्षे तु नृपसत्तम

ஓ பாரதா! பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன. பின்னர் பதினொன்றாம் ஆண்டு வந்தபோது, ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே!

Verse 20

सहसा भगवान्देवस्तु तुतोष परमेश्वरः । तथा ब्रह्मर्षयः सिद्धा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः

திடீரென பரமேஸ்வரனாகிய பகவான் தேவன் திருப்தியடைந்தார். அதுபோல பிரம்மா-விஷ்ணு முன்னிலையில் பிரம்மரிஷிகளும் சித்தர்களும் மகிழ்ந்து கூடினர்.

Verse 21

तत्राजग्मुः सुराः सर्वे यत्र देवः शतक्रतुः । दृष्ट्वा समागतान् देवानृषींश्चैव महामतिः

அங்கே எல்லா தேவர்களும், தேவர் சதக்ரது (இந்திரன்) இருந்த இடத்துக்கு வந்தனர். மகாமதி இந்திரன் கூடியிருந்த தேவர்களையும் முனிவர்களையும் பார்த்தான்.

Verse 22

उवाच प्रणतो भूत्वा सर्वदेवपुरोहितः । विदितं सर्वमेतेषां यथा वृत्रवधः कृतः

அப்போது எல்லாத் தேவர்களின் புரோகிதர் வணங்கி கூறினார்—“விருத்திரவதை எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பது இவர்கள் அனைவருக்கும் அறிந்ததே.”

Verse 23

युष्माकं चाज्ञया पूर्वं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तथाप्येवं ब्रह्महणं मत्वा पापस्य कारिणम्

“ஓ பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரரே! முன்பு உங்கள் ஆணையின்படியே அது நடந்தாலும், உலகம் இவரை பிராமணஹந்தன், பாபகரன் எனவே கருதுகிறது.”

Verse 24

भ्रमन्तं सर्वतीर्थेषु ब्रह्महत्या न मुञ्चति । न नन्दति जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

“அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் அலைந்தாலும், பிரம்மஹத்தியையின் பாவம் அவனை விடாது; அசைவும் அசையாததும் உடைய மூவுலகமும் மகிழ்ச்சி அடையாது.”

Verse 25

यथा विहीनचन्द्रार्कं तथा राज्यमनायकम् । तस्मात्सर्वे सुरश्रेष्ठा विज्ञाप्यं मम सम्प्रति

“சந்திரன் சூரியன் இன்றிய உலகம் எவ்வாறோ, தலைவன் இன்றிய அரசும் அவ்வாறே. ஆகவே, தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, இப்போது என் விண்ணப்பத்தை கேளுங்கள்.”

Verse 26

कुर्वन्तु शक्रं निर्दोषं तथा सर्वे महर्षयः । बृहस्पतिमुखोद्गीर्णं श्रुत्वा तद्वचनं शुभम्

பிருஹஸ்பதியின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட அந்த மங்கள வாக்கியங்களைச் செவிமடுத்த அனைத்து மகரிஷிகளும்— “சக்ரனை குற்றமற்றவனாக்குவோம்” என்று தீர்மானித்தனர்.

Verse 27

ततः प्रोवाच भगवान्ब्रह्मा लोकपितामहः । एतत्पापं महाघोरं ब्रह्महत्यासमुद्भवम्

அப்போது உலகப் பிதாமகனான பகவான் பிரம்மா கூறினார்— “இப்பாவம் மிகக் கொடியது; பிரம்மஹத்த்யையிலிருந்து தோன்றியது।”

Verse 28

दैवतेभ्योऽथ भूतेभ्यश्चतुर्भागं क्षिपाम्यहम् । एवं मुक्त्वा क्षिपच्चैनो जलोपरि महामतिः

“இதன் நான்கில் ஒரு பங்கை தேவர்கள்மீதும் உயிர்கள்மீதும் இடுவேன்.” என்று கூறி அந்த மகாமதி அந்தப் பாவத்தை நீர்மேல் எறிந்தான்.

Verse 29

अवगाह्य ततः पेया आपो वै नान्यथा बुधैः । धरायामक्षिपद्भागं द्वितीयं पद्मसंभवः

ஆகவே அறிவுடையோர்— நீரில் நீராடுவதும் அதை அருந்துவதும் தான் முறையென, வேறல்ல எனக் கூறுவர். பின்னர் தாமரையில் பிறந்தவன் இரண்டாம் பங்கைக் பூமியின்மேல் இட்டான்.

