Adhyaya 117
இந்த அதிகாரத்தில் ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் ராஜேந்திரனுக்கு திரிலோசன தீர்த்தத்தின் மகிமையை உரைக்கிறார். இது மிகப் புண்ணியமான தீர்த்தம்; எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் தேவேசன் இங்கு சன்னிதியாக இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இங்கே விதி எளிது—தீர்த்தத்தில் நீராடி, பக்தியுடன் சங்கரனை வழிபடுதல். இவ்வாறு வழிபட்டு உடலை விட்ட பக்தன் சந்தேகமின்றி ருத்ரலோகத்தை அடைவான் என்று பலश्रுதி கூறுகிறது. மேலும் கல்பக்ஷயத்திற்குப் பின் அவன் மீண்டும் தோன்றி பிரிவின்றி நிலைத்து, நூறு ஆண்டுகள் மரியாதை பெறுவான் எனப் புராணக் காலவியலுடன் தீர்த்தத்தின் பலன் விளக்கப்படுகிறது. புனித இடம், குறைந்த செயல், தெளிவான முக்தி-வாக்குறுதி—இவை ஒன்றாக இணைக்கப்படுகின்றன.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः
ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே! அதன் பின் ‘திரிலோசன’ எனப்படும் புனித தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே தேவேசன் தங்கியுள்ளார்; எல்லா உலகங்களும் அவரை வணங்குகின்றன.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பக்தியுடன் சங்கரனை வழிபடுபவன், இறந்த பின் ருத்ரனின் தாமத்திற்குச் செல்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 3
कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः
கல்பத்தின் முடிவு நிறைவுற்ற பின், அவன் அங்கே களித்து இங்கே மீண்டும் வருகிறான்; நல்வழித் துணையுடன் பிரிவின்றி நூறு ஆண்டுகள் அனைவராலும் போற்றப்பட்டு வாழ்கிறான்.
Verse 117
। अध्याय
இங்கு அத்தியாய நிறைவு.