Adhyaya 108

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल रोहिणीतीर्थमुत्तमम् । विख्यातं त्रिषु लोकेषु सर्वपापहरं परम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மஹீபாலா! சிறந்த ரோஹிணீ-தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றதும், எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் பரமமானதும் ஆகும்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । रोहिणीतीर्थमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम् । श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन तन्मे त्वं वक्तुमर्हसि

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ரோஹிணீ-தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தை நான் உண்மையுடன் முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஆகவே அதை எனக்குச் சொல்லத் தாங்கள் அருள வேண்டும்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे । उदधौ च शयानस्य देवदेवस्य चक्रिणः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்த அச்சமூட்டும் ஒரே பேர்கடலில், நிலைபொருளும் நகர்பொருளும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, தேவர்களின் தேவன் சக்கரதாரி பகவான் நீர்மேல் சயனித்திருந்தான்।

Verse 4

नाभौ समुत्थितं पद्मं रविमण्डलसन्निभम् । कर्णिकाकेसरोपेतं पत्रैश्च समलंकृतम्

அவரது நாபியிலிருந்து சூரியவட்டம் போன்ற ஒரு தாமரை எழுந்தது; அது கர்ணிகை, கேசரம் உடையதாகவும், இதழ்களால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது।

Verse 5

तत्र ब्रह्मा समुत्पन्नश्चतुर्वदनपङ्कजः । किं करोमीति देवेश आज्ञा मे दीयतां प्रभो

அங்கே தாமரைமுகமும் நான்கு முகங்களும் உடைய பிரம்மா தோன்றி கூறினார்—“தேவேசா! நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? பிரபுவே, எனக்கு உமது ஆணையை அருள்வாயாக।”

Verse 6

एवमुक्तस्तु देवेशः शङ्खचक्रगदाधरः । उवाच मधुरां वाणीं तदा देवं पितामहम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய தேவேசன், அப்போது தெய்வப் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் இனிய வாக்குகளை உரைத்தான்।

Verse 7

सरस्वत्यां महाबाहो लोकं कुरु ममाज्ञया । भूतग्राममशेषस्य उत्पादनविधिक्षयम्

“மகாபாஹோ! என் ஆணையின்படி சரஸ்வதியில் உலகங்களை உருவாக்கு; எல்லா உயிர்க்கூட்டங்களின் உற்பத்தி முறையையும் முழுமையாகச் செயல்படுத்துவாயாக।”

Verse 8

एतच्छ्रुतं तु वचनं पद्मनाभस्य भारत । चिन्तयामास भगवान्सप्तर्षीन्हितकाम्यया

ஏ பாரதா! பத்மநாபரின் இவ்வசனங்களைச் செவிமடுத்து, பகவான் சப்தரிஷிகளின் நலன் வேண்டி மனத்தில் சிந்தித்தார்।

Verse 9

क्रमात्ते चिन्तिताः प्राज्ञाः पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः । प्राचेतसो वसिष्ठश्च भृगुर्नारद एव च

பின்பு அவர் வரிசையாக அந்த ஞானிகளைக் நினைத்தார்—புலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது, பிராசேதசர், வசிஷ்டர், ப்ருகு, நாரதர்।

Verse 10

यज्ञे प्राचेतसो दक्षो महातेजाः प्रजापतिः । दक्षस्यापि तथा जाताः पञ्चाशद्दुहितरोऽनघ

யாகத்திலிருந்து மகாதேஜஸ்வியான பிரஜாபதி பிராசேதச தக்ஷன் தோன்றினான்; மேலும், ஏ பாவமற்றவனே, தக்ஷனுக்கும் ஐம்பது மகள்கள் பிறந்தனர்।

Verse 11

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । तथैव स महाभागः सप्तविंशतिमिन्दवे

அவன் பத்து (மகள்களை) தர்மனுக்குக் கொடுத்தான், பதின்மூன்றை கஷ்யபருக்குக் கொடுத்தான்; அதேபோல் அந்த மகாபாக்யவன் இருபத்தேழை இந்து எனும் சந்திரனுக்குக் கொடுத்தான்।

