Adhyaya 101
அத்தியாயம் 101-ல் மார்கண்டேயர் அரசரிடம் கூறுகிறார்—நர்மதையின் வடகரையில், யஜ்ஞவாடத்தின் நடுப்பகுதியில் ‘சங்கர்ஷண’ எனப்படும் மிகப் புனித தீர்த்தம் உள்ளது; அது பாபநாசனம். இத்தீர்த்தத்தின் மகிமை பலபத்ரர் முன்பு அங்கு செய்த தவத்தாலும், அங்கே உமையுடன் கூடிய ஷம்பு, கேசவன் மற்றும் தேவர்கள் நிரந்தரமாகத் தங்கியிருப்பதாலும் விளங்குகிறது. உயிர்களின் நன்மைக்காக பலபத்ரர் பரம பக்தியுடன் அங்கே சங்கரரை நிறுவி, அந்த இடத்தை யாக-கர்மங்களின் மையமாக அமைத்தார். விதி: கோபத்தையும் இந்திரியங்களையும் அடக்கி அங்கே நீராடும் பக்தன், சுக்லபக்ஷ ஏகாதசியன்று தேனினால் சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்து வழிபட வேண்டும். அங்கே பித்ருக்களுக்கான ஸ்ராத்த தானமும் செய்யலாம்; பலபத்ரரின் வாக்கின்படி இதனால் பரம ஸ்தானம் பெறப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । उत्तरे नर्मदाकूले यज्ञवाटस्य मध्यतः
ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசே, மிக அழகிய தீர்த்தத்திற்குச் செல்வாயாக; நர்மதையின் வடகரையில், யஜ்ஞவாடத்தின் நடுவே உள்ளது.
Verse 2
संकर्षणमिति ख्यातं पृथिव्यां पापनाशनम् । तपश्चीर्णं पुरा राजन्बलभद्रेण तत्र वै
அரசே, அந்தத் தலம் பூமியில் ‘சங்கர்ஷண’ எனப் புகழ்பெற்றது; பாபங்களை அழிப்பது. அங்கே முற்காலத்தில் பலபத்ரன் தவம் செய்தான்.
Verse 3
गीर्वाणा अपि तत्रैव संनिधौ नृपनन्दन । उमया सहितः शम्भुः स्थितस्तत्रैव केशवः
அரசகுமாரனே, அங்கே தேவர்களும் சன்னிதியில் தங்குகின்றனர். உமையுடன் சம்பு அங்கே நிற்கிறார்; கேசவனும் அங்கேயே வாசம் செய்கிறான்.
Verse 4
बलभद्रेण राजेन्द्र प्राणिनामुपकारतः । स्थापितः परया भक्त्या शङ्करः पापनाशनः
அரசே, உயிர்களின் நலனுக்காக பலபத்ரன் பரம பக்தியுடன் அங்கே பாபநாசகரான சங்கரரை நிறுவினான்.
Verse 5
यस्तत्र स्नाति वै भक्त्या जितक्रोधो जितेन्द्रियः । एकादश्यां सिते पक्षे मधुना स्नापयेच्छिवम्
அங்கே பக்தியுடன் நீராடி, கோபத்தை வென்று, இந்திரியங்களை அடக்கினவன், சுக்லபக்ஷ ஏகாதசியன்று தேனினால் சிவபெருமானுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 6
श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या पित्ःणामथ दापयेत् । स याति परमं स्थानं बलभद्रवचो यथा
அங்கேயே பக்தியுடன் பித்ருக்களுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்யச் செய்பவன், பலபத்ரரின் வாக்கின்படி பரம பதத்தை அடைகிறான்।
Verse 101
। अध्याय
அத்தியாயம்—இது அத்தியாயக் குறி.