Adhyaya 116
இந்த अध्यாயத்தில் மārkaṇḍeya முனிவர் அரசரிடம் பாண்டு-தீர்த்தத்தின் சுருக்கமான தீர்த்த-மாஹாத்மியத்தை உரைக்கிறார். பாண்டு-தீர்த்தம் அனைத்தையும் தூய்மைப்படுத்தும் புனிதத் தலம் எனக் கூறி, அங்கு நீராடினால் ‘சர்வ-கில்பிஷ’—எல்லா மாசுகளும்/குற்றங்களும் நீங்கும் என்று விதியாக அறிவிக்கப்படுகிறது। நீராடிய பின் தூய்மையுடன் காஞ்சன-தானம் (தங்கத் தானம்) செய்ய வேண்டும் என்ற நெறி-ஆசாரக் கட்டளை உள்ளது; அதனால் ப்ரூணஹத்யா போன்ற கடும் பாவங்களும் அழியும் என உறுதியான பலன் கூறப்படுகிறது। மேலும் பிண்டமும் நீரும் அர்ப்பணம் (பிண்டோதக-ப்ரதானம்) செய்தால் வாஜபேய யாகத்திற்குச் சமமான பலன் கிடைத்து, பித்ருக்கள் மற்றும் பிதாமஹர்கள் மகிழ்வர் என்று சொல்லப்படுகிறது। இவ்வாறு யாத்திரை, தானம், பித்ரு-கடமைகள் ஆகியவை பாண்டு-தீர்த்தத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரே புண்ணியப் பாதையாக இணைக்கப்படுகின்றன।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । पाण्डुतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापविनाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் பாண்டுதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அரசே, அங்கே நீராடினால் மனிதன் எல்லாக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दापयेत्काञ्चनं शुचिः । भ्रूणहत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः
அந்த தீர்த்தத்தில் தூய்மையடைந்து நீராடி பொன்னைக் தானமாக அளிக்கச் செய்வோரின் கருவழிப்பு முதலிய பாவங்கள் அழியும்; இதில் ஐயமில்லை।
Verse 3
पिण्डोदकप्रदानेन वाजपेयफलं लभेत् । पितरः पितामहाश्च नृत्यन्ते च प्रहर्षिताः
பிண்டமும் தர்ப்பண நீரும் அர்ப்பணிப்பதால் வாஜபேய யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும். பித்ருக்களும் பிதாமகரும் மகிழ்ந்து பேரானந்தத்தில் நடனம் செய்கின்றனர்।
Verse 116
। अध्याय
இங்கு அத்தியாய நிறைவு.