Verse 12

रोहिणीनाम या तासां मध्ये तस्य नराधिप । अनिष्टा सर्वनारीणां भर्तुश्चैव विशेषतः

ஏ அரசே! அவர்களுள் ரோஹிணி எனப் பெயருடையவள், எல்லாப் பெண்களுக்கும் வெறுப்பானவளானாள்—குறிப்பாகத் தன் கணவருக்கே மிகையாக।

Verse 13

ततः सा परमं कृत्वा वैराग्यं नृपसत्तम । आगत्य नर्मदातीरे चचार विपुलं तपः

அப்போது அவள் பரம வைராக்யத்தை ஏற்று, அரசர்களில் சிறந்தவனே, நர்மதா கரையில் வந்து மிகுந்த தவம் செய்தாள்।

Verse 14

एकरात्रैस्त्रिरात्रैश्च षड्द्वादशभिरेव च । पक्षमासोपवासैश्च कर्शयन्ति कलेवरम्

ஒரு இரவு, மூன்று இரவுகள், ஆறு மற்றும் பன்னிரண்டு இரவுகள், மேலும் அரைமாதம் மற்றும் மாதம் முழுதான உபவாசங்களால் அவர்கள் உடலைக் குன்றச் செய்கின்றனர்।

Verse 15

आराधयन्ती सततं महिषासुरनाशिनीं । देवीं भगवतीं तात सर्वार्तिविनिवारणीम्

அன்பனே, அவள் எப்போதும் மகிஷாசுரனை அழித்த பகவதி தேவியை—அனைத்து துயரங்களையும் நீக்கும் தாயை—தொடர்ந்து ஆராதித்தாள்।

Verse 16

स्नात्वा स्नात्वा जले नित्यं नर्मदायाः शुचिस्मिता । ततस्तुष्टा महाभागा देवी नारायणी नृप

நர்மதையின் நீரில் தினமும் மீண்டும் மீண்டும் நீராடி—தூய மென்மையான புன்னகையுடைய அவள்—அதனால், அரசனே, மகாபாக்யவதி நாராயணீ தேவி மகிழ்ந்தாள்।

Verse 17

प्रसन्ना ते महाभागे व्रतेन नियमेन च । एतच्छ्रुत्वा तु वचनं रोहिणी शशिनः प्रिया

‘மகாபாக்கியவளே, உன் விரதமும் நியமமும் எனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தன.’ இவ்வசனத்தை கேட்ட சந்திரனின் பிரியமான ரோகிணி…

Verse 18

यथा भवामि न चिरात्तथा भवतु मानदे । एवमस्त्विति सा चोक्त्वा भवानी भक्तवत्सला

“நான் விரைவில் எவ்வாறு ஆகவேண்டுமோ அவ்வாறே ஆகுக, மானத!” என்று கூற, பக்தவத்ஸலையான பவானி “ஏவமஸ்து” என்று வரம் அருளினாள்।

Verse 19

स्तूयमाना मुनिगणैस्तत्रैवान्तरधीयत । तदाप्रभृति तत्तीर्थं रोहिणी शशिनः प्रिया

முனிவர்கள் குழுக்கள் போற்றிக் கொண்டிருக்க, அவள் அங்கேயே மறைந்து விட்டாள். அன்றிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் சந்திரனுக்குப் பிரியமான ‘ரோஹிணி’ எனப் புகழ்பெற்றது।

Verse 20

संजाता सर्वकालं तु वल्लभा नृपसत्तम । तत्र तीर्थे तु या नारी नरो वा स्नानि भक्तितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவள் எல்லாக் காலத்திலும் வல்லபையாக ஆனாள். அந்தத் தீர்த்தத்தில் எந்தப் பெண்ணோ ஆணோ பக்தியுடன் நீராடினால்…

Verse 21

वल्लभा जायते सा तु भर्तुर्वै रोहिणी यथा । तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्प्राणत्यागं करोति वै

அவள் ரோஹிணிபோல் கணவனுக்குப் பிரியமானவளாக ஆகிறாள். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் யாரேனும் உடலைத் துறந்தால்…

Verse 22

सप्तजन्मानि दाम्पत्यवियोगो न भवेत्क्वचित्

ஏழு பிறவிகள் வரை தாம்பத்தியப் பிரிவு எப்போதும் ஏற்படாது.

Verse 108

। अध्याय

இதி அத்தியாய நிறைவு.