Adhyaya 107
இந்த अध्यாயத்தில் ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் ரேவாகண்டத்தின் உள்ளே ஒரு சுருக்கமான தீர்த்த உபதேசத்தை அரசருக்குச் சொல்கிறார். அவர் கேட்பவரை மகிமைமிக்க பண்டாரீ-தீர்த்தத்திற்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்தி, அங்கு ‘தரித்ரச்சேதம்’—வறுமை நீக்கம்—என்பது பத்தொன்பது யுகங்கள் வரை நீடிக்கும் அளவுக்கு பலன் தரும் என விளக்குகிறார். மகாத்மியத்தின் காரணமாக குபேரன் (தனத) அங்கு தவம் செய்தான்; பத்மசம்பவ பிரம்மா திருப்தியடைந்து, அதே இடத்தில் சிறிதளவு தானம் செய்தாலும் செல்வம் காக்கப்படும் என்ற வரம் அளித்தார். ஆகவே விதி கூறப்படுகிறது: பக்தியுடன் அங்கு சென்று நீராடி தானம் செய்பவனுக்கு செல்வக் குறைவு அல்லது தடங்கல் (வித்த-பரிச்சேதம்) ஏற்படாது; செல்வ நிலைமை குவிப்பால் அல்ல, தீர்த்தயாத்திரை, பக்தி, அளவான தானம் ஆகியவற்றால் உறுதியாகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ ராஜேந்திரா! உத்தமமான பண்டாரீ தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது பத்தொன்பது யுகங்கள் வரை வறுமையை வெட்டும் எனப் புகழ்பெற்றது।
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
தனதன் தவம் செய்து பத்மசம்பவனை மகிழ்வித்தான்; அங்கேயே சிறு தானத்தால் தன் செல்வத்தின் பாதுகாப்பை அடைந்தான்.
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
யார் பக்தியுடன் அங்கே சென்று நீராடி தானமாக செல்வம் அளிக்கிறாரோ, அவருடைய செல்வம் எக்காலமும் குறையாது.
Verse 107
। अध्याय
இவ்வத்யாயம் நிறைவுற்றது.