Adhyaya 104

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! அதன் பின் வடகரையில் புகழ்பெற்ற, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் சிறந்த சௌவர்ணசிலாவிற்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः

முனிவர்கள் குழுக்கள் பழங்காலத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் நூறு அடிகள் அளவாகப் பரிக்ரமித்து வழிபட்டு இதைத் தூய்மையாக்கினர். ரேவையில் சங்கமத்தருகே உள்ள அரிதான தலம் இது.

Verse 3

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

மனிதர்களின் அரசே! இந்தப் புண்ணியக்ஷேத்திரம் தனியாகப் பிரிக்கப்பட்டது; அளவில் ஒரு கைமட்டுமே. சுவர்ணசிலாவில் நீராடி மகேஸ்வரன் (சிவன்) வழிபட வேண்டும்.

Verse 4

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा

தெய்வீக பாஸ்கர தேவனை வணங்கி, ஹுதாசனத்தில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்—நெய் கலந்த வில்வக் கனியால், அல்லது வில்வ இலைகளாலும்.

Verse 5

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे

ஜகந்நாதர் என்மேல் பிரசன்னராகட்டும்; என் நோய் நிச்சயமாக அழியட்டும். த்விஜன் (பிராமணன்)에게 பொன் தானம் அளித்தால் உண்டாகும் பலனை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 6

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति

மிகுந்த பொன்னுடன் செய்யப்படும் யாகத்திற்கு உரைக்கப்பட்ட உத்தம பலன் எதுவோ, அதையே பொன் தானம் செய்பவன் முழுமையாகப் பெறுவான்.

Verse 7

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

அந்த தானத்தால் அவன் ஆன்மா தூய்மையடையும்; மரணத்திற்குப் பின் அவன் ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான். அங்கே பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம் வரை ருத்ரனின் அனுசரனாக இருப்பான்.

Verse 8

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्

பின்னர் ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து இறங்கி, தூய்மையும் புகழும் கொண்ட குலத்தில் பிறப்பான். செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவனாகி, அந்தப் புனித நீரை மீண்டும் நினைவுகூர்வான்.

Verse 104

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு. இவ்வத்தியாயம் இங்கே முடிந்தது.