Verse 30

अभक्ष्या तेन संजाता सदाकालं वसुंधरा । तदार्धमर्द्धं नारीणां द्वितीयेऽह्नि युधिष्ठिर

அந்தப் பங்கினால் வசுந்தரா எக்காலமும் (தன் விளைபொருளில்) முழுமையாக உண்ணத்தக்கதாய் இல்லாமல் ஆனாள். மேலும் அந்தப் பங்கின் பாதி இரண்டாம் நாளில் பெண்கள்மேல் விழுந்தது, யுதிஷ்டிரா.

Verse 31

निक्षिप्य भगवान्देवः पुनरन्यज्जगाद ह । असंग्राह्या त्वसंग्राह्या तेन जाता रजस्वला

இவ்வாறு வைத்தபின் பகவான் தேவன் மீண்டும் உரைத்தான்—“ஆகையால் அவள் அசங்க்ராஹ்யா, அதாவது தொடத்தகாதவளும் அணுகத்தகாதவளும் ஆகி, ரஜஸ்வலையாக ஆனாள்।”

Verse 32

चतुर्दिनानि सा प्राज्ञैः पापस्य महतो महात् । चतुर्थं तु ततो भागं विभज्य परमेश्वरः

ஞானிகள் கூறுவதுபோல், அவள் நான்கு நாட்கள் அந்த மகாபாபத்தின் பெரும் பங்கைத் தாங்கினாள்; பின்னர் பரமேஸ்வரன் நான்காம் பங்கையும் பிரித்து ஒதுக்கினான்।

Verse 33

कृषिगोरक्ष्यवाणिज्यैः शूद्रसेवाकरे द्विजे । ततोऽभिनन्दयामासुः सर्वे देवा महर्षयः

ஒரு த்விஜன் வேளாண்மை, கோரட்சை, வாணிகம், மேலும் சூத்ரசேவை ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டபோது, அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் மகரிஷிகளும் அவனைப் பாராட்டினர்।

Verse 34

देवेन्द्रं वाग्भिरिष्टाभिर्नर्मदाजलसंस्थितम् । वरेण छन्दयामास ततस्तुष्टो महेश्वरः

நர்மதா நீரில் நின்ற தேவேந்திரன் விரும்பிய புகழ்வாக்குகளால் மகிழ்ந்தான்; அப்போது திருப்தியுற்ற மகேஸ்வரன் அவனுக்கு வரம் அளித்தான்।

Verse 35

वरं दास्यामि देवेश वरं वृणु यथेप्सितम्

“தேவேசனே! நான் உனக்கு வரம் அளிப்பேன்; உனக்கு விருப்பமான வரத்தைத் தேர்ந்தெடு.”

Verse 36

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र संस्थापयिष्यामि सदा संनिहितो भव

இந்திரன் கூறினான்—தேவேசனே! நீர் திருப்தியடைந்திருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், உம்மை இங்கேயே நான் பிரதிஷ்டை செய்வேன்; நீர் எப்போதும் இங்கே நிரந்தர சன்னிதியாக இருப்பீராக।

Verse 37

एवमस्त्विति चोक्त्वा तं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । जग्मुराकाशमाविश्य स्तूयमाना महर्षिभिः

அவனிடம் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று கூறி, பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர்—மகாரிஷிகளால் போற்றப்பட்டவர்களாய்—வானில் புகுந்து புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 38

गतेषु देवदेवेषु देवराजः शतक्रतुः । स्थापयित्वा महादेवं जगाम त्रिदशालयम्

தேவதேவர்கள் சென்ற பின், தேவர்களின் அரசன் சதக்ரது இந்திரன், மகாதேவரை அங்கே பிரதிஷ்டை செய்து, திரிதசர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 39

इन्द्रतीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । महापातकयुक्तोऽपि मुच्यते सर्वपातकैः

இந்திரதீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன், மகாபாதகங்கள் உடையவனாயினும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 40

इन्द्रतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य पुष्कलं फलमश्नुते

இந்திரதீர்த்தத்தில் நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபடுபவன், அஸ்வமேத யாகத்தின் நிறைவான, பெருமளவு பலனை அடைவான்।

Verse 41

एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतमात्रेण येनैव मुच्यन्ते पातकैर्नराः

அரசே, இந்த உத்தமமான தீர்த்த மஹாத்மியத்தை நான் உமக்கு முழுமையாக உரைத்தேன். இதை கேட்பதாலேயே மனிதர் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்.