मा॒तेव॑ पु॒त्रं पृ॑थि॒वी पु॑री॒ष्य॒म॒ग्निᳪ स्वे योना॑वभारु॒खा । तां विश्वै॑र्दे॒वैरृ॒तुभि॑: संविदा॒नः प्र॒जाप॑तिर्वि॒श्वक॑र्मा॒ वि मु॑ञ्चतु
mā́teva putráṃ pṛthivī́ purīṣyám agníṃ své yónāv abhā́rukhā | tā́ṃ víśvair deváir ṛtúbhiḥ saṃvidānáḥ prajā́patir víśvakarmā́ ví muñcatu
தாய் தன் மகனைத் தூக்குவது போல, புரீஷ்யம் (உரம்சார்ந்த/சாணம்-உள்ள) பூமி அக்னியைத் தன் சொந்த யோனி (ஆதாரம்/இடம்) யில் ஏற்றிக் கொண்டது. எல்லாத் தேவர்களுடனும், ऋதுக்கள் (பருவங்கள்) உடனும் ஒத்திசைந்து, பிரஜாபதி—விச்வகர்மா—அவளை விடுவித்து, கட்டற்றவளாக்கட்டும்.
माता-इव । पुत्रम् । पृथिवी । पुरीष्यम् । अग्निम् । स्वे । योनौ । अभि-आरु॒खा । ताम् । विश्वैः । देवैः । ऋतुभिः । संविदानः । प्रजापतिः । विश्वकर्मा । वि । मुञ्चतु ।