Adhyaya 106

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । सौभाग्यकरणं दिव्यं नरनारीमनोरमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசே, மிகச் சிறப்பழகுடைய ஒரு தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது தெய்வீகமானது, நல்வாழ்வை அளிப்பது, ஆண்-பெண் இருவருக்கும் மனமகிழ்வானது।

Verse 2

तत्र या दुर्भगा नारी नरो वा नृपसत्तम । स्नात्वार्चयेदुमारुद्रौ सौभाग्यं तस्य जायते

அரசருள் சிறந்தவனே! அங்கே துர்பாக்கியமுற்ற பெண்ணோ ஆணோ நீராடி உமா‑ருத்ரரை வழிபட்டால், அவருக்கு நல்வாழ்வு (சௌபாக்யம்) உண்டாகும்.

Verse 3

तृतीयायामहोरात्रं सोपवासो जितेन्द्रियः । निमन्त्रयेद्द्विजं भक्त्या सपत्नीकं सुरूपिणम्

மூன்றாம் யாமத்தில் ஒரு நாள்‑இரவு உபவாசமிருந்து, இந்திரியங்களை அடக்கி, பக்தியுடன் அழகிய பிராமணரை அவரது மனைவியுடன் அழைக்க வேண்டும்.

Verse 4

गन्धमाल्यैरलंकृत्य वस्त्रधूपादिवासितम् । भोजयेत्पायसान्नेन कृसरेणाथ भक्तितः

நறுமணப் பொருள்களும் மாலைகளும் அணிவித்து, தூபம் முதலியவற்றால் மணமூட்டிய ஆடைகளை அளித்து, பக்தியுடன் பாயச அன்னமும் க்ரிஸரையும் உணவாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 5

भोजयित्वा यथान्यायं प्रदक्षिणमुदाहरेत् । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

முறையின்படி உணவளித்து பிரதட்சிணம் செய்து, “துணைவியுடன் வृषத்வஜ மகாதேவர் என்மேல் பிரீதியடையட்டும்” என்று உரைக்க வேண்டும்.

Verse 6

यथा ते देवदेवेश न वियोगः कदाचन । ममापि करुणां कृत्वा तथास्त्विति विचिन्तयेत्

“தேவர்களின் தேவனே! உமக்கு எப்போதும் பிரிவு இல்லாததுபோல், என்மேலும் கருணை செய்து அதுபோலவே ஆகட்டும்” என்று மனத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 7

एवं कृते ततस्तस्य यत्पुण्यं समुदाहृतम् । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि यथा देवेन भाषितम्

இவ்வாறு செய்தபின் அதனால் உண்டாகும் என்று கூறப்பட்ட புண்ணியத்தை முழுவதும், தேவன் உரைத்தபடியே நான் உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 8

दौर्भाग्यं दुर्गतिश्चैव दारिद्र्यं शोकबन्धनम् । वन्ध्यत्वं सप्तजन्मानि जायते न युधिष्ठिर

துர்பாக்கியம், துர்கதி, வறுமை, துக்கப் பந்தம்—ஓ யுதிஷ்டிரா, ஏழு பிறவிகள்வரை வந்த்யத்துவமும் உண்டாகும்।

Verse 9

ज्येष्ठमासे सिते पक्षे तृतीयायां विशेषतः । तत्र गत्वा तु यो भक्त्या पञ्चाग्निं साधयेत्ततः

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் சுக்லப் பக்ஷத்தில், குறிப்பாகத் திருதியைத் திதியில், அங்கு சென்று பக்தியுடன் பஞ்சாக்னி தவம் செய்பவன்—

Verse 10

सोऽपि पापैरशेषैस्तु मुच्यते नात्र संशयः । गुग्गुलं दहते यस्तु द्विधा चित्तविवर्जितः

அவனும் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் மனத் தளர்ச்சி இன்றிக் குக்குலுவை எரிப்பவன்,

Verse 11

शरीरं भेदयेद्यस्तु गौर्याश्चैव समीपतः । तस्मिन्कर्मप्रविष्टस्य उत्क्रान्तिर्जायते यदि

கௌரியின் அருகில் உடலைப் பிளந்து (கடுந்தவம் செய்து) இருப்பவன்; அந்தக் கிரியையில் ஈடுபட்டிருக்கும்போதே அவனுக்கு உற்கிராந்தி (மரணம்) நிகழ்ந்தால்—

Verse 12

देहपाते व्रजेत्स्वर्गमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत् । सितरक्तैस्तथा पीतैर्वस्त्रैश्च विविधैः शुभैः

உடல் வீழ்ச்சியுற்றபோது அவன் ஸ்வர்க்கம் அடைவான்—என்று சங்கரர் உரைத்தார். வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள் ஆகிய பலவகை மங்கள வஸ்திரங்களுடன்।

Verse 13

ब्राह्मणीं ब्राह्मणं चैव पूजयित्वा यथाविधि । पुष्पैर्नानाविधैश्चैव गन्धधूपैः सुशोभनैः

விதிப்படி பிராமணியும் பிராமணனும் போற்றப்பட்டபின், பலவகை மலர்களாலும் நறுமண கந்தம்-தூபங்களாலும் அழகுற அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 14

कण्ठसूत्रकसिन्दूरैः कुङ्कुमेन विलेपयेत् । कल्पयेत स्त्रियं गौरीं ब्राह्मणं शिवरूपिणम्

கழுத்துநூல்/அலங்காரம், சிந்தூரம், குங்குமம் ஆகியவற்றால் பூச வேண்டும். பெண்ணை கௌரியாகவும், பிராமணனை சிவரூபமாகவும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 15

तेषां तद्रूपकं कृत्वा दानमुत्सृज्यते ततः । कङ्कणं कर्णवेष्टं च कण्ठिकां मुद्रिकां तथा

அவர்களின் ஒப்புருவங்களை அமைத்தபின், தானம் அளிக்கப்படுகிறது—வளையல்கள், காதணிகள், கழுத்தணி, மோதிரங்களும் கூட।

Verse 16

सप्तधान्यं तथा चैव भोजनं नृपसत्तम । अन्यान्यपि च दानानि तस्मिंस्तीर्थे ददाति यः

அரசர்களில் சிறந்தவரே! அந்த தீர்த்தத்தில் ஏழு வகை தானியங்களையும், உணவையும், பிற தானங்களையும் அளிப்பவன்—

Verse 17

सर्वदानैश्च यत्पुण्यं प्राप्नुयान्नात्र संशयः । सहस्रगुणितं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

எல்லா தானங்களாலும் பெறப்படும் புண்ணியம் எதுவோ, அது இங்கே ஐயமின்றி கிடைக்கிறது. இங்கே அனைத்தும் ஆயிரமடங்கு பெருகும்; இதற்கு மேலும் ஆராய வேண்டாம்।

Verse 18

शङ्करेण समं तस्माद्भोगं भुङ्क्ते ह्यनुत्तमम् । सौभाग्यं तस्य विपुलं जायते नात्र संशयः

ஆகையால் அவன் சங்கரனுக்கு ஒப்பான உத்தமமான இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான். அவனுக்கு மிகுந்த சௌபாக்கியம் உண்டாகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 19

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । राजेन्द्र कामदं तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ஓ ராஜேந்திரா! நர்மதையில் நிறுவப்பட்ட இந்த காமத தீர்த்தத்தில் புத்திரமில்லாதவன் புத்திரனைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வத்தை அடைவான்।

Verse 106

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் குறிப்பு)।