Adhyaya 110

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धौतपापं ततो गच्छेन्महापातकनाशनम् । समीपे चक्रतीर्थस्य विष्णुना निर्मितं पुरा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பாவம் கழுவப்பட்ட பின், மகாபாதகங்களை நாசம் செய்யும் அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது சக்ரதீர்த்தத்தின் அருகில் விஷ்ணுவால் பழங்காலத்தில் நிறுவப்பட்டது।

Verse 2

निहतैर्दानवैर्घोरैर्देवदेवो जनार्दनः । तत्पापस्य विनाशार्थं दानवान्तोद्भवस्य च

அரிய தானவர்கள் கொல்லப்பட்டபின், தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனன் அந்தச் செயலால் எழுந்த பாவத்தை அழிக்கவும், தானவத் துன்பத்தை அடக்கவும் செயல்பட்டான்.

Verse 3

तत्र तीर्थे जितक्रोधश्चचार विपुलं तपः । दुश्चरं मौनमास्थाय ह्यशक्यं देवदानवैः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் கோபத்தை வென்று அவர் பெருந்தவம் செய்தார்; தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட இயலாத கடுமையான மௌனவிரதத்தை ஏற்றார்.

Verse 4

स्नात्वा दत्त्वा द्विजातिभ्यो दानानि विविधानि च । तत्क्षणात्सुपापस्तु गतस्तद्वैष्णवं पदम्

நீராடி, இருபிறப்பாளர்களுக்கு பலவகை தானங்களை அளித்தால், மிகப் பெரும் பாவியும் அந்தக் கணமே வைஷ்ணவப் பதம்—விஷ்ணுவின் பரம தாமம்—அடைகிறான்.

Verse 5

एवं युक्तस्तु यस्तत्र पापं कृत्वा सुदारुणम् । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन मुच्यते सर्वपातकैः

இவ்வாறு நியமத்துடன் இருந்து, அங்கே மிகக் கொடிய பாவம் செய்தவனும் விதிப்படி நீராடி ஜபம் செய்தால் எல்லாப் பாபவீழ்ச்சிகளிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.

Verse 110

